<

အႀကီးေကာင္

Photo: Avalon Waterways

တာ၀န္ဆုိတဲ့အရာက သူ႔ေရွ႕ ျပဳတ္က်လာခဲ့တယ္။ သူလည္း အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေနာက္ကုိ တြန္႔လုိက္တယ္။ ခႏၶာကုိယ္ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကုိေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ မျငင္းဆန္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ စကားသံတခ်ဳိ႕က သူ႔ကုိ အျမဲေစာင့္ၾကပ္ သတိေပးေနခဲ့တယ္။ ‘အႀကီးေကာင္’ ရယ္လို႔။

ျဖည္းျဖည္းေလးေလး စီးေနတဲ့ျမစ္ေရျပင္က အေ၀းကၾကည့္ရင္ အတန္ငယ္ၿငိမ္သက္ေနသလုိ သေဘၤာ ထုိးခြဲသြားတဲ့ လႈိင္းဂယက္ေတြေၾကာင့္သာ အနည္းငယ္ လႈပ္ခတ္သြားခဲ့ရတယ္။ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ အေကာင္ကေတာ့ အဲဒီသေဘာၤေပၚမွာ ျမင္ကြင္းထဲ၀င္ ေရာက္လာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကုိ ေဆြးေဆြးေလးေလး လက္ခံသိမ္းဆည္းရင္း သူ႔ဘ၀ပုံရိပ္တခ်ဳိ႕ကုိ ေတြးေတာ ျမင္ေယာင္ေနေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူ စီးနင္းလုိက္ပါလာတဲ့သေဘၤာေပၚမွာ သူ႔လုိ အႀကီးေကာင္မ်ဳိးေတြ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ား ပါမလဲလုိ႔ စိတ္နဲ႔ လုိက္ေရတြက္မိတယ္။ စိတ္ထဲမွာပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး သူ႔ထံ စုျပံဳျပန္လည္တုိး၀င္ေနခဲ့တယ္။

‘အႀကီးေကာင္’ဆုိတာ ဘာလဲ။ အသုိက္အျမံဳတစ္ခုထဲက ေမြးခ်င္းေတြထဲ ေရွ႕ဆုံးကေန တုိးထြက္လာတဲ့ အေတာင္အလက္တစ္ခု။ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ ငုိသံေတြနဲ႔ အသုိက္အျမံဳတစ္ခုရဲ႕ ဂီတကုိ စတင္တီးခတ္ေပးခဲ့သူ။ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ အ စားျဖည့္ေပးလုိက္တဲ့ အင္ဂ်င္စက္တစ္လုံးလား။ ေမာ္တာတစ္လုံးလား။ ေခြးသြားစိပ္ေလး တစ္စိပ္လား။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အႀကီးေကာင္ကေတာ့ အႀကီးေကာင္ပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သူ႔ထံ က်ေရာက္လာတတ္တဲ့ လႈိင္းဂယက္ေတြကုိေတာ့ အဲဒီတုန္းက သူ မျမင္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အခု သူ စီးနင္းလာတဲ့ သေဘၤာႀကီးလုိ ေရွ႕တုိး ေရြ႕လ်ားသြားရင္းနဲ႔သာ ၾကမ္းတမ္းလာတဲ့လႈိင္း။ သန္မာလာတဲ့ ေရစီးအား။ ေကြ႕ေတြ ေရာက္တုိင္း သေဘၤာႀကီးကုိ အခ်ိန္မေရြး အႏၲရာယ္ေပးႏုိင္တဲ့ ေရစြယ္ေတြလုိ တျဖည္းျဖည္း ရင္ဆုိင္သြားရင္းသာ။ တစ္ခါတစ္ရံ မုန္တုိင္းနဲ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ခဲ့ရင္ အဲဒီသေဘၤာႀကီးလုိ ခုခံႏုိင္ပါ့မလားဆုိတာ သူ႔ကုိ အျမဲ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့တယ္။ သူ စီးနင္းလာတဲ့ သေဘၤာႀကီးက အနာဂတ္ပန္းတုိင္ရွိေပမဲ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ အနာဂတ္ပန္းတုိင္က တစ္ခါတစ္ရံ ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ့တယ္။ တစ္ ခါတစ္ရံ ေရးေရးေလး ျမင္ေယာင္ရင္းနဲ႔။

အသုိက္အျမံဳတစ္ခုထဲက စတင္တုိး ထြက္လာခဲ့ရတဲ့ သူ႔ အေတာင္အလက္ေတြကုိ သူ ျပန္ပြတ္သပ္ေနမိတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညင္သာစြာနဲ႔။ တစ္ခါတစ္ရံ ၾကမ္းတမ္းစြာနဲ႔။ဘ၀ေရစီးရဲ႕ ဂယက္ထဲက ပြန္းပဲ့မႈေတြကုိ ႀကိတ္ မွိတ္အန္တု ေနထုိင္ခဲ့ရင္း ‘ေရျပင္အႏၲရာယ္ ကုိ ေကာင္းေကာင္းသိေနတဲ့ သေဘၤာႀကီးလုိ’ သူ ဆက္လက္ ေမာင္းႏွင္ေနခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း သူဟာ အသုိက္အျမံဳတစ္ခုအတြက္ အားေကာင္းတဲ့ အင္ဂ်င္စက္တစ္လုံးလုိ ျဖစ္ေနခဲ့ရဲ႕လား။ မာေက်ာတဲ့ ေမာ္တာစက္တစ္လုံးလုိ ျဖစ္ေနခဲ့ရဲ႕လား။ လည္ပတ္အားေကာင္းတဲ့ ေခြးသြားစိပ္ေလးေတြလုိ ျဖစ္ေနခဲ့ရဲ႕လားဆုိတာ သူ႔ကုိယ္သူ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေမးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေတြပါပဲ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ သံသယရွိေနခဲ့သလုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ အန္တုေခ်မႈန္းခဲ့တာ ေတြရွိေနခဲ့တယ္ဆုိတာ သူ ျပန္သတိထားခဲ့မိတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေမွာင္ရိပ္က သန္းလာေတာ့ သူ စီးနင္းလာတဲ့ သေဘၤာႀကီး အေရာင္ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ သေဘၤာႀကီး ထုိးခြဲလာတဲ့ ေရျပင္လည္း အေရာင္ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ဆည္းဆာေတာင္ ကမၻာတုိက္ရဲ႕ ဘယ္ေနရာကုိ ေရြ႕လ်ားသြားခဲ့ၿပီလဲဆုိတာ မသိ ေတာ့။ ပုိပုိ ေအးစက္လာတဲ့ အထိအေတြ႔ ကုိ သူ ခံစား ထိေတြ႕လာရတယ္။ သေဘၤာႀကီးရဲ႕  ေဘးနံရံအကာ မုိးကာစေတြကုိ ေလက ျပင္းျပင္း ေစာင့္တုိးေနေတာ့တယ္။ တျဗန္းျဗန္းနဲ႔။သေဘၤာတက္မရဲ႕ တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းျမည္ေနတဲ့ အသံက သေဘၤာထဲမွာ အက်ယ္ေလာင္ဆုံး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သေဘၤာရဲ႕ ပဲ့ခန္းပုိင္းဆီက စားေသာက္၀ုိင္းေတြဆီက စကားသံေတြနဲ႔ အနံ႔ေတြ သူ႔ထံ စုျပံဳ ၀င္ေရာက္လာေနေတာ့တယ္။ သူလည္း သူ ၀ယ္ထားတဲ့ သေဘၤာထဲက ေနရာအကန္႔ေလးဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႔ေဘးက လူတခ်ဳိ႕ ညစာကုိေတာင္ စားေနၾကၿပီ။ သေဘၤာထဲက သီးသန္႔အခန္းေတြဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕ အခန္းတံခါးေတြက အနည္းငယ္ ပြင့္အာေနလ်က္။ တခ်ဳိ႕ အခန္းတံခါးေတြက ေသာ့ခတ္ထားလ်က္။အႀကီးေကာင္ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ အဲဒီအခန္း ေတြက သူနဲ႔ သိပ္မဆုိင္သလုိ ခံစားေနရတယ္။သူ႔ေက်ာအတြက္ အခင္းထည့္ထားတဲ့ အခန္း မဟုတ္သလုိ ခံစားေနရတယ္။သူ႔အသက္႐ွဴသံအတြက္ ကန္႔ေပးထားတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြ မဟုတ္သလုိ ခံစားေနရတယ္။ သူ သိပ္မၾကာခင္မွာ အဲဒီျမင္ကြင္းဆီက ခြာၿပီး သူ႔ေနရာ အကန္႔ေလးဆီ ေရြ႕သြားရေတာ့တယ္။သူခဏတာ လဲေလ်ာင္းေနလုိက္မိတယ္။ သေဘၤာႀကီးလည္း ေရျပင္ကုိ ထုိးခြဲရင္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔။

တကယ္ေတာ့ ဒီသေဘၤာႀကီးရဲ႕ သက္တမ္းက ဒီေရျပင္ေတြေပၚမွာ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ ျပန္နဲ႔ သက္တမ္းမရွည္လြန္း မတုိလြန္း ခရီး ႏွင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕သက္တမ္းလုိပင္။ အသုိက္အျမံဳတစ္ခုထဲက ‘အႀကီးေကာင္’ ဆုိ တဲ့ သူ႔ဘ၀ကုိသူ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္တြဲျမင္ ေယာင္ေနမိတယ္။သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လႈိင္းဂယက္ေတြကုိ သူ႔ဘ၀ရဲ႕လႈိင္းဂယက္ေတြလုိမ်ဳိး။ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ေသာင္ကြၽန္းေတြကုိ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ေသာင္ကြၽန္းေတြလုိမ်ဳိး။ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ေရစြယ္ေတြကုိ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ေရစြယ္ေတြလုိ မ်ဳိး။ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ မုန္တုိင္းေတြကုိ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ မုန္တုိင္းေတြလုိမ်ဳိး ယွဥ္တြဲေတြးေတာေနမိတယ္။ အဲဒီလိုေတြးေတာမိတဲ့ အေတြးေတြထဲမွာ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ သူ႔ကုိ သေဘၤာႀကီးလုိမ်ဳိး လႈိင္းဂယက္ေတြ ႐ုိက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ေသာင္ကမ္းေတြေပၚ တင္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ေရစြယ္ေတြနဲ႔ ၿငိခဲ့ၿပီးၿပီ။ မုန္တုိင္းနဲ႔လည္း ဆုံခဲ့ၿပီး ၿပီ။ ‘ဘာလုိေသးလဲ အႀကီးေကာင္’ လုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္ေမးေနမိတယ္။ သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္စိန္ေခၚမိတယ္။ သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္တုိက္ခုိက္မိတယ္။

တကယ္ေတာ့ သေဘၤာႀကီးမွာလည္း အနာဂတ္ရွိသလုိ သူ႔မွာလည္း အနာဂတ္ေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သေဘၤာႀကီးက ေရျပင္နဲ႔ ခ်စ္ေမတၱာ သံေယာဇဥ္ ရွိေနခဲ့ရင္ သူ႔မွာလည္း ခ်စ္ေမတၱာနဲ႔ သံေယာဇဥ္ရွိခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ သေဘၤာႀကီးက ေလထုနဲ႔ပြတ္သပ္ရင္း လြတ္လပ္စြာ ေရြ႕လ်ားၿပီး ရွိေနခဲ့ရင္ သူလည္း လြတ္လပ္စြာ ေရြ႕လ်ားၿပီး ရွိေနခဲ့ခ်င္ပါတယ္။သေဘၤာႀကီးက အစစ္အေဆးေတြ၊ အဖိအႏွိမ္ေတြကုိ ေက်ာ္လႊားရင္း ရွင္သန္ေနခဲ့ရသလုိ သူလည္း ရွင္သန္ေနခဲ့ရပါတယ္။ သေဘၤာႀကီးက သူနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ ရွင္သန္ေနရဲ႕။ သူကလည္း အသုိက္အျမံဳအတြက္၊ သူနဲ႔ဆက္စပ္ေနတဲ့ ၀န္းက်င္အတြက္ ရွင္သန္ေနခဲ့တယ္။ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ နာမ္စားကုိ ဂ႐ုျပဳရင္း။ အသုိက္အျမံဳရဲ႕ အဦးဆုံး အေတာင္အလက္တစ္ခုလုိ ပ်ံသန္းရင္း လဲက်ရင္ က်၊ ျပန္ထရင္ ထ။ ဂီတတစ္ခု လုိ တီးခတ္ရင္း ကီးေၾကာင္ရင္ ေၾကာင္၊ ဘ၀ ေမွာင္ရင္ ေမွာင္။ အင္ဂ်င္စက္တစ္လုံးလုိ အားေကာင္းရင္ ေကာင္း၊ စက္က်ရင္ က်။ေမာ္တာတစ္လုံးလုိ မာေက်ာရင္ ေက်ာ ေပ်ာ့ ရင္လည္း ေပ်ာ့။ ေခြးသြားစိတ္ေလးေတြလုိ လည္ပတ္အား ေကာင္းရင္လည္း ေကာင္း၊ ၾကမ္းျဖစ္ရင္လည္း ျဖစ္ သူ ရွင္သန္ေနခဲ့ရတယ္။ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့  အေတာင္အလက္နဲ႔၊ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္နဲ႔။ ဒါေပမဲ့ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ နာမ္စားထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ သတ္ပစ္မယ့္ ဗုိင္းရပ္စ္ေတြ၊ လြတ္လပ္မႈကုိသတ္ပစ္မယ့္ ဗုိင္းရပ္စ္ေတြ၊ နား၊ မ်က္စိ၊ အသိဥာဏ္ေတြထဲက ပြင့္ထြက္လာမယ့္ ရွင္သန္ျခင္း အဓိပၸာယ္ေတြကုိ သတ္ပစ္မယ့္ ႏုိင္ငံေရး၀တ္႐ုံ အက်ပ္အတည္း ဗုိင္းရပ္စ္ေတြနဲ႔ အခုထိ ထိပ္တုိက္တုိးေနရျခင္းက အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ နာမ္စားကုိ ခ်ည့္နဲ႔ေအာင္ ထုိးႏွက္ေနခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြပါပဲ။ မက်က္ေသးတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ေတြ။ ထပ္တုိး ဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ရင္း၊ ေရြ႕လ်ားရင္း။

အေတာ္ေလး ညဥ့္နက္လာေတာ့ သေဘၤာႀကီးထဲမွာ မီးေတြ လင္းထိန္လာခဲ့တယ္။ ပုိပုိလည္း ေအးစက္လာတယ္။ ေလက သေဘၤာႀကီးေဘးနံရံေတြသာမက အထဲကုိပါ ျဖတ္၀င္လာခဲ့တယ္။ လႈိင္းဂယက္သံေတြက ပုိမုိက်ယ္ေလာင္လာတယ္။ သေဘၤာႀကီးလည္း ပုိမုိလႈပ္ရမ္းလာတယ္။ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ သူလည္း သေဘၤာဦးပုိင္းဆီ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားခဲ့တယ္။ သေဘၤာဦးခန္းရဲ႕ အလယ္မွာရပ္ရင္း ေရွ႕တူ႐ူဆီ သူ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ ေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ အရာရာဟာ ၀ုိးတုိး၀ါးတား။ သေဘၤာႀကီးရဲ႕ ဟြန္းသံတစ္ခ်က္ေပးတုိင္း အသံလႈိင္းေတြက ေတာ္ေတာ္နဲ႔မရပ္ဘဲ သူ႔ နားစည္ကုိ ၀င္ေဆာင့္ေနခဲ့တယ္။ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ မီးေရာင္ေလးေတြက ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ ေရေၾကာင္းအခ်က္ေပး ပိြဳင့္ေလးေတြလုိ လွလ်က္၊ ၾကည္လ်က္။ တကယ္ေတာ့ သေဘၤာႀကီးက သူ႔ရဲ႕အနာဂတ္ပန္းတုိင္ဆီ ေရြ႕လ်ားသြားေနျခင္းပဲ။ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ လႈိင္းဂယက္ေတြကုိ ျဖတ္ရင္း။ သူသေဘၤာႀကီးရဲ႕ ဦးခန္းဆီကေန ေရွ႕ကုိေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတာက ဘာမ်ားျဖစ္ႏုိင္မလဲ။ ဘယ္လုိေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ဳိး ျဖစ္ႏုိင္မလဲ။ ဘယ္လုိ အနာဂတ္မ်ဳိး ျဖစ္ႏိုင္မလဲ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္လား။ လြတ္ လပ္မႈအတြက္လား။ ႏုိင္ငံေရး၀တ္႐ုံအက်ပ္အတည္းေတြထဲက ထြက္ေျမာက္ႏုိင္ဖုိ႔လား။ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္တြဲျမင္ေယာင္ရင္း တစ္စုံတစ္ရာကုိ သူ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တယ္။

အေမရိကန္စာေရးဆရာႀကီး ‘ဂ်က္လန္ဒန္’ရဲ႕ ‘ပင္လယ္၀ံပုေလြ’ ၀တၳဳႀကီးထဲက ဇာတ္ေကာင္ ‘လာဆင္’ ႀကီးကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ တေစၦသေဘၤာႀကီးထဲမွာ သူ႔အတၱနဲ႔ သူ႔ရွင္သန္ျခင္းကုိ ေသတဲ့အထိ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။ အႀကီးေကာင္ဆုိတဲ့ သူကေရာ။ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္အစ နဲ႔ အခုထိ သူရွင္သန္တဲ့ ၀န္းက်င္က သူအခု စီးလာတဲ့ သေဘၤာႀကီးလုိ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ပင္လယ္၀ံပုေလြ ၀တၳဳထဲက လာဆင္ႀကီး စီးနင္းခဲ့တဲ့  တေစၦသေဘၤာႀကီးလုိလည္း မဟုတ္ပါ။ သူ ရွင္သန္ရျခင္းက ဇာတ္ေကာင္ လာဆင္ႀကီး ရဲ႕ ၀န္းက်င္မဟုတ္သလုိ  ဗယ္ရင္းပင္လယ္ျပင္လည္း မဟုတ္ပါ။ လာဆင္ႀကီးက အႀကီးေကာင္လား၊ အလတ္ေကာင္လား၊ အငယ္ေကာင္လား ေသခ်ာမသိေပမဲ့ သူကေတာ့ တစ္ခု ေသခ်ာပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕၀န္းက်င္မွာ အႀကီးေကာင္ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းေပါ့။

February 14, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.