<

ျပဇာတ္မဆန္ ျဖစ္ရပ္မွန္

The Wild Geese ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္း

တစ္ခါတေလ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္မသိတာေတြကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သိလုိက္ရတာမ်ဳိးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ေတြ မေပၚေသးတဲ့ ေခတ္တုန္းက အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ကုိ ေတြ႕ဖူးသလားလုိ႔ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကုိ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က ေတြ႕ေတာ့မေတြ႕ဖူးဘူး၊ ၾကားေတာ့ ၾကားဖူးတယ္လုိ႔ ေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ရာက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲမွာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၅၀၀၀၀၀ ကို ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းေပးသြားတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ သတိရၿပီး အင္တာနက္အားကိုးနဲ႔ လုိက္ရွာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ကုိ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွာ စတင္႐ုိက္ႏွိပ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ဆက္မ႐ုိက္ၾကေတာ့တဲ့အေၾကာင္း သိလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီလုိလုိက္ရွာၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေရွးယခင္တုန္းက ေဒၚလာ ၅၀၀၀ တန္၊ ၁၀,၀၀၀ တန္သာ မက ၁၀၀,၀၀၀ တန္အထိေတာင္  ႐ုိက္ႏွိပ္ခဲ့ ဖူးတယ္ဆိုတာကုိပါ သိခဲ့ရပါတယ္။ တစ္သိန္းတန္ကုိ အမ်ားျပည္သူေတြၾကားမွာ သုံးစြဲဖုိ႔မဟုတ္ဘဲ ဘဏ္အခ်င္းခ်င္း ေငြလႊဲေျပာင္းတဲ့ေနရာမွာ သုံးစြဲဖုိ႔ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ေတြမွာ ႐ုိက္ႏွိပ္ခ့ဲၿပီး ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းေရာက္ေတာ့ ဒီ ၁၀၀၀ တန္နဲ႔ ၁၀၀၀ တန္ရဲ႕အထက္ တန္ဖုိးႀကီးေငြစကၠဴေတြကုိ လုံး၀မျမင္ရ မေတြ႕ၾကရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ တန္ေတြ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့ ဇာတ္ကားကေတာ့ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အေျခခံဇာတ္လမ္းဆင္ ႐ုိက္ကူးထားၿပီး ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ ထြက္ေပၚလာခဲ့တဲ့ The Wild Geese ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဇာတ္ကားဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ကားတစ္ကား ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တုန္းက အာဖရိကားက ႐ုိဒီးရွားႏုိင္ငံမွာ အလြန္ထူးဆန္းတဲ့ ေလယာဥ္တစ္စင္း ဆင္းသြားတယ္လုိ႔ ေကာလာဟလေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေၾကးစားစစ္သားေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ ကြန္ဂုိ သမၼတ ‘မုိဆီရႊန္ဘီ’ ပါသြားတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့လူလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သမၼတဟာ ေၾကးစားစစ္သားတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အဓမၼေခၚေဆာင္သြားတာကို ခံခဲ့ရတာျဖစ္ၿပီးေနာက္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ မုိဆီရႊန္ဘီဟာ ႏွလုံးေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီသတင္းျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္ႏြယ္ဖြား ႐ုိဒီးရွားစာေရးဆရာ ‘ဒန္နီ ယယ္ကာေန’  Daniel Carney (၁၉၄၄-၁၉၈၇) က The Wild Geese ဆုိတဲ့ ၀တၳဳကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀ၿပီး မၾကာခင္မွာ နာမည္တူနဲ႔ပဲ ႐ုပ္ရွင္ ေပၚထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားရဲ႕နာမည္ ျဖစ္ေပၚလာရတာကလည္း သမိုင္းေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ ၁၇ ရာစုႏွစ္တုန္းက အုိင္ယာလန္မွာ ‘ငန္း႐ုိင္း’ လုိ႔ေခၚတဲ့ ေၾကးစားစစ္သားေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီနာမည္ကုိ သေဘာက်သြားတဲ့ ေတာင္အာဖရိက,က ေၾကးစားစစ္သားတခ်ိဳ႕ဟာ ဒီနာမည္ကုိယူၿပီး အသုံးျပဳလာခဲ့ရာက ဒီ၀တၳဳနဲ႔ ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ နာမည္ဟာလည္း ‘ငန္း႐ုိင္းမ်ား’ The Wild Geese ရယ္လုိ႔  ျဖစ္လာခဲ့ရတာပါပဲ။

‘ေဖာ့ခနာ’ Richard Burton ဟာ တစ္ခိ်န္က ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္မွာ ဗုိလ္မွဴးႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးၿပီး အခုေတာ့ ေၾကးစားစစ္သားတစ္ဦး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူဟာ အင္မတန္ရက္စက္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ဆာဘြဲ႕ရသူေဌးႀကီး ‘မတ္သဆန္’ Stewart Granger ကိုေတြ႕ဖုိ႔ လန္ဒန္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။ မတ္သဆန္ဟာ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ ‘ဇင္ဘာလာ’ က အက်ဥ္းက်ေနတဲ့သမၼတႀကီး ‘လင္ဘာနီ’ ကုိ ကယ္တင္ခ်င္ေနပါတယ္။ လင္ဘာနီဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ‘အန္ဒိုဖာ’ ရဲ႕ ျဖဳတ္ခ်ျခင္းကုိ ခံထားရသူျဖစ္ၿပီး အခုသူဟာ ဇင္ဘာလာႏုိင္ငံ ေတာတြင္းတစ္ေနရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အန္ဒုိဖာရဲ႕ ‘ဆင္းဘား’ လုိ႔ေခၚတဲ့ တပ္သားေတြ ေစာင့္ၾကပ္ထားတဲ့ ေတာတြင္းအက်ဥ္း စခန္းတစ္ခုမွာ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရတဲ့အျပင္ မၾကာခင္မွာ ကြပ္မ်က္ခံရေတာ့မယ္လုိ႔လည္း သတင္းေတြ ထြက္္ေနပါတယ္။ ေဖာ့ခနာဟာ မတ္သဆန္အပ္တဲ့ သမၼတႀကီးကို ကယ္တင္ဖုိ႔ လုပ္ငန္းကုိ လက္ခံလုိက္ၿပီး လုပ္ငန္းအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ လူစုရာမွာေၾကးစား စစ္သား ၄၉ ေယာက္ရၿပီး အမ်ားစုဟာသူနဲ႔ အတူ လက္တြဲတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္ေျမျပင္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသူ အၿငိမ္းစားဗုိလ္ႀကီး ‘ဂ်င္ဒါး’ Richard Harris ၿဗိတိသွ်ေလ တပ္မေတာ္က အၿငိမ္းစားတုိက္ေလယာဥ္မွဴး ‘ေရွာင္ဖင္း’ Roger Moore နဲ႔ ေရွာင္ဖင္းေခၚလာခဲ့တဲ့ ေတာင္အာဖရိကတပ္မေတာ္က ဗုိလ္အဆင့္နဲ႔ထြက္လာခဲ့သူ ‘ကြတ္ဇီး’ Hardy Kruger ဆုိသူတုိ႔ပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ၿဗိတိသွ်အစုိးရရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ အာဖရိက,က ဆြာဇီလန္ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံကုိ ေလယာဥ္နဲ႔သြားၿပီး အဲဒီမွာ စစ္ေရးေလ့က်င့္တာေတြ၊ လက္နက္တပ္ဆင္တာေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ စစ္ဆင္ေရးမစခင္မွာ ဗုိလ္ႀကီးဂ်င္ဒါးဟာ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ေဖာ့ခနာဆီက ကတိတစ္ခုကုိ ေတာင္းပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဒီစစ္ဆင္ေရးမွာ သူတစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ သူ႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလး ‘အမီး’ ကုိ တစ္သက္လုံး ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ေပးသြားဖုိ႔ပါပဲ။

ေၾကးစားစစ္သည္ေတြဟာ ဇင္ဘာလာ ႏုိင္ငံေတာတြင္း တစ္ေနရာက အက်ဥ္းစခန္းကုိ ေလထီးနဲ႔ ခုန္ဆင္းၾကပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚက ဒီအတုိင္းခုန္ဆင္းၿပီး ေျမႀကီးနဲ႔နီးမွ ေလထီးကုိဖြင့္တဲ့ HALO  (High Altitude Low Open) ဆင္းနည္းမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္းၾကတာပါ။ သူတုိ႔ဟာ ရန္သူ႔ခံစစ္ေၾကာင္းေတြကုိ ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္ၿပီး သမၼတႀကီးကုိ ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သမၼတႀကီးကေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ နာမက်န္းျဖစ္ေနခဲ့လို႔အေတာ့္ကုိ အားနည္းေနပါၿပီ။ သူတုိ႔ဟာ သမၼတႀကီးကုိေခၚေဆာင္ၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းေဟာင္း တစ္ခုဆီကုိေရာက္ေအာင္ ခ်ီတက္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေလယာဥ္ကြင္းေဟာင္းမွာပဲ သူတုိ႔အားလုံးကုိ ကယ္ထုတ္မယ့္ ေလယာဥ္လာမွာျဖစ္ၿပီး မူလက ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေရာက္ေအာင္ လာႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္က်မွ မတ္သဆန္က ကယ္တင္ဖုိ႔ စီမံခ်က္ကုိ ဖ်က္လုိက္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဇင္ဘာလာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အန္ဒုိဖာကသမၼတ လင္ဘာနီကုိျပန္ေပးရင္ ဇင္ဘာလာက ေၾကးနီသတၱဳမိုင္းတြင္းေတြအားလုံး သူ႔ကုိ လုပ္ခြင့္ေပးမယ္ဆုိတဲ့ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ မတ္သဆန္က လက္ခံလုိက္လုိ႔ပါပဲ။ ကယ္ဆယ္ေရးေလယာဥ္ဟာ ေျပးလမ္းေပၚ ဆင္းၿပီးကာမွ အရွိန္ယူၿပီး ပ်ံတက္သြားပါတယ္။ ေလယာဥ္မွဴးက အမိန္႔အတုိင္းေဆာင္ရြက္လုိက္ရလုိ႔ စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ မိတ္ေဆြတုိ႔ ကံေကာင္းပါေစလုိ႔ ဆက္သြယ္ေရး စက္ထဲကေန ေျပာသြားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဖာ့ခနာတို႔အဖြဲ႕ဟာ ဇင္ဘာလာေတာနက္ေတြအတြင္းမွာ သမၼတနဲ႔အတူ ေသာင္တင္သြားပါေတာ့တယ္။ သမၼတကုိ ကယ္တင္ၿပီး လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရာမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အန္ဒုိဖာရဲ႕ ဆင္းဘားစစ္သည္ေတြဟာ စစ္ေရးကြၽမ္းက်င္သူေတြျဖစ္လုိ႔ ေဖာ့ခနာတုိ႔ဘက္က အက်အဆုံးေတြမ်ားၿပီး က်ဆုံးသူ ေတြထဲမွာကြတ္ဇီးလည္း ပါသြားပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ေဖာ့ခနာတို႔ေၾကးစားစစ္သည္ အဖြဲ႕ဟာ သမၼတႀကီးလင္ဘာနီရဲ႕ ဇာတိခ်က္ ေၾကြျဖစ္တဲ့ ‘ကာလီမာ’ ဆုိတဲ့ ရြာေလးကုိ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ရြာေလးမွာရွိတဲ့ အုိင္ယာလန္လူမ်ဳိး သာသနာျပဳဘုန္းေတာ္ႀကီးက ႐ုိဒီရွားႏုိင္ငံေလာက္အထိေတာ့ ပ်ံလုိ႔ရႏုိင္မယ့္ စစ္သုံး ေဒါက္ကလပ္စ္ဒါကုိတာ ေလယာဥ္တစ္စီးေတာ့ အနီးအနားတစ္၀ုိက္မွာရွိေနေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဒီေလယာဥ္ကုိ ဗုိလ္ေရွာင္ဖင္း စက္ႏႈိးေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆင္းဘားတပ္သားေတြဟာ အနားကုိ ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ တရစပ္ပစ္ခတ္ေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြၾကားကေန ေလယာဥ္ေပၚ တက္ၾကရတာမုိ႔ ဒီတစ္ခါ အက်အဆုံးကေတာ့ အရင္ကထက္ေတာင္ ပုိၿပီးမ်ားပါေသးတယ္။ ဂ်င္ဒါးလည္း ေသနတ္ထိမွန္ထားလုိ႔ ေျပးလမ္းေပၚမွာ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ အားယူေလွ်ာက္ေနရတာမုိ႔ ေျပးေနတဲ့ ေလယာဥ္ေနာက္ကုိမီေအာင္ လုိက္မတက္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ေနာက္မွာလည္း ဆင္းဘားစစ္သားေတြ ကပ္လုိက္လာၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဖာ့ခနာ ငါ့ကိုပစ္လုိက္ပါေတာ့လုိ႔ ေအာ္ေနရွာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဖာ့ခနာဟာ စိတ္မခ်မ္းမသာစြာနဲ႔ပဲ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇီ၀ိန္ကုိေျခြေပးလုိက္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ သမၼတႀကီးနဲ႔ စစ္သည္ ၁၃ ေယာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဗုိလ္ေရွာင္ဖင္းဟာ ေလယာဥ္ကုိ ႐ုိဒီးရွားႏုိင္ငံက ‘ကာရီဘာ’ ေလဆိပ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္းသက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္က်သြားပါၿပီ။ သမၼတႀကီးဟာ ေလဆိပ္အေရာက္မွာပဲရထားတဲ့ ေသနတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စစ္ဆင္ေရးဟာ မေအာင္ျမင္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္သုံးလအၾကာမွာ ေဖာ့ခနာဟာ လန္ဒန္က မတ္သဆန္ရဲ႕အိမ္ႀကီးထဲကုိ ေရာက္လာပါတယ္။ ေဖာ့ခနာက မတ္သဆန္ကုိ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး နံရံမွာ လုပ္ထားတဲ့ မီးခံေသတၱာကုိ ဖြင့္ခုိင္းပါတယ္။ မီးခံေသတၱာထဲက ေငြေတြ ထုတ္ခုိင္းတဲ့အခါ အားလုံးအေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေထာင္တန္ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနၿပီး တန္ဖိုးကေတာ့ ေဒၚလာငါးသိန္းတိတိ ရွိေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေငြေတြအားလုံး အိတ္ထဲထည့္ၿပီးတဲ့အခါ ေဖာ့ခနာရဲ႕ အသံတိတ္ ကိရိယာတပ္ထားတဲ့ ပစၥတုိေျပာင္း၀ တုန္ခါသြားၿပီး မတ္သဆန္လည္း လဲက်သြားပါတယ္။ ေဖ့ခနာဟာ အိမ္အျပင္ကကားထဲမွာ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ဗုိလ္ေရွာင္ဖင္းနဲ႔အတူ မတ္သဆန္ရဲ႕အိမ္ထဲက ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ခြာလာႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဖာ့ခနာဟာ ဗုိလ္ႀကီးဂ်င္ဒါးကုိေပးခဲ့တဲ့ ကတိအတုိင္း ေဘာလုံးကြင္းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဂ်င္ဒါးရဲ႕ သားအမီးကုိ သြားေတြ႕ၿပီး သူ႔အေဖက ဘာေတြမွာ သြားခဲ့တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း အမီးကုိ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ ႐ုပ္ရွင္လည္းၿပီးသြားပါတယ္။

ဒီဇာတ္ကားထဲမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ရြာသားေတြဟာ အာဖရိက,က ေဒသခံေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရြာေတြအတြင္းမွာနဲ႔ ရြာနားမွာ တုိက္ပြဲေတြျဖစ္လုိ႔ သူတို႔တစ္ေတြ ေျပးၾကလႊားၾက၊ ေသၾကေက်ၾကရပုံေတြကေတာ့ ကိုယ္တုိ႔ဆီကနဲ႔ သိပ္မကြာလွပါဘူး။ ဒီဇာတ္ကားဟာ ေလာကမွာ အာဏာမရွိရင္လည္း ေငြရွိ၊ ေငြမရွိရင္လည္း အာဏာရွိမွ လူ႔ဘ၀မွာ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္လက္ခံထားသူေတြအၾကားမွာ ေျမစာပင္ျဖစ္ၾကရတဲ့ ျပည္သူေတြအေၾကာင္း ႐ုိက္ကူးထားတဲ့ ဇာတ္ကားဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ စာေရးဆရာဟာ အာဖရိကအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေနသူျဖစ္တဲ့အတြက္ ဇာတ္လမ္းဟာ ေတာ္ေတာ္သဘာ၀က်ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ ေပၚထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းဟာ အေတာ့္ကို ကြဲလြဲသြားပါၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္ဟာ ၾကည့္ေကာင္းသလုိရွိေပမယ့္ သဘာ၀မက်ေတာ့ဘဲ တအားျပ ဇာတ္ဆန္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ စစ္ပြဲနဲ႔ မရင္းႏွီး မၾကံဳေတြ႕ဖူးသူေတြ အႀကိဳက္ျဖစ္ေအာင္ တမင္႐ုိက္ျပထားတဲ့အတြက္ အခုလုိ ျဖစ္သြားရတာလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ စစ္တုိက္ဖူးသူေတြနဲ႔ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ခံခဲ့ရဖူးသူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ အျဖစ္မွန္နဲ႔မနီးစပ္ဘဲ ျပဇာတ္ဆန္လြန္းလွတဲ့ ဒီဇာတ္ကားကုိ မခံစားႏုိင္ၾကပါဘူး။ စာေရးဆရာဟာ ကင္ဆာေရာဂါ ေ၀ဒနာေၾကာင့္ အသက္ ၄၃ ႏွစ္အရြယ္မွာပဲ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္ သူ႔၀တၳဳေတြကို လူေတြေနာက္ထပ္ ဖတ္ခြင့္မရၾကေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ဒီလုိ၀တၳဳမ်ိဳးဖန္တီး ရတာဟာသူ႔ေရွ႕မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကုိပဲ ၾကည့္ေရးရတာမုိ႔ ဘာမွအခက္အခဲရွိဟန္ မတူပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူသာ မေသခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႕ အျဖစ္မွန္၀တၳဳေတြ အေျမာက္အျမားကုိ ဆက္ဖတ္ၾကရဦးမွာျဖစ္သလုိ လူၾကည့္မ်ား ေအာင္႐ိုက္ထားတဲ့ ျပဇာတ္ဆန္ဆန္စစ္ ကားေတြကုိလည္း ဆက္ၾကည့္ခြင့္ရၾကဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဒီဇာတ္ကားမွာ အေမရိကန္မင္းသား မပါ,ပါဘူး။ နာမည္ႀကီး မင္းသားေလးေယာက္စလုံးဟာ အဂၤလိပ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနၾကေပမယ့္လည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူေတြအေနနဲ႔ စစ္ကားကုိ႐ုိက္လုိၾကတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းတစ္ခ်က္ရွိၿပီး အဲဒါကေတာ့ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ စစ္ျဖစ္မေနတဲ့အတြက္ စစ္ျဖစ္ရာအရပ္ေဒသက လူေတြကို အေ၀းကေန လွမ္းၿပီးေလ့လာ စူးစမ္းလုိစိတ္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိေနၾကလုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ေတြကုိ ျပဇာတ္မဆန္ဘဲ စစ္တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ အရပ္ေဒသေတြက လူေတြရဲ႕ျဖစ္ရပ္မွန္ဘ၀ေတြကို မ်က္ျမင္ေတြ႕ရေအာင္ ေခၚျပလုိက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ စစ္ကားကုိ ေနာင္ဘယ္ေသာအခါမွ ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ေအာင္ သူတုိ႔တစ္ေတြ စိတ္ကုန္သြားၾကမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

February 11, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.