<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

အပ်ဳိစင္ဘီလူးကြၽန္း

ဘီလူးကြၽန္းသည္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၏ အေနာက္ဘက္ယြန္းယြန္း သံလြင္ျမစ္တစ္ဘက္ ကမ္းေရပတ္လည္ ၀န္းရံလ်က္ရွိေသာ မြန္ျပည္နယ္ထဲရွိ ကြၽန္းႀကီးတစ္ကြၽန္းျဖစ္သည္။ ဘီလူးကြၽန္းကုိ ေက်းရြာေပါင္း ၆၄ ရြာ (ယခု ၇၈ ရြာဟုလည္း ျပန္လည္သတ္မွတ္ထား)၊ ေက်းရြာအုပ္စု ၄၆ ယခု ၄၃ အုပ္စုဟု ျပန္လည္သတ္မွတ္ထား) အုပ္စုျဖင့္ ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္ဟုလည္း ေခၚဆုိသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတံတား (ဘီလူးကြၽန္း) ႏွင့္အတူ အျငင္းပြားဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ ဘီလူးကြၽန္းသည္ လႈပ္ခတ္ႏုိးထရန္ စုိင္းျပင္းေနပါၿပီ။

ယခင္ကာလတြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအတြက္ ေရလမ္းခရီးတစ္ခုသာ မွီခုိအားထားခ့ဲရသည္။ သံလြင္ျမစ္ျပင္က်ယ္အေ၀းမွ လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အပ်ဳိစင္တစ္ဦးက့ဲသုိ႔ အစြမ္းကုန္လွပ႐ုန္းၾကြေတာ့မည့္ဟန္ျဖင့္ ရွင္းသန္႔ေနသည္။ ဘီလူးကြၽန္း (ေခၚ) ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္သည္ ေက်ာက္သင္ပုန္း၊ ေဆးတံႏွင့္ ဂဠဳန္ဆရာစံစေသာ ပုံရိပ္မ်ားျဖင့္ ေရွးယခင္ကပင္ ေမာ္ၾကြားႏိုင္ခ့ဲသည္။ ဘီလူးကြၽန္းသည္ ယခင္က တစ္ကြၽန္းတည္းမဟုတ္ပါ။ ဘီလူးကြၽန္း၊ မုဆုိးမကြၽန္း၊ ခေမာင္းပင္ကြၽန္းစေသာ က်ြန္းခြဲမ်ား ခြဲထြက္ေနပါသည္။ ႏွစ္ကာလၾကာျမင့္လာေသာအခါ သံလြင္ျမစ္၏ႏုန္းတင္ေျမမ်ား ပုိ႔ခ်မႈေၾကာင့္ ကြၽန္းသုံးခုေပါင္းစပ္သြားၿပီး တစ္ကြၽန္းတည္း ျဖစ္ေပၚလာကာ ‘ဘီလူးကြၽန္း’ ဟုလူအမ်ားေခၚဆုိလာၾကသည္။ ယခုအခါတြင္ ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။

ဘီလူးကြၽန္းေပၚတြင္ ေက်းရြာေပါင္း ၆၄ ရြာ (ယခု ၇၈ ရြာဟုလည္း ျပန္လည္သတ္မွတ္ထား) ရွိၿပီး ေက်းရြာအုပ္စု ၄၆ အုပ္စု (ယခု ၄၃ အုပ္စုဟု ျပန္လည္သတ္မွတ္ထား) ရွိသည္။ ေရပတ္လည္၀န္းရံထားၿပီး သံလြင္ျမစ္၀တြင္ တည္ရွိသည္။ အက်ယ္အ၀န္းမွာ ေတာင္မွေျမာက္သုိ႔ အလ်ား ၁၉ မုိင္ႏွင့္ ၄ ဖာလုံ၊ အေရွ႕မွအေနာက္သုိ႔ အက်ယ္ဆုံးေနရာတြင္ ၁၀ မုိင္ႏွင့္ ၂ ဖာလုံခန္႔ရွိၿပီး အက်ဥ္းဆုံးေနရာတြင္ ၄ မုိင္ႏွင့္ ၂ ဖာလုံခန္႔ရွိသည္။ ကြၽန္းႀကီး၏ စုစုေပါင္းအက်ယ္အ၀န္းမွာ ဧရိယာစတုရန္းမုိင္ေပါင္း ၂၅၉ ဒသမ ၀၈၉ မုိင္ရွိသည္။ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ပထမက်ဴးေက်ာ္စစ္အၿပီး ၁၈၂၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၄ ရက္တြင္ ခ်ဳပ္ဆုိေသာ ရႏၲပုိစာခ်ဳပ္အရ ေအာက္ျမန္မာျပည္ကုိ ၿဗိတိသွ်မ်ား သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခ့ဲေသာေၾကာင့္ ဘီလူးကြၽန္းသည္ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ခံအျဖစ္ က်ေရာက္ခ့ဲဖူးသည္။ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္မတုိင္မီ ဘီလူးကြၽန္းဟုေခၚဆုိခ့ဲရာမွ ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ခ့ဲသည္။

ကြၽန္းေနျပည္သူအမ်ားစုမွာ မြန္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အျခားေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားလည္း စုေပါင္းေနထုိင္လ်က္ရွိသည္။ ႏွစ္စဥ္တန္ခူးလ မဟာသႀကၤန္ကာလမွစၿပီး ႏွစ္ဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔ထိတုိင္ မြန္ဓေလ့ ႐ုိးရာဘုရားပြဲမ်ားကုိ ေက်းရြာအလုိက္ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပၾကသည္။ ဧၿပီ ၁၄ ရက္သႀကၤန္အက်ေန႔ ‘နတ္ေမွာ္ရြာ’ ဘုရားပြဲမွစ၍ ဧၿပီ ၂၆ ရက္ႏွစ္ဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔ ‘ကလြီရြာ’ ဘုရားပြဲထိ ႏွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ က်င္းပေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။

အျခားေသာ မဟာသႀကၤန္ရက္မ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္မႈမရွိဘဲ သီးျခားက်င္းပေသာ ဘုရားပြဲမ်ားလည္းရွိသည္။ သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၈ ရက္တြင္က်င္းပေသာ ‘မုႏုိင္းရြာ’ ဘုရားပြဲ၊ တပုိ႔တြဲလျပည့္တြင္ က်င္းပေသာ ‘ကဒါရြာ’ က်ိဳက္ထူ႐ုံဘုရားပြဲ၊ တေပါင္းလဆန္း ၁၃ ရက္တြင္ က်င္းပေသာ ‘ေဒါင္းဥရြာ’ ဘုရားပြဲ၊ တေပါင္းလဆန္း ၁၄ ရက္တြင္က်င္းပေသာ ‘ေဒါင္းရပ္ေနာက္’ ဘုရားပြဲ၊ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာ ‘ဒရယ္ရြာ’ ဘုရားပြဲတုိ႔ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိဘုရားပြဲမ်ားတြင္ မြန္လူမ်ိိဳးတုိ႔၏ ႐ုိးရာဓေလ့ထုံးတမ္း အေငြ႕အသက္မ်ားကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ဘုရားပြဲက်င္းပရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ရပ္ေ၀းရပ္နီးမွ ကြဲကြာေနေသာ မိသားစုေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ၾကရန္ျဖစ္သည္။ ဘုရားပြဲသုိ႔ လာေရာက္လည္ပတ္ေသာ ဧည့္သည္မ်ား မည္သူမဆုိ ‘သူစိမ္း၊ သူက်က္မခြဲျခားဘဲ အိမ္တုိင္းမွ လုိေလေသးမရွိ ဧည့္ခံေကြၽးေမြးျခင္းသည္ ဘီလူးကြၽန္း၏ ခ်စ္စရာ႔ မြန္႐ုိးရာဓေလ့တစ္ခုျဖစ္သည္။

ဘုရားပြဲမ်ားတြင္ ဘီလူးကြၽန္း၏ ႐ုိးရာဓေလ့တစ္ခုျဖစ္ေသာ လွည္းယာဥ္ေမာင္းၿပိဳင္ပြဲကုိလည္း ထည့္သြင္းက်င္းပလ်က္ရွိသည္။ ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္ရွိ ကရင္၀င္းစိန္ၾကားဆည္ ဧရိယာအတြင္းရွိ ‘မဟာကန္ေတာ္ႀကီး’ တြင္ ႏွစ္စဥ္သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ႐ုိးရာေလွသဘင္ၿပိဳင္ပြဲကုိ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပေလ့ရွိသည္။

ဘီလူးကြၽန္းတြင္ လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ စက္မႈလက္မႈအတတ္ပညာမ်ား အထုိက္အေလ်ာက္ ထြန္းကားခ့ဲသည္။ ေရပတ္လည္၀န္းရံထား၍ လွ်ပ္စစ္မီးမရရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ တုိးတက္မႈေႏွးေကြးခ့ဲရသည္။ ဘီလူးကြၽန္းရွိ လက္မႈပညာမ်ားထဲတြင္ ရြာလြတ္ေဆးတံသည္ ျမန္မာ၌သာမက ကမၻာထိတုိင္ေအာင္ အထူးထင္ရွားခ့ဲသည္။

ယခုလက္ရွိ လုပ္ကုိင္လ်က္ရွိေသာ စက္မႈလက္မႈ အတတ္ပညာမ်ားတြင္ ‘မုဒြန္းရြာ’ ရွိ ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္ ေက်ာက္တံလုပ္ငန္းသည္လည္း တစ္ေခတ္တစ္ခါ ေက်ာင္းပညာေရးတြင္ မရွိမျဖစ္ အလြန္အသုံး၀င္ခ့ဲေသာ ပစၥည္းျဖစ္သည္။ ရြာလြတ္ရြာတြင္ ကမၻာေက်ာ္ ေဆးတံလုပ္ငန္းႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္တုတ္လုပ္ငန္း၊ ‘ကေလာ့ရြာ’ ႏွင့္ ‘ႏွီးမႈတ္ရြာ’ တုိ႔တြင္ ၀ါးခေမာက္လုပ္ငန္း၊ ‘ေတာင္စြန္းရြာ’ တြင္ အုန္းဆံႀကိဳး၊ ေျခသုတ္ဖုံစေသာ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကုိင္ေနၾကသည္။ ဘီလူးကြၽန္းတြင္ ပုဂၢိဳလ္ထူး၊ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ား၊ သမုိင္း၀င္အေမြအႏွစ္ သာသနိကအေဆာက္အအံုမ်ားသာမက ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕မ်ားလည္း ရွိပါေသးသည္။ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၈၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ဟံသာ၀တီျပည့္ရွင္မြန္ဘုရင္ ဓမၼေစတီမင္းသည္ ပဲခူးကလ်ာဏီ သိမ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္အၿပိဳင္ တစ္ႏုိင္ငံလုံးသိမ္ေပါင္း ၅၀၀ တည္ေဆာက္ခ့ဲရာမွ ဘီလူးကြၽန္းတြင္ သိမ္ေလးသိမ္တည္ခ့ဲသည္ဟု ဆုိထားသည္။ ယခုအခါတြင္ သိမ္သံုးသိမ္သာ သိရေတာ့သည္။ ယင္းသိမ္မ်ားမွာ ‘မုႏုိင္သိမ္၊ ဘုရားႀကီးကုန္းသိမ္၊ ကမာေကးသိမ္’ တုိ႔ျဖစ္ၾကသည္။

ဗုဒၶသာသနာ အဓြန္႔ရွည္ရန္ ရည္ရြယ္၍ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း ျပန္႔ပြားေရးအတြက္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ႀကိဳးစားအားထုတ္ခ့ဲသည္။ ဘီလူးကြၽန္းရွိ ဂုိဏ္းေပါင္းစုံ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ေကာဇာသကၠရာဇ္ (၁၃၁၇ ခုႏွစ္၊ ၀ါေခါင္လဆန္း ၈ ရက္ေန႔တြင္) ‘ပရိယတၱိဟိတကာရီအဖြဲ႕ႀကီး’ ကုိတည္ေထာင္၍ သာသနာအဓြန္႔ရွည္ေရးအတြက္ သာသနာ႔ဗိမၼာန္တြင္ စာျပန္ပြဲမ်ား က်င္းပခ့ဲသည္။ သာသနာ႔ပုဂၢိဳလ္ထူးအေနျဖင့္ သာသနာေရးတြင္ အျမင့္ဆုံးဘြဲ႕ ‘အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု’ ဘြဲ႕ခံ သက္ေတာ္ ၁၀၄ ႏွစ္မွ ခႏၶာ၀န္ခ်သြားေသာ ‘အဂၢမဟာပ႑ိတ ဘဒၵႏၲေကာသလႅ မဟာေထရ္ဆရာေတာ္ႀကီး မုဒြန္းရြာမွ ေပၚထြက္ခ့ဲဖူးသည္။

လူပုဂၢိဳလ္ထူးအေနျဖင့္ ဂဠဳန္ဆရာစံသည္ လယ္သမားအေရးသူပုန္ထၿပီး ၿဗိတိသွ်အစုိးရ လုိက္လံဖမ္းဆီးရာ လာေရာက္တိမ္းေရွာင္စဥ္ ‘ကမာမုိရြာ’ တြင္ ေဆးဆရာအျဖစ္ လာေရာက္ပုန္းေအာင္း ေနထုိင္ခ့ဲဖူးသည္။ ဆရာစံကုိ ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ဆရာစံ႐ုပ္တုကုိလည္း ကမာမုိရြာ၌ ထြင္းထုျပသထားသည္။ ဟံသာ၀တီေခတ္တြင္ ပုသိမ္ ၃၂ ၿမိဳ႕၊ ဟံသာ၀တီ ၃၂ ၿမိဳ႕၊ မုတၱမ ၃၂ ၿမိဳ႕စေသာ ၿမိဳ႕ျပ ၉၆ ၿမိဳ႕ရွိခ့ဲသည္။ မုတၱမ ၃၂ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဒရယ္ရြာ၊ ကုလားဘီရြာ၊ ၀ယ္လန္ရြာ၊ သေကၠာရြာတုိ႔သည္ ဟံသာ၀တီေခတ္ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သီးျခားကမၻာဆန္ဆန္ ရပ္တည္ခဲ့သည့္ ဘီလူးကြၽန္းသည္ ပကတိအပ်ိဳစင္တစ္ေယာက္ပမာ အေရာင္စြန္းထင္းျခင္းမရွိ ျဖဴစင္၀င္းပစြာ တည္ရွိေနပါသည္။ ယခု ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ သံလြင္ေခ်ာင္းျခား လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အခက္အခဲႏြံမွ လြတ္ေျမာက္လာသည္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းမြန္လာေသာေၾကာင့္ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းမ်ားႏွင့္ အျခားဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ား လာေရာက္အေျခခ် လုပ္ကုိင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ထုိအခြင့္အလမ္းမ်ားကုိ လက္တစ္ဆုပ္စာ လူတစ္စုလက္ေအာက္သုိ႔ သယံဇာတမ်ား တစ္လႊာခ်င္းပုိင္း ဖ်က္မခံရရန္မွာ ကြၽန္းသူကြၽန္းသားမ်ား အထူးသတိျပဳရမည့္ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္သည္။

ညိဳ႕မႈိင္းမႈိင္းေတာင္တန္းမ်ား၊ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ား၊ စက္မႈလက္မႈအတတ္ပညာမ်ား၊ ပင္လယ္ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းမ်ား၊ စိမ္းလန္းေသာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္မ်ားသည္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ ႏုပ်ိဳလတ္ဆတ္လ်က္ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ျပဆန္ဆန္ မြန္းက်ပ္မႈ အေငြ႕အသက္မရွိ၊ သက္ေသာင့္သက္သာ တည္ရွိေနပါေသးသည္။ ေကာင္းမြန္လာသည့္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ ေခတ္စနစ္၏ တုိက္စားမႈကုိအသြင္သစ္ျဖင့္ ဘီလူးကြၽန္းသည္ ၂၁ ရာစုထဲ ဆက္လက္စီးေမ်ာရပါဦးမည္။

ဘီလူးကြၽန္း (ေခၚ) ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္ဟု လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိခ့ဲေသာ ယကၡဒီပေျမသည္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာ႔စာမ်က္ႏွာထက္မွာသာမက ကမၻာထိတုိင္ေအာင္ ေက်ာ္ၾကားခ့ဲပါၿပီ။ အျငင္းပြားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ သံလြင္ျမစ္ေပၚေက်ာခင္းၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္မွ ဘီလူးကြၽန္းကုိ ဆက္သြယ္ေပးေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တံတားႀကီးႏွင့္အတူ ဘီလူးကြၽန္းသည္ လူအမ်ားစိတ္၀င္စားမႈကုိ ရရွိလာပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သံလြင္ေခ်ာင္းျခား၍ သီးျခားကမၻာဆန္ခ့ဲရာမွ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ေကာင္းမြန္လာသည့္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးႏွင့္အတူ ဘီလူးကြၽန္းသည္ တုိးတက္ရန္ ႏုိးထသက္၀င္ လမ္းထေလွ်ာက္ခ့ဲၿပီဟု ဆုိရပါေတာ့မည္။

က်မ္းကုိး
■ မုဒြန္းရြာ ဆရာႀကီးဦးေမာင္သာ (မူအုပ္-ၿငိမ္း) ေရးသားေသာ ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္ (ေခၚ) ဘီလူးကြၽန္းသမုိင္း

■ စာေရးသူ ရာမညမင္းသက္ႏုိင္၏ ‘တေကာ့ခမုိင္’ (ေခၚ) ဘီလူးကြၽန္းအေၾကာင္း (ေခ်ာင္းဆုံၿမိဳ႕နယ္ ရန္ကုန္အသင္းထုတ္ေ၀သည့္ယကၡ ဒီပမဂၢဇင္း-၂၀၁၆)

■ ဘီလူးကြၽန္း၏ စက္မႈလက္မႈ ယဥ္ေက်းမႈ (စာတည္းအဖြဲ႕-ယကၡဒီပမဂၢဇင္း၂၀၁၆)

■ ဘီလူးကြၽန္းရွိ ေက်းရြာအုပ္စုမ်ားႏွင့္ ေက်းရြာမ်ား (စာတည္းအဖြဲ႕-ယကၡဒီပမဂၢဇင္း ၂၀၁၆)

Writer – ရာမညမင္းၿငိမ္းခ်မ္း