ကြၽန္ေတာ့္အေၾကာင္း တစ္ပိုင္းတစ္စ


ေဆာင္းခို္ငွက္မ်ားကို ယမန္ႏွစ္ ေဆာင္းရာသီကာလအတြင္းက ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္သူ)

(၁)

တစ္ကုိယ္ေတာ္ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ဖို႔ ကိစၥေလးဟာ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔အတူ ပါသြားတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာရွင္လို႔ဆိုတဲ့ အစ္မေလးရဲ႕ ၀င္းေနတဲ့ရင္သားေပၚ ေရာက္ေနတဲ့ ဆိုက္ကုိေတြနဲ႔အတူ ေလာင္သြားကြၽမ္းသြားတယ္။ ေတာေခြးေတြဟာ အသားကုိႀကိဳက္ၾကတာ လူေတြဟာ အမဲသားကုိ ၀ါးစားေနၾကတာ ကင္စားေနၾကတာ ၀ိုင္ပုလင္းေတြေျမႇာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံၾကတာသိသလို တစ္ေနရာမွာ စစ္ပြဲျဖစ္လို႔ ေသနတ္သံၾကားရလို႔ ေခြးေျပး၀က္ေျပး ေျပးၾကရလို႔ ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ေနလို႔ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားခံရလို႔ ဒါေတြကုိလည္း ျမင္ရပါတယ္။

(၂)

ညေနဟာ သူ႔မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ခြၽတ္လိုက္ေတာ့ သစ္ရြက္ေလးေတြ ရယ္ေနၾက။ သစ္စက္ႀကီးေတြရဲ႕ ခြၽန္ထက္ေနတဲ့သြားေတြဟာ ခဏအိပ္စက္ေနၾက။ အရာရာမွာ အလွတရားရိွတယ္ဆိုတာကုိ အားလံုးက စကားမစပ္မိၾကဘဲ သေဘာတူၾက။ ေခြၽးေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕အစလို႔ ေျပာၾကတာကုိ ျပန္သတိရေနတယ္။ ကုိယ္တိုင္ အေျပာခံရသလိုမ်ိဳးပဲ။ ဒီလိုခ်ိန္မွာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေခြးေလးပိုပိုကုိ သတိရမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ေကာ္ဖီခြက္ကုိင္လို႔ သူမက ကြၽန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ၿငိမ္သက္လို႔။ ေခြးမေလး ပိုပိုကုိ သတိရမိတာက ယုတ္ညံ့မႈ ရွက္ေၾကာက္စရာမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းမေျပာလိုပါဘူး။ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာအေၾကာင္းကုိ ေျပာဆိုေနရေလာက္ေအာင္ ဘာေကာင္မွမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ဘယ္ကုိသြားၿပီး ဘယ္ကုိဆုံးသလဲဆိုတာကုိျဖင့္ စိတ္မ၀င္စားမိပါဘူး။ ေခြးမေလး ပိုပိုကုိ လြမ္းေနတဲ့အေၾကာင္းဟာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကုိ အက်ိဳးျပဳႏိုင္လို႔လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကုိ ကြၽန္ေတာ္ရြံရွာပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ေတြကုိ ေရေလာင္းေပါင္းသင္တဲ့အခါ ႀကီးထြားရွင္သန္လာၿပီး အသီးအပြင့္ေတြ ေ၀ဆာေနဖို႔ရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ အတိအက် နားမလည္ေပးႏိုင္ပါ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ရယ္လို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာတတ္ၾကတာ ေတြ႕ရတဲ့အခါ ဘာကုိမွ အလိုမရွိေတာ့တဲ့ အက်ဥ္းသားလို တည္ၿငိမ္ေနတာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုအမူအရာေတြမွ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရိွမေနခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ၀င္မစြက္ဖက္တာ မေႏွာင့္ယွက္တာမ်ဳိးကုိ သေဘာက်ပါတယ္။ မတူညီတဲ့ေပတံေတြဟာ ငယ္ငယ္က စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ အေရာင္လြင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကေပါ့။ သတိရလိုက္တာ စုိင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ သီခ်င္းထဲကလို ‘အျပစ္မရိွေသးတဲ့ ကေလးေလးဘ၀ကုိ တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္’ မျဖစ္ႏိုင္တာကုိ လိုခ်င္တဲ့ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ပါပါတယ္။ ေလာဘ၊ အာဏာ၊ ေငြ ဒါေတြ ကြၽန္ေတာ္မမက္ဘူး မယုံၾကည္ဘူးလို႔ အားလုံးေျပာၾကတဲ့အခါ ကတိတည္ၾကတဲ့အခါ ငယ္ဘ၀ဟာ ျပန္ရႏိုင္မလား စိတ္၀င္စားဖြယ္ပါ။

(၃)

အိမ္ေနာက္က သရက္ပင္ရဲ႕ ညည္းသံဟာ ေလနဲ႔အတူပါလာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အဆုပ္ထဲကုိ ၀င္ေရာက္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြကုိ စိတ္လိုလက္ရ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ပန္းခ်ီကားထဲက ခဲတံေလးဟာ တင့္ကားႀကီးကုိ ၀ါးစားေနတဲ့ပုံပါ။ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ ေသြးေတြရဲ႕ အျပင္ကာလာေတြက အနက္ေရာင္ျဖစ္ၿပီး အထဲကေတာ့ အျပာေရာင္ပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေရာင္က အျပာေရာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားအေရာင္ေတြထဲမွာလည္း ရိွေနႏိုင္တယ္။ ေဆးအထူအပါး အလင္းအေမွာင္ ကုဗပုံလို စတုရန္းလို ပန္းခ်ီကားေတြ လႈပ္ရွားၿပီးကေနၾကတဲ့ မ်ဥ္းေတြ လိုင္းေတြ ေဆးစက္ေတြ ေကာက္ေၾကာင္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔။ ပန္းခ်ီတစ္ခ်ပ္မွာေတာ့ လက္ပုံႀကီးကုိ ဆြဲထားတာ။ ဒါေပမဲ့ လက္ျပတ္ႀကီး။ လက္ျပတ္ႀကီးထဲမွာ မ်ဥ္းေတြအမ်ားႀကီး မ်ဥ္းေတြရဲ႕ေခါင္းဟာ ဂီတာလိုမ်ိဳးပဲ။ ကြၽန္ေတာ္မခံစားႏိုင္တာက ဘာလို႔ဂီတာေတြရဲ႕ထိပ္မွာ လူေတြရဲ႕မ်က္လုံးေတြ ထည့္ထားတာလဲဆိုတာပဲ။ အႏုပညာတကၠသုိလ္က မိတ္ေဆြပန္းခ်ီေလာကႀကီးကုိ ေမးအံုးမယ္ ေတးထားတယ္။ သူကြၽန္ေတာ့္ဆီ လာတဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဆီကြၽန္ေတာ္သြားတာပဲျဖစ္ျဖစ္။ သူမသိလည္း ကိစၥမရိွပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္မႈဟာ မလိုအပ္ဘူးဆိုတာထက္ မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးကုိ ကြၽန္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။ အခန္းရဲ႕အျပင္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ဂ႐ုမစုိက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ ေတြးေနရတာဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္၊ အပ်င္းေျပတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ ဒီအယူအဆနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ တကၠသုိလ္မွာ ျပႆနာေတြရိွခဲ့ပါတယ္။ ျပႆနာဆိုတာကလည္း ကြၽန္ေတာ္သတ္မွတ္လို႔ ျဖစ္လာရတာမ်ိဳးပါ။ နာဂတိုင္းရင္းသားဆားသီမူက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ဆိုက္ကုိလို႔ေခၚပါတယ္။ ႏွိမ္တာ ဘာညာမဟုတ္ဘဲ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေခၚတာပဲျဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကုိရိွတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ၾကပုံမရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ခုခုေျပာတဲ့အခါ နားမလည္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီးၾကဳံခဲ့ရတယ္။ လူမႈစံေဘာင္ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားလက္ခံထားတဲ့အရာျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုမဟုတ္ဘူးေျပာတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ့္အဆင့္ဟာ အလိုလိုနိမ့္သြားတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ သက္ကုိေအာင္ကေတာ့ ရွားရွားပါးပါးပဲ။ သူေျပာခ်င္တာေတြေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္ရာ ေျပာတာေတြကုိလည္း နားေထာင္ေပးတယ္။ ဒီလိုသူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးရိွလို႔ အားရိွခဲ့ရတာေပါ့။

(၄)

ၿပီးဆုံးသြားတဲ့ စေနဟာ မနက္ျဖန္ျပန္လည္ရွင္သန္လာေတာ့မယ္လို႔ ပထမအဆင့္ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတယ္။ စာအုပ္ေတြၾကားထဲက ေငြေရာင္ပိုးေကာင္ေလးေတြ ေျပးသြားၾကတယ္။ ဒုတိယအဆင့္အေနနဲ႔ စေနဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေသဘူး။ စေနဆိုတာ တကယ္ေတာ့မရိွဘူးလို႔ ထပ္ေတြးတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကုိ ေမးခ်င္ေနတယ္။ ဒီလိုေတြးေတာမႈေတြဟာ အျပစ္ရိွလို႔လား။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဒီကိစၥကုိ နားလည္ခ်င္မွ နားလည္မွာပါ။ ဒါကုိ ကြၽန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနပါတယ္။ နားလည္ေပးႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မသိဘဲရႊီးေျဖေပးရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဆိုးမိမွာပဲ။

လြန္ခဲ့တာေတြဟာ ျပန္ေပၚလာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ စေနေန႔က မိတ္ေဆြရဲ႕ အိမ္သစ္တက္ပြဲသြားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ စာဖတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ေရႊပတ္တစ္ပိုင္းေသာက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက အေမကြၽန္ေတာ့္ကုိ ႐ိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ၾကက္တူေရြးလို စာရြတ္ဖတ္ေနတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက အေဖနဲ႔အေမ အႀကီးအက်ယ္ စကားမ်ားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ပိုက္ဆံမရိွလို႔ က်ဴရွင္တက္ခြင့္မရ။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနကဟာ စရီးပါးနဲ႔ေတြ႕တယ္။ မူရာကာမီရဲ႕ေၾကာင္က ကြၽန္ေတာ့္ကုိျပံဳးျပတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ေသနတ္သံေတြၾကားရလို႔ တုန္လႈပ္ေနတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ၀ံပုေလြလာဆင္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကုိထိုးႀကိတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ကြၽန္ေတာ့္ကုိ လာေတြ႕တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက ကြၽန္ေတာ္ အခုလိုစာေတြေရးေနတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့စေနက အခုလက္ရိွျဖစ္ေနတယ္။ အိုမ်ားလိုက္တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့စေနေတြ။ အလြန္ေသးငယ္တဲ့အရာေတြကုိ အေလးအနက္ ေနရာေပးတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀ကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ ေႏွာင့္ယွက္ေနၾကတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဆန္႔က်င္ဘက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

(၅)

ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ မီးေတြေလာင္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ထိေတြ႕တဲ့ အရာတိုင္းဟာ ေလာင္ကြၽမ္းၾကလို႔။ သတိထားပါ။ ဒီစာကုိဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားကုိလည္း ေလာင္ကြၽမ္းသြားေစႏိုင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိေမြးတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြမွာ ကားမရွိဘူး၊ ဆိုင္ကယ္မရိွဘူး၊ လက္ေတာပ့္ တယ္လီဖုန္း ဘာမွမရိွေသးဘူး။ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ နာမည္ပုံေတြကုိ အလြတ္ရေန သိေနရတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဂုဏ္ယူေနခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ နာက်င္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ကိစၥလဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွရိွ လုပ္ေဆာင္တဲ့ကိစၥပဲ။ ျပန္ေတြးတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ဟာ နာက်င္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ဘယ္အရာမွ ၾကာၾကာလိမ္ညာလို႔ မရဘူးဆိုတာကုိ ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိလာတယ္။ အေမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကုိသိပ္ခ်စ္လို႔ အိမ္ျပင္မေဆာ့ခိုင္းဘူး။ ဟုိဟာ မလုပ္ခိုင္းဘူး။ ဒါမလုပ္ခိုင္းဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အေမဆို ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ ခ်စ္လြန္းလို႔ ဘာဆိုဘာမွမခိုင္းဘူး။ အားလုံးအဆင္သင့္လုပ္ေပးတယ္။ ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္ကား ေသနတ္စုံလို႔ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြဟာ ပူေလာင္ေနတတ္တယ္ဆုိတာကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေမ့ဖို႔လိုမယ္ထင္တယ္။

ေျမၾသဇာ အလြန္အကြၽံေပးမိလို႔ ေသဆုံးသြားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ပန္းပင္ေလးရဲ႕ ဓာတ္ပုံဟာ မထင္မွတ္ဘဲ ဖိုင္ေမႊရင္း ျပန္ေပၚလာတယ္။ အိုသိပ္ခ်စ္ခဲ့လို႔ ပုံေတြေတာင္ ငါ႐ိုက္ခဲ့တာပဲ။ ဒီလို႐ိုက္သင့္မ႐ိုက္သင့္ဆိုတာက အားလုံးလြတ္လပ္စြာ ကြဲျပားႏိုင္တာကုိ ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ထိတဲ့အရာေတြဟာ ျပာျဖစ္သြားၿပီးျပန္ေပၚလာၿပီး ေပ်ာက္သြားၿပီး ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အမုန္းဆုံးက ေဂါက္႐ိုက္တံကုိကုိင္တဲ့ လက္ေတြရယ္ မ်က္လုံးေတြရယ္။ ဒ႐ိုင္ဗာနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္တဲ့ေဂါက္သီးရဲ႕ အရိွန္နဲ႔ အိုင္းယြန္းကုိင္ၿပီး ႐ိုက္လိုက္တဲ့အရိွန္တို႔ဟာ မတူညီၾက။ တခ်ဳိ႕က ထမင္းသာစားေနတဲ့ ေဂါက္တံေတြ။ ႏႈန္းထားအမ်ဳိးမ်ဳိး။

(၆)

ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကုိရဲ႕ ယားယံေနတဲ့ ဆံပင္ေမြးအထုပ္ ပါဆယ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီေရာက္ရိွလာေတာ့ စာပုိ႔သမားေပးတဲ့ စာရြက္ေပၚမွာ လက္ခံရရိွေၾကာင္း ထိုးေပးရတယ္။ တကယ္ေတာ့ လက္ခံရရိွၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္တာကုိ စာပို႔သမားေလးဟာ သိရိွပုံမရပါဘူး။ သူနဲ႔မဆိုင္ေတာ့တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုၾကပါစုိ႔။ အထုပ္ကုိ ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ၿပီး ေဖာက္တဲ့အခါ ဗုံးကေလးေတြအမ်ားႀကီး ေတြ႕ရတယ္။ စနက္တံေတြ ဘာေတြနဲ႔။ လိပ္စာၾကည့္ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဆီပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကုိလက္မွတ္နဲ႔ လက္ေရးပဲ။ အစ္ကုိဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ဘာလို႔ပို႔လိုက္ပါလိမ့္။ စနက္တံကုိမီး႐ိႈ႕ၿပီး ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေ၀းရာ ပစ္ေပါက္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ဟာ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ထဲက ေတာနက္ႀကီးမွာရိွတဲ့အတြက္ ဘာမွေတာ့ ျပႆနာမရိွဘူး။ ဗုံးေပါက္ကြဲရင္ေတာင္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မထိခိုက္ေစႏိုင္ပါ။ ထူးဆန္းလိုက္တာ။ ကြၽန္ေတာ္ပစ္လိုက္တဲ့ ဗုံးဟာ အပိုင္းအစေလးေတြျဖစ္ၿပီး ဓာတ္ေငြ႕ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းသြားၾကတယ္။ အနံ႔ကုိ ကြၽန္ေတာ္မ႐ိႈ႕မိဖို႔ ႀကိဳးစားပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့မထူးပါဘူး။ ဓာတ္ေငြ႕ေတြကုိ ႐ွဴမိတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ့္အနားမွာ အသံေတြ ဆက္တိုက္ၾကားေနရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ၾကားမိတဲ့ အသံေတြထဲက ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိသမွ် ျပန္ေျပာျပခ်င္တယ္။ ‘အိမ္တစ္အိမ္မွာ အေဖ အေမ ကေလးေတြ တစ္မိသားစုလုံးကြာ ဘယ္သူမွ စာမဖတ္တတ္ဘူး။ အျပာကား ထိုင္ၾကည့္ေနၾကတာကြာ’ အရည္အေသြးထက္ အေရအတြက္မ်ားေနတယ္။ “ငါးပိထဲက ဓာတ္ေျမၾသဇာေတြ” အသံေတြအမ်ားႀကီးထဲက ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ အစ္ကုိဟာ ဘာလို႔မ်ားဒီအသံေတြကုိ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ပို႔လိုက္တာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေခၚဆိုမႈကုိ အစ္ကုိဟာျငင္းခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ဗုံးေတြကုိ ေဖာက္ဖို႔ရာ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အားအင္မရိွေတာ့။

(၇)

သူမရဲ႕ဘ၀ဟာ အိပ္ရာေပၚမွာေမြးၿပီး အိပ္ရာေပၚမွာ ေသဆုံးခဲ့တယ္။ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာေတြက သူမဆီက ကြၽန္ေတာ္ရခဲ့တာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အျခားမွာေတာ့ သူမဟာ ဖို၀ါဒလက္၀ါးႀကီးအုပ္မႈေတြကုိ ေတာ္လွန္ခဲ့တယ္။ ေလဟာ လတ္ဆတ္ဆဲ။ ကြၽန္ေတာ္ေငးေနဆဲ။ ပထမအခ်က္ ကြၽန္ေတာ့္သိမႈေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကုိဒုကၡေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ၀ါက်ဖြဲ႕ေနတာေတြကုိ မုန္းတီးတယ္။ ၿပီးခ်င္တဲ့အခါ ၿပီးမည္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယ၀န္ခံခ်က္ ငွက္သံေတြ ေခ်ာင္းဆိုးသံေတြ စကားသံေတြဟာ ေကာင္းကင္ကို ေျပးတက္မသြားၾက။ ေျမႀကီးေအာက္ထဲကို တိုး၀င္ကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾက။

အသံေတြဟာ ေနရာတိုင္းမွာ ရိွေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကုိ ကြၽန္ေတာ္မရွင္းျပလိုပါ။

Writer – ေ၀ျမင့္ေမာင္