<

လိုေနတဲ့ ျငမ္း

ဦးေအာင္ေက်ာ္စိုးက e-Government အေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာၾကားေနစဥ္

ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းမေပၚရွိ  Green Leaf ဟိုတယ္၏ စားေသာက္ခန္းတြင္ ဘာသာစကားမ်ဳိးစံုျဖင့္ ဆူညံစြာ ေျပာဆိုကာ ေသာက္စားေနၾကေလသည္။ ဟိုတယ္က အႀကီးစားမဟုတ္သျဖင့္ စားေသာက္ခန္းကလည္း အက်ယ္ႀကီးမဟုတ္။ သို႔ေသာ္လည္း သြားေရးလာေရး လြယ္ကူသကဲ့သို႔ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ ေစ်းႏႈန္းေၾကာင့္  အာရွတိုက္သား ခရီးသြားမ်ားႏွင့္ ျမန္မာျပည္သား ဧည့္သည္မ်ား တည္းခိုၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။

စားေသာက္ခန္း၏ အစြန္ဆံုး ေထာင့္ေနရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အသက္ ၄၀ ခန္႔ရွိ မည့္လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ မႏၲေလးသား တစ္ဦးတို႔ထိုင္ကာ စားရင္းေသာက္ရင္း စကားေျပာေနၾကသည္။ သူကား အသားက ခပ္ညိဳညိဳ အရပ္က ခပ္ျမင့္ျမင့္။ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိေသာ မ်က္ႏွာထားကို ေဖာ္ျပေန၏။ သူ႔နာမည္က ေအာင္ေက်ာ္စိုး။ လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ က ကြၽန္ေတာ္  စာသင္ေပးခဲ့ဖူးသည့္ တပည့္။ အခုေတာ့ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ အတန္အသင့္ ျပည့္စံုရင့္က်က္ေနၿပီျဖစ္သည့္ အိုင္တီနည္းပညာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ေနေပၿပီ။ သူလည္း ျမန္မာျပည္သား အျခားပညာတတ္မ်ားနည္းတူ ျပည္ပသို႔ထြက္ကာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ ဖူးသည္။ ထိုသို႔ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ရာမွ သူျမင္ေတြ႕ခံစားလာရမႈကို လက္ေတြ႕အသံုးခ်ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပံုကို ယခုလို ျပန္ေျပာ၏။

“ကြၽန္ေတာ္ ၂၀၁၅ မွာ စင္ကာပူကေန ျပန္ေရာက္တယ္။ စင္ကာပူမွာ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနၿပီး ျပန္လာတာ။ မထြက္ခင္ကေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ကိုယ့္အထဲထဲမွာ ေနတာဆိုေတာ့  ဒီထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အျပင္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္၊ ဘယ္လိုေတြ သံုးစြဲေနၾကတယ္ဆိုတာ မသိဘူးေပါ့။ အျပင္ကို ထြက္သြားၿပီးတဲ့အခါမွ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ  အိုင္တီနည္းပညာေတြကို ေန႔စဥ္ဘ၀အတြက္ေရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး ပညာေရး၊ အေရးတကာမွာ ထဲထဲ၀င္၀င္ အသံုးျပဳေနတာကို ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ကြာျခားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က အိုင္တီသမားေလ။ က်န္တဲ့ အပိုင္းေတြကို ကိုယ္ဥာဏ္မမီလို႔ ေျပာခ်င္မွ ေျပာႏိုင္မယ္။ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ အပိုင္းကိုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးဟိုမွာ ေနရင္း ကြၽန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲ ေရာက္ေနခဲ့တယ္ ဆရာ”

နည္းပညာကို အသံုးျပဳျခင္းေၾကာင့္ ရရွိလာသည့္ ေကာင္းက်ဳိးမ်ားကို ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြက လက္ေတြ႕ခံစားေနၾကရၿပီ။ အခ်ိန္ အလဟႆမျဖစ္ဘူး။ ျမန္ဆန္သည္။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရမႈလည္း အလြန္နည္းသြားၿပီး လူကိုယ္တိုင္သြားၿပီး တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းေနစရာ မလိုေတာ့ေခ်။ သူကဆက္၍ “ဆရာလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ သူမ်ားဆီမွာ လုပ္စရာရွိရင္ အြန္လိုင္းကေနၿပီး တစ္ခါတည္း၀င္လိုက္ ေဖာင္ျဖည့္တင္လိုက္႐ံုပါပဲ။ ဒီလိုသူမ်ားေတြ ေကာင္းေကာင္း အသံုးျပဳေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြဆီမွာက်ေတာ့ခုထက္ထိ ဒါေတြကို မသံုးစြဲ ႏိုင္ေသးတာကို ေတြ႕ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ကိုယ္က အိုင္တီသမားဆိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္မိတာက ငါတို႔ ဘာလို႔ ဒါကို မသံုးစြဲႏိုင္ရတာလဲ။ ဘာလို႔ မလုပ္ႏိုင္ေသးတာလဲ။ ဒါကြၽန္ေတာ္တို႔ အိုင္တီသမားေတြအတြက္ ဘာမွ ခက္ခဲတဲ့ အရာေတြ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ား တိုင္းျပည္ေတြမွာ လုပ္လို႔ရသလို ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ ဒါကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ရွိခ်က္ေပါ့ေနာ္”

ကြၽန္ေတာ္ကား စာေရးခ်င္သူပီပီ အကြက္ေကာင္းကို ဆိုက္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုေမးခြန္းတစ္ခု စေမးလိုက္၏။

“မင္းတို႔ လုပ္လို႔ရတာကို တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္ေပးရမယ့္ တာ၀န္ဟာ မင္းတို႔ရဲ႕ တာ၀န္ပဲ တပည့္ေရ။ ကဲ ဟုတ္ၿပီ။ ခုမင္း စကားအရ ငါတို႔တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာလိုအပ္ေနတယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို မင္းေတြ႕ေနၿပီ။ မင္းဘာလုပ္မလဲ ခုနမင္းေျပာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး”

“ကြၽန္ေတာ့္တိုင္းျပည္မွာလည္း ဒီလိုျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ့။ ဒီလို သံုးလာရင္ ျမန္မာျပည္က ျပည္သူေတြ အမ်ားႀကီး အဆင္ေျပလာမယ္။ အစိုးရရဲ႕ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းေတြလည္း ပိုမိုျမန္ဆန္ေခ်ာေမြ႕လာမယ္။ တိုင္းျပည္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ တိုးတက္ဖို႔အတြက္ တကယ္အေထာက္အကူျပဳမယ့္ အလုပ္ပါပဲ။ အဆင့္အတန္းေတြ ျမင့္လာမယ္”

ထို႔ေၾကာင့္ သူစိတ္ထဲတြင္ e-Government စနစ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ေပးခ်င္စိတ္ အလြန္ျပင္းျပလာသည္။  e-Government ဆိုသည့္ စကားရပ္ကား အလြန္ႀကီးမားက်ယ္ ျပန္႔လြန္းသည္။ ယင္းအထဲမွ  တစ္စိတ္တစ္ ေဒသေလာက္ကိုျဖစ္ေစ လုပ္ေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပံုကို ထပ္ဆင့္ေျပာျပျပန္သည္။

“ကြၽန္ေတာ္ စင္ကာပူက ျပန္လာေတာ့ မႏၲေလးတိုင္းေဒသႀကီး ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ အသင္းမွာ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အသင္းမွာပါတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္က ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးရာ ေကာ္မတီ၀င္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးေနဖူးဘေဆြက အကူအညီေတာင္းတယ္။ သူေတာင္းတဲ့ အကူအညီက သူတို႔ ဒီ e-Government အေၾကာင္းေတြကို သိခ်င္တယ္လို႔ ဆိုလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒါျဖင့္ဟုတ္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔  ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္က ေနျပည္ေတာ္ကို ဆင္းသြားၿပီး e-Government အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ရွင္းျပတယ္။ ရွင္းျပေတာ့ သူစိတ္၀င္စားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္မွာ ဒီအဆိုကို တင္မယ္။ မတင္ခင္မွာ သူက ကြၽန္ေတာ္တို႔အပါအ၀င္ စုစုေပါင္း အဖြဲ႕ငါးဖြဲ႕ကို တစ္ရက္ကို တစ္ဖြဲ႕စီ ေခၚေတြ႕တယ္။ တစ္ဖြဲ႕စီက ရွင္းျပတာကို နားေထာင္တယ္ေပါ့”

အဆိုပါ ငါးဖြဲ႕မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာေလာက၏ ဘိုးေအႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ဦးသိန္းဦးတို႔အုပ္စုက ရန္ကုန္အဖြဲ႕။ သူဦးေဆာင္သည့္ မႏၲေလးအဖြဲ႕။ တပ္ကတစ္ဖြဲ႕။ တိုင္းရင္းသားက တစ္ဖြဲ႕ ။ ဆက္သြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနက တစ္ဖြဲ႕တို႔က လႊတ္ေတာ္သို႔ လာေရာက္ကာ ရွင္းျပခဲ့ၾကသည္။

“သူတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လိုလုပ္သင့္တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ႏိုင္တယ္။ ဘယ္လို အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ေစမယ္။ တိုးတက္မယ္။ ျမန္ဆန္မယ္ စတာေတြကို က်က်နန ရွင္းလင္းတင္ျပတယ္။ ဒီမွာ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ Action Plan ကို ခ်ျပတယ္။  ဒီေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕  အၾကံျပဳတင္ျပခ်က္ေတြကို အေျခခံၿပီး ဦးေနဖူးဘေဆြက လႊတ္ေတာ္မွာ e-Government စနစ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးဆိုတဲ့ အဆိုတစ္ခုကို တင္သြင္းလိုက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္မိတာက ကြၽန္ေတာ္ေပးလိုက္တဲ့ အိုင္ဒီယာေတြ အခ်က္အလက္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ရာခိုင္ႏႈန္း ၉၀ ေလာက္ကို လႊတ္ေတာ္မွာ တင္ျပသြားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ Mile Stone ေပါ့ ဆရာရယ္။ ဒါဟာ  ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ဟာရဲ႕ မွတ္တိုင္တစ္ခုေပါ့။ ဒီအဆိုကို လႊတ္ေတာ္မွာ ၀ိုင္းလည္းေထာက္ခံၾကတာေပါ့။ အမတ္ ၁၂ ေယာက္ေလာက္က ၀ိုင္းေထာက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး။ ဒီအဆိုကို မွတ္တမ္းတင္ထားမယ္ဆိုတာေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားတယ္”

သူက ဆက္လက္၍

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က စိတ္မပ်က္ပါဘူး။ လူေနာက္ လူေျပာင္ေတြ ေျပာသလိုေပါ့။ ကိုစိုးႀကီး ခင္ဗ်ားက တက္ၾကြတဲ့ ၾကက္ဖေပါ့။  ႏိုင္ငံနဲ႔ခ်ီတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ကေလးကစားသလို ေရာ့အင့္ဆိုၿပီး အလြယ္တကူ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဆရာတုိ႔ဆို ဘ၀တစ္ခုလံုးရင္းၿပီး စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဆရာတို႔ ေပးဆပ္ခဲ့လို႔ ခုကြၽန္ေတာ္တို႔ လႊတ္ေတာ္ထိ ၀င္ေရာက္ေျပာဆိုရွင္းျပခြင့္ရခဲ့တာ မဟုတ္လား”

ထိုသို႔ ေျပာရင္း သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၀မ္းနည္းေဆြးျမည့္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေန၏။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ေျပာဆိုမႈကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံခဲ့သည့္ တပည့္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္း အဆင့္တြင္ ရပ္တန္႔ခဲ့သည့္ သူ႔အၾကံအစည္ကို လက္မေလွ်ာ့ဘဲ မရလွ်င္ရသည့္ ေနရာမွ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပံုကိုလည္း ယခုလို ေျပာျပျပန္သည္။

သူ႔ရည္မွန္းခ်က္မွာ မႏၲေလးတိုင္းအဆင့္တြင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မည္။ ေအာင္ျမင္လာပါက အျခားတိုင္း ႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ားကလည္း သံုးခ်င္လာၾကမည္။ ယင္းသို႔ တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္ အသီးသီးက သံုးစြဲလာပါက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္တြင္  အလိုအေလ်ာက္ သံုးၿပီးသား ျဖစ္လာမည္ဟု တစ္ထစ္ခ် ယံုၾကည္ထားသည္။

ထို႔ေနာက္ သူသည္ သက္ဆိုင္ရာ မႏၲေလးတိုင္း အာဏာပိုင္မ်ား၏ သေဘာတူညီမႈကို ရယူကာ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သည္ ဆို၏။ လြယ္သလားဆိုေတာ့ လြယ္သည့္ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စိန္ေခၚမႈႏွင့္  အခက္အခဲမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားခဲ့ရသည္။ ယင္းႀကိဳးပမ္းမႈ ရလဒ္အျဖစ္ ယခုအခါ မႏၲေလးတိုင္းေဒသႀကီးအတြက္ Data Center ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သကဲ့သို႔  e- Mandalay Web Portal ကိုပါ လႊင့္တင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု သူကေျပာျပ၏။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း မ႐ိုးႏုိင္ေသာ ေခြးတံဆိပ္ ျမန္မာ့ ဓာတ္ျပားသံကို သူ႔ထံက ၾကားရျပန္သည္။

“ဒီေနရာမွာ ႀကီးမားတဲ့ အဟန္႔အတား စိန္ေခၚမႈက  ဘာလဲဆိုရင္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အဆင့္အတန္းမီမီ လုပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဆင့္အတန္းမီဖို႔ ကိစၥမွာ ေငြေရးေၾကးေရး အမ်ားႀကီး သံုးစြဲႏိုင္ဖို႕လုိတယ္။ အေထာက္အပံ့ ႀကီးႀကီးမားမား လိုအပ္တယ္။ ခက္တာက အစိုးရအဖြဲ႕မွာလည္း ဘ႑ာေရးက မေတာင့္တင္းဘူး။ မရွိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္ရ လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြ စင္ကာပူမွာတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို လက္ရွိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းေဒသႀကီးမွာ ဒါေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပတယ္။ သူတို႔ဆီက ကူညီေထာက္ပံ့ၾကဖို႔ေျပာေတာ့ သူတို႔လည္း မဆိုးပါဘူး ေထာက္ပံ့ေပးၾကတယ္။ သူတို႔တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးၾကတယ္”

“မင္းတို႔ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲမွာ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေဌး ေျပာသြားတာ အလြန္ေကာင္းတယ္ကြ”

“ဘာေတြ ေျပာသြားလို႔လဲ ဆရာ။ ကြၽန္ေတာ္က အလုပ္မ်ားေနခဲ့ေတာ့ ဆရာႀကီး ေျပာတာကို နားမေထာင္လုိက္ရဘူး”

“ဆရာႀကီး ေျပာတာက ခုသူဟာ သူ႕ေစတနာ သဒၶါတရားအေလ်ာက္ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မွာ လာၿပီး ကူညီေပးေနတာပါ။ သူတစ္ျပားမွ မရပါဘူး။ ဆရာမႀကီး ေဒၚမီမီသက္သြင္က Guest House မွာ ထားေပးပါတယ္။ သြားဖုိ႔လာဖို႔ ကားေလးဘာေလး စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အနီးအနားရွိေနတဲ့ ေဒၚခင္မိုးႏြယ္တို႕ ေဒၚခင္မာစိုးတုိ႔က ဟင္းတစ္ခြက္ လာပို႔ပါတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္ စားပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကလည္း တစ္ျပားမွ မခ်ီးျမႇင့္ပါဘူး။ မေပးလည္း ဘာမွအေရးမႀကီးဘူးေပါ့။ သူ႔လို အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္ေနတဲ့သူေတာင္ အေ၀းႀကီးက ဒီလိုလာလုပ္ေပးႏုိင္တယ္ဆိုရင္ ဒီမွာရွိေနၾကတဲ့ အရာေရာက္ ေအာင္ျမင္ၿပီးသားလူေတြက ပုိလုပ္ႏိုင္တာေပါ့”

“ဆရာႀကီးတို႔လို ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ဒီလိုေျပာျပခဲ့တာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ လမ္းညႊန္ခ်က္ေပါ့ဆရာ။ ဒါေပမဲ့ ခက္တာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ဆရာသိတဲ့အတိုင္း လူက လုပ္ေပးခ်င္ေပမယ့္ ပိုက္ဆံက မရွိေတာ့”

“အဲဒီအတြက္လည္း ဆရာႀကီး ေျပာခဲ့ေသးတယ္ ငါ့ညီေရ၊ သူေျပာတာက ကြၽန္ေတာ္အႀကံျပဳခ်င္တာ တစ္ခု ရွိပါတယ္တဲ့။ အခုလို ဆရာကန္ေတာ့ပြဲအတြက္ စည္း႐ံုးရတာ ပင္ပန္းလွပါတယ္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား အဖြဲ႕ဆိုၿပီး ဖြဲ႕လိုက္ၾကပါ။ အဲဒီအဖြဲ႕က တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္ Activities ေတြ လုပ္ၾကပါ။ အဲဒီကေန Fund ေတြ ရလာၾကပါမယ္။ Investment ေတြ လုပ္ၿပီးရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို ေက်ာင္းေတြကို လွဴၾကပါ။ ဒီေန႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ေက်ာင္းေတြဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ ေထာက္ပံ့ေငြသက္သက္နဲ႔ လည္ပတ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေက်ာင္းေတြရဲ႕ လည္ပတ္မႈထဲမွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြရဲ႕ ေထာက္ပံ့ေငြေတြက ရာခိုင္ႏႈန္း ၅၀ မက ရွိေနပါတယ္”

မည္သို႔ပင္ဆုိေစ ကြၽန္ေတာ္ စာသင္ေပးခဲ့သည့္ တပည့္တစ္ေယာက္က သူစြမ္းသမွ် ဥာဏ္အား ခြန္အားျဖင့္ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုေနေသာ ျငမ္းတစ္ခုကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈအတြက္ ဂုဏ္ယူ ၀မ္းေျမာက္မိသည္ကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

January 30, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.