<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္း

(၁) စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာေပ၏ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ စာအုပ္ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္ကို ဗဟန္း ၾကားေတာရလမ္း အဏၰ၀ါဓမၼဗိမာန္၌ က်င္းပ၏။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္ ၁ ရက္မွ ၁၃ ရက္အထိ ပြဲေတာ္ကာလ သတ္မွတ္ထား၏။ စာအုပ္၀ယ္သူမ်ား စည္စည္ကားကား ေတြ႕ရ၏။ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ၀ယ္ယူသူမ်ား အိတ္ႀကီး အိတ္ငယ္အသြယ္သြယ္တို႔ျဖင့္ စာအုပ္မ်ား ထည့္သယ္သြားၾကသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ စိတ္ထဲတသိမ့္သိမ့္ ၾကည္ႏူးရ၏။

အေမရိကန္ေရာက္ေနေသာ ညီေတာ္ ေမာင္သားေအးညႏွင့္ကေလးၿမိဳ႕ေရာက္ေနေသာ ညီေတာ္ေမာင္ ဓီရာလင္းတို႔ကို သတိရမိ၏။ စာအုပ္သရဲေလးမ်ား။ စာအုပ္ေတြၾကား ေလွ်ာက္သြားေနၾကမည့္ပုံကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါ၏။
စာအုပ္၀ယ္ေနၾကသူေတြကို ေငးၾကည့္ရင္း မုဒိတာပြားမိ၏။ ကြၽန္ေတာ့္အျဖစ္ကို ကြၽန္ေတာ္ျပန္ၾကည့္ကာ သံေ၀ဂလည္းရမိ၏။ လြန္ေလၿပီးေသာ တစ္ခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံေပါ၏။ လက္ထဲမရွိလည္း သိန္းဆယ္ဂဏန္းေလာက္ေတာ့ ယာယီဆြဲရန္ရမည့္ လူမ်ားရွိ၏။ သည္ေတာ့ လူကေငြကို သိပ္အေလးမထားခ်င္။ လိုခ်င္သူမ်ားကိုေပးပစ္၏။ စာအုပ္မ်ား အားပါးတရ၀ယ္ႏိုင္၏။ လက္ရွိ ကြၽန္ေတာ့္မွာ စာအုပ္အေဟာင္း အသစ္မ်ဳိးစုံ အုပ္ ၈၀၀၀ မွ်ရွိေန၏။ အိမ္ငွားႏွင့္ေနရသည့္ ဘ၀၀ယ္ လူေနရန္ထက္ စာအုပ္ထားရန္ ပိုစဥ္းစားေနရသည္က အလုပ္တစ္လုပ္ျဖစ္ေန၏။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကလည္းတစ္မ်ဳိး ခြက်၏။ မိန္းမႏွင့္သာ ခြဲေနေကာင္းေနႏိုင္မည္။ ကြၽန္ေတာ့္စာအုပ္မ်ားႏွင့္ေတာ့ ခြဲမေနႏိုင္။ ေသကာမွ ခြဲရခ်င္လည္း ခြဲရပါေစေတာ့။ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ စာျပင္ဆရာ စာေရးသမားဘ၀မွာ ကြၽန္ေတာ္ခ်ဳိ႕တဲ့၏။ မိန္းမႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ေယာကၡမဆီပို႔ထားၿပီး ေခြၽတာစုေဆာင္းရ၏။ ရသမွ်ေငြေလး အိမ္လခ၊ မီတာခဖယ္ၿပီး မိန္းမထံ မိသားစု စရိတ္ပို႔ရ၏။ ေငြပိုမသုံးႏိုင္ေတာ့ေသာ ဘ၀မွာ စာအုပ္၀ယ္ရန္ အလြန္စဥ္းစားရ၏။ တစ္ခ်ိန္က ေပါမ်ားခဲ့မႈႏွင့္ ယခုရွားပါးမႈတို႔ကို ခ်ိန္ထိုးကာ ဘ၀၏သေဘာ ေလာကဓံ၏သေဘာကို ေတြးဆသံေ၀ဂယူမိပါ၏။

‘ဤကူပြန္ျဖင့္ လက္ေဆာင္ႏွစ္မ်ဳိး ထုတ္ယူပါ’

စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာအုပ္တိုက္၏ ေစတနာ။ ၿမိဳ႕မေက်ာင္းဆရာ ဦးစံထြား၏ ေလာကီထုပၸတ္ လူတို႔ဇာတ္ စာအုပ္အထူႀကီး လက္ေဆာင္ရ၏။ ေနာက္ထပ္ လက္ေဆာင္တစ္မ်ဳိးကိုၾကည့္ကာ ငိုရမလို ရယ္ရမလိုျဖစ္ရ၏။ အိုင္ပက္ထည့္ေသာ အိတ္ကေလးတစ္လုံး။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အိုင္ပက္မရွိပါ။

(၂) ေနာက္ထပ္ကူပြန္ေလးတစ္ခု။

ျမန္မာက်ပ္ေငြငါးေထာင္တန္ ကူပြန္ကေလး။ ၀ကၤပါလမ္းထဲက အိပ္မက္စိမ္း၊ မိုးကုတ္ေဒၚရွန္ဆိုင္တို႔မွာ ႀကိဳက္ရာသြားစားႏိုင္၏။ ဘာမွ်မစားခ်င္လည္း ထိုကူပြန္ျဖင့္ စာအုပ္၀ယ္ႏိုင္၏။ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမစားပါ။ စာအုပ္သာ ၀ယ္လိုက္၏။ ဆရာႀကီးတိုက္စိုး၏ စာေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ျဖစ္၏။

ဆရာႀကီးတိုက္စိုး၏ စာေပါင္းခ်ဳပ္ကို စာသမား၏ စာေပါင္းခ်ဳပ္(၁)ဟု အမည္ေပးထား၏။ စာေပ၊ စာေပေ၀ဖန္ခ်က္၊ နိဒါန္း။ အမွာစာ၊ အက္ေဆး၊ ခရီးသြား၊ သမိုင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႐ိုးရာအထိမ္းအမွတ္၊ စာကိုးစကားကိုး (စာအုပ္)၊ ျပတိုက္ႏွင့္စာၾကည့္တိုက္၊ အင္တာဗ်ဴး။ ထိုက႑မ်ား စုစည္းေဖာ္ျပထား၏။ ဆရာႀကီးတိုက္စိုး၏ လက္ရာမ်ားကို တ၀ႀကီးဖတ္႐ႈရမည့္ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္၏။

အထူးသျဖင့္ ဆရာႀကီး၏အက္ေဆးမ်ားကို တစုတေ၀းတည္း ဖတ္႐ႈရသည္မွာ အလြန္ေက်နပ္အားရဖြယ္ ေကာင္းလွ၏။

ဆရာႀကီးတိုက္စိုး၏ စာေပါင္းခ်ဳပ္အျပင္ ဦးသိမ္းႏိုင္၏ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေပႏွင့္ အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္း (၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံေခတ္)၊ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္း၏ စာတမ္းႏွင့္ေဆာင္းပါး ၁၈ ေစာင္၊ အမ်ဳိးသားပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ား၏ သီေပါမင္းပါေတာ္မူ အေရးေတာ္ပုံႏွင့္ အျခားစာပေဒသာမ်ား၊ ဆရာႀကီးတင္မိုး၏ ပင္လယ္မ်ားကို ျဖတ္သန္းျခင္း၊ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာႏွင့္ ေတြ႕ဆုံျခင္းေပါင္းခ်ဳပ္၊ ဆရာႀကီးေဇယ်၏ ေလာကစာဥယ်ာဥ္အမွတ္ (၁) အစရွိေသာ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။

စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ၏ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ အထူးအစီအစဥ္မ်ားပင္ျဖစ္၏။

ဤတြင္ စာအုပ္စာေပႏွင့္ ထိုစာအုပ္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္းအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ အေတြးမွ်င္ အစဥ္တန္းမိလာ၏။

(၃) မိုးဘြဲ႕ေတးထပ္ကေလး
သမက္ေတာ္မာဃႏွင့္၊ ေယာကၡမသူရိန္၊ သတၱဘန္႔ဘူမိန္မွာ ႏွစ္ျဗဴဟိန္ၿပိဳင္ဘြင့္။ ။
တမိုးလုံးညစ္မံႈဟန္ငယ္၊ စစ္ကုမၻန္၀ိုင္းေလ ေရာ့ထင့္။ ။
တလက္လက္ လွ်ပ္ရည္ရွိန္တယ္၊ နတ္၀ဇီရိန္ လွ်ံ၀င့္။ ရပ္သီရိန္နဘန္ျမင့္ဆီက၊ အသံႏွင့္ၿမိဳင္ၿမိဳင္။ ။
ၾကားေနသူ သူဇာေလးမွာျဖင့္၊ ပူကာေဆြး ေဆြးလိမ့္လိႈင္လိႈင္။ ။
သုံးႏွစ္မွ တႀကိမ္ဆိုင္သည္။ အခ်ိန္တိုင္လည္ ဘဲႏွင့္၊ သည္သူရဲနတ္စစ္ေတြ၊ တိုက္ခ်က္ျမန္ေပ။ ။
ဒိုင္မိုးနတ္မ႐ိုးေလသည္၊ တံစိုးေတြစားၿပီ ထင့္ေလး။ ။
သွ်င္သန္းေမ
(ေရွးသတ္ပုံအတိုင္း)

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ေကာင္းကင္ေပၚ၌ သိၾကားမင္းတို႔ သမီးေယာကၡမ ရန္ျဖစ္ေနၾကသည္မွာ ကာလအတန္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ရံခါမွသာ ေနေရာင္ကိုျမင္ရ၏။ လူမ်ားလည္း စိုတိစိုဖတ္ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ သည္မိုးတစိမ့္စိမ့္ေအာက္မွာပင္ စာအုပ္စာေပ အေၾကာင္းကို ေတြးရ၏။ အေတြးမ်ားလည္း မိုးမိေနေပါ့။

ေရွးအခါက လူမ်ားမွာ ေရးစရာ မွတ္စရာ၊ ဖတ္စရာ၊ စာေပးစာယူျပဳလုပ္ ဆက္သြယ္စရာ မည္သည့္စာမွ်မရွိခဲ့ဟူေသာ စကားသည္ ယုံၾကည္ရန္ ခဲယဥ္းလွ၏။ အိႏၵိယသားမ်ားကမူ စာေပဆိုသည္မွာ ေဂါတမဗုဒၶ ပြင့္ေတာ္မမူမီ ေရွးပေ၀သဏီကတည္းက ေပၚထြန္းေနၿပီးသားဟု ဆိုၾက၏။

လူသားတို႔၏ သမိုင္းကို တစ္နည္းနည္းျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္လာၾကေလေသာ ေခတ္မ်ား၀ယ္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူသားတို႔ ေရးသား ဖတ္႐ႈစရာ စာေပပထမဦးဆုံး အကၡရာ စတင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့၏။

ပထမဦးဆုံးအကၡရာ စတင္ေပၚေပါက္လာျခင္းသည္ လူသားတို႔အတြက္ အႀကီးက်ယ္ဆုံးေသာ တီထြင္မႈႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါ၏။

ကမၻာေပၚတြင္ လူမ်ဳိးအေျမာက္အျမား၊ ဘာသာစကား အေျမာက္အျမား၊ စာေပအကၡရာ အေျမာက္အျမားရွိေသာ္လည္း အကၡရာအားလုံး၏ မူလအစမွာ ေရွးအီဂ်စ္ ျပည္တြင္ေရးခဲ့ေသာ ဟိုင္အာ႐ိုဂလစ္ (Hieroglyphs) ေရးနည္းျဖစ္သည္ဟု သမိုင္းဆရာတို႔က ယူဆၾက၏။

ဟိုင္အာ႐ိုဂလစ္ေရးနည္း ေပၚေပါက္ခ်ိန္သည္ လူသားတို႔၏ ရာဇ၀င္၊ လူသားတို႔၏သမိုင္း စတင္ခ်ိန္ပင္ျဖစ္ပါ၏။

ဟိုင္အာ႐ိုဂလစ္ေရးနည္းဆိုသည္မွာ အ႐ုပ္စာေရးနည္းပင္ျဖစ္ပါ၏။ အ႐ုပ္စာေရးနည္း မေပၚေပါက္မီအခ်ိန္က လူသားတို႔သည္ သူတို႔သိခ်င္၊ မွတ္ခ်င္၊ ဆက္သြယ္ခ်င္ သမွ်ကို ျဖစ္ေစ၊ သူတို႔သိကြၽမ္းနားလည္ထား သမွ်ကိုျဖစ္ေစ၊ ေက်ာက္ခဲေလးမ်ားကို စုပုံ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာက္တုံးကိုေထာင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သစ္ပင္တြင္ အမွတ္အသားျပဳလုပ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂူအတြင္းနံရံေပၚမွာ အ႐ုပ္ထြင္းေဆးျခယ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ေရးသား ဆက္သြယ္ခဲ့ၾကေလ၏။

အခ်ဳိ႕ေသာ ႐ုပ္ပုံမ်ားသည္ အလြန္တရာ လက္ရာေျမာက္ေလရကား အသက္၀င္ေနသလားပင္ ထင္ရသည္ဟု ဆိုၾကပါ၏။

ထိုအ႐ုပ္မ်ားသည္ လူသားတို႔ ဖြင့္ဆိုလိုေသာ အဓိပၸာယ္ကို ျပည့္စုံေအာင္ မေဖာ္ျပႏိုင္ရကား အ႐ုပ္ေတြကို အသံတပ္ဆင္ေပးၿပီး အလိုရွိရာ လြယ္လြယ္ကူကူ ေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ လကၡဏာပုံတစ္မ်ဳိး ေပၚေပါက္လာျပန္ေလ၏။
ဤသည္ကား ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရးသားေနၾကေသာ အကၡရာစာလုံးမ်ား၏ သမိုင္းအစဟု သိရ၏။

ထိုအကၡရာစာလုံးမ်ားကို ေရးသားၾကရာတြင္ ေက်ာက္တုံးေပၚ ထြင္းရ ထုရ၊ ရႊံ႕ေစး ေပၚေရးၿပီး မီးဖုတ္ရႏွင့္ အပန္းတႀကီး ေရးသားၾကရ၏။ ဤအခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားရန္ ပါပိုင္းရပ္ဟူေသာ စကၠဴတစ္မ်ဳိး တီထြင္လာၾက၏။ ပါပိုင္းရပ္ဆိုသည္မွာ အီဂ်စ္ျပည္ကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေသာ ႏိုင္းျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ အေလ့က်ေပါက္ေသာ က်ဴပင္တစ္မ်ဳိးကိုျဖန္႔ၿပီး လုပ္ေသာ စကၠဴျဖစ္၏။ ထိုစကၠဴသည္ အခ်ိန္အတန္ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ေဆြးျမည့္ပ်က္စီးျခင္းမရွိဘဲ ခိုင္ခံ့ေလေသာေၾကာင့္ အေရးႀကီးသည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ား ထိန္းသိမ္းထားရမည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ရာ၌ အသုံးျပဳၾက၏။

ပါပိုင္းရပ္စကၠဴေပၚ၌ စာေရးရန္ က်ပ္ခိုးႏွင့္ သစ္ေစးေရာ စပ္ရရွိေသာမင္ကို အသုံးျပဳၾက၏။ ေရးစရာကေလာင္တံအျဖစ္ က်ဴပင္ကိုခြၽန္၍ အသုံးျပဳၾက၏။ ပါပိုင္းရပ္ စကၠဴမရႏိုင္လွ်င္ ပတ္ခ်မင့္ (Parchmint) ေခၚ သားေရစကၠဴကိုလည္းေကာင္း၊ ဗဲလမ္း (Vellum) ေခၚ ႏြားကေလးသားေရကိုလည္းေကာင္း အသုံးျပဳၾက၏။

သားေရျဖင့္လုပ္ေသာ က်မ္းစာတစ္အုပ္လွ်င္ သိုးအေကာင္ေရ ၃၀၀ ခန္႔၏ သားေရမ်ား ကုန္က်သည္ဟုဆို၏။

ပုံႏွိပ္စက္မေပၚေသးေသာ ေခတ္ျဖစ္ရကား စာကူးသမားမ်ားက လက္ဆင့္ကမ္း ကူးယူျဖန္႔ေ၀၏။ စာကူးသမားမ်ားသည္ သူ႔ထက္ငါ ေကာင္းမြန္ေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ႀကိဳးစားေရးကူးၾကရာ အခ်ဳိ႕စာအုပ္မ်ားမွာ လက္ေရးမူဟုပင္ မထင္ရဘဲ ပုံႏွိပ္ထားသလားပင္ ထင္ရေသာဟူ၏။

ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ပုံႏွိပ္စက္မ်ား မထြန္းကားေသးမီ ေခတ္အခါက ေပရြက္ေပၚ၊ ပုရပိုက္ေခါက္ေပၚေရးလ်က္ အမွတ္အသားျပဳ ဆက္သြယ္ခဲ့ၾကဖူးပါ၏။

လူတို႔သည္ လက္ေရးစာအုပ္ေခတ္မွ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ေခတ္သို႔ေရြ႕ရန္ သစ္သားကို စာတစ္မ်က္ႏွာစီ ရရွိေအာင္ထြင္းၿပီး ပုံႏွိပ္ၾကျပန္၏။ သစ္သားဘေလာက္မွ ပုံႏွိပ္ေသာ စာအုပ္မ်ားအနက္ ေရွးအက်ဆုံးေသာ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္သည္ ၿဗိတိသွ်ျပတိုက္၌ရွိ၏။ ထိုစာအုပ္ႏွစ္အုပ္မွာ- ၁။ ကြမ္ယင္သုတၱန္ (Kuan Yin Sutra)၊ ၂။ စိန္သုတၱန္ (Diamond Sutra) တို႔ျဖစ္ၾက၏။ ကြမ္ယင္သုတၱန္တြင္ ပုံႏွိပ္ခုႏွစ္မပါ။ စိန္သုတၱန္တြင္ ပုံႏွိပ္ခုႏွစ္ပါ၏။ ခရစ္ ၈၆၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၁ ရက္ ဟု ကမၸည္းထိုးထား၏။ ထိုစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို စာတစ္မ်က္ႏွာလွ်င္ အလ်ားႏွစ္ေပခြဲ အျမင့္ တစ္ေပရွိ သစ္သားဘေလာက္မွ တစ္မ်က္ႏွာစီ ႐ိုက္ႏွိပ္ၿပီးေနာက္ ေကာ္ျဖင့္ဆက္ထား၏။ အလ်ား ၁၆ ေပရွိေသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္၏။

ခရစ္ ၇၇၀ ျပည့္ႏွစ္ခန္႔တြင္ မာဂဓဘာသာ ဂါထာမႏၲရားမ်ားကို တ႐ုတ္စာျဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ႐ိုက္ႏွိပ္ေသာ ေရွးစာအုပ္မ်ားလည္း ရွိေသး၏။

ဂ်ာမနီႏိုင္ငံတြင္မူ ခရစ္ႏွစ္ ၁၄၁၄ ႏွင့္ ၁၄၂၃ တို႔တြင္ ႐ိုက္ႏွိပ္သည္ဟု ယူဆရသည့္ ကမၻာ့ေရွးေဟာင္း စာအုပ္မ်ားရွိသည္ဟု ဆိုၾက၏။

ထိုမွတစ္ဆင့္ ေရွ႕သို႔တက္လာေသာ ဂြၽန္ဂူတင္ဘတ္တီထြင္သည့္ ပုံႏွိပ္စာအုပ္တြင္ကား စာမ်က္ႏွာ ၁၂၈၂ မ်က္ႏွာရွိလာ၏။ ေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္ေသာ ပုံႏွိပ္စာလုံးျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ေသာ ပထမဆုံးစာအုပ္ဟု ဆိုၾက၏။ စာအုပ္အရြယ္အစား ၁၂ လက္မ × ၁၇ လက္မ ရွိ၏။ စာတစ္မ်က္ႏွာတြင္ ႏွစ္ေကာ္လံပါ၍ တစ္ေကာ္လံလွ်င္ စာေၾကာင္းေရ ၄၂ ေၾကာင္းပါ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ထိုစာအုပ္ကို ၄၂ ေၾကာင္း သမၼာက်မ္းစာဟုေခၚၾက၏။ အတြင္းဖုံးမပါ၊ စာမ်က္ႏွာနံပါတ္မပါ၊ ေခါင္းစဥ္လည္းမပါေခ်။

(၄) ဂြၽန္ဂူတင္ဘတ္၏ ၄၂ ေၾကာင္း သမၼာက်မ္းစာမွ ယေန႔ေခတ္ ပုံႏွိပ္စာအုပ္မ်ားအထိ ေရြ႕လ်ားခ်ီတက္လာခဲ့ေသာ စာအုပ္ခရီးသည္ အလြန္ရွည္လ်ားခဲ့ေလၿပီ။ ခ်ီတက္ရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ မထိန္းသိမ္းတတ္၍ ပ်က္စီးကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ႔ရသည့္ စာေကာင္းေပေကာင္းတို႔သည္လည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိခဲ့၏။ ထိန္းသိမ္းတတ္ေသာေၾကာင့္ က်န္ရွိေနေသာ စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားလည္း ရွိ၏။

စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းရာ၌ အေဟာင္းအတိုင္း ထိန္းသိမ္းထားရွိျခင္းႏွင့္ ထိုအေဟာင္းကို အသစ္တစ္မူပြားကာ အသစ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ထိန္းသိမ္းျခင္းဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။
ယေန႔ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ စာေပသည္ကား စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားကို ႀကိဳးစားထိန္းသိမ္းေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ၀မ္းသာရပါ၏။

ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ စာဖတ္သူမ်ား အဖို႔ေတာ့ သူတို႔ထံမွ ၀ယ္ယူဖတ္႐ႈေသာ စာေကာင္းေပေကာင္းမ်ားထဲက စိတ္ဓာတ္ေကာင္းမ်ားကို မိမိတို႔ ႏွလုံးသားထဲ ေျပာင္းေရႊ႕ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္လွ်င္ ပို၍ပို၍ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိ၏။ စာအုပ္မ်ားဖတ္ၿပီး မလိမၼာလွ်င္ မဟုတ္ေသး။ ေျပာမည့္သာေျပာရ ကြၽန္ေတာ္လည္း မလိမၼာေသးပါ။

မ၀ယ္ႏိုင္ေသာ စာအုပ္ပုံႀကီးမ်ားကို ၾကည့္ကာ

‘ႏိုင္ငံျခားလူဆိုး ဇာတ္ကားေတြထဲကလို စာအုပ္တိုက္ပိုင္ရွင္သူေဌးကို ျပန္ေပးဆြဲ။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လာေရြးလို႔ လုပ္ရင္ေကာင္းမလား’ ဟု စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ေသး၏။

မိုးတိတ္ၿပီ။

လက္ေဆာင္ရေသာ စာအုပ္ကေလးမ်ားပိုက္ကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့၏။ စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ အပါအ၀င္ စာေပလုပ္ငန္းမ်ားအားလုံး အဆင္ေျပေျပ လူသားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစဟူေသာ ဆုေတာင္းမ်ားျဖင့္…။ ။

ကိုးကား- ႏိုင္ငံတကာစာအုပ္ႏွစ္ ေဟာေျပာပြဲစာတမ္းမ်ား