<

ဇရာအို၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္မ်ား

သက္တမ္းကုန္ဆုံးေတာ့မယ့္ အင္ဂ်င္အိုႀကီးတစ္လုံးလို သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးဟာ ခ်ံဳးခ်ံဳးက်ေနပါၿပီ။ ဟိုးတစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာက္ပခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာလည္း အခုအခ်ိန္မွာ သူ႔လက္ကိုေတာင္ သဲသဲကြဲကြဲ ျပန္မျမင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အဆိုးဆုံးက တစ္ခ်ိန္က သန္စြမ္းၾကံ့ခိုင္ခဲ့ဖူးသေလာက္ အခုအခ်ိန္မွာ သူ႔ေျခေထာက္ေတြဟာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို မသယ္ပိုးႏိုင္ေတာ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေန႔စဥ္ သူ႔လိုပဲ ေဆြးျမည့္အိုမင္းေနတဲ့ ကုလားထိုင္အိုႀကီးေပၚမွာထိုင္ရင္း ဘယ္ကိုမွန္းမသိတဲ့ အရပ္ဆီကို ေငးေမာေဆြးရီေနတတ္ၿပီး တစ္ခါတေလေတာ့ ဘာအသံမွန္း သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားရတဲ့ အသံေလးေတြကို ေခါင္းကေလး ေစာင္းငဲ့လို႔ နားေထာင္ေနတတ္ပါတယ္။

သူ႔အတြက္ ေန႔ဆိုတာ တစ္စုံတစ္ေယာက္တြဲၿပီး ထူမပို႔ေပးတဲ့ ကုလားထိုင္အိုႀကီးေပၚမွာ ထိုင္ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ညဆိုတာဟာလည္း တစ္စုံတစ္ေယာက္ အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ အိပ္ရာေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ရျခင္းထက္ ေျပာစရာ အဓိပၸာယ္ ပိုမေနခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလိုပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ သူ႔ အနားမွာထိုင္ၿပီး တစ္ခုခုကို လာခြံ႕ေပးတတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးကလြဲရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သူဟာ သူရဲ႕ပိုလွ်ံေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို သူ႔ လက္ထဲမွာရွိေနတဲ့ စိပ္ပုတီးေလးနဲ႔သာ အေဖာ္ျပဳ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူ႔ခႏၶာကိုယ္က နာက်င္မႈ သူ႔စိတ္ထဲက ကိုက္ခဲမႈေတြကိုပဲ အေဖာ္လုပ္ေနထိုင္ေနခဲ့ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္နီးေနတဲ့ ဇရာအိုတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ အခု ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြဟာ အဲဒီဇရာအိုတစ္ေယာက္ ျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူးသမွ် ဘ၀ေန႔ရက္ေတြထဲက အခက္အခဲဆုံး ေန႔ရက္ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို သူ ေျပာျပခ်င္ေနမိပါေသးတယ္။ တကယ္လည္း ေသမယ့္ေန႔ရက္ကို ကုလားထိုင္အိုႀကီးေပၚကေန ထိုင္ေစာင့္ေနရတဲ့ အလုပ္ေလာက္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာေကာင္းတဲ့ အလုပ္မရွိဘူးလို႔ သူထင္ပါတယ္။

အဲဒီလိုပဲ မိသားစုအတြက္ အသုံးမ၀င္တဲ့၊ အသုံးမက်ေတာ့တဲ့ လူပိုႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံထားရတာေလာက္ နာက်င္စရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥမရွိဘူးလို႔လည္း သူ ထင္ပါတယ္။ အဆိုးဆုံးက သူ ေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားေတြကို သူ႔အနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ နားေထာင္ေပးမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိမေနခဲ့တာပါပဲ။ သူ ျပန္ေတြးမိတဲ့ အတိတ္ေန႔ရက္က သူရဲ႕ငယ္ရြယ္၊ တက္ၾကြမႈေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကို တအံ့တၾသ နားေထာင္ေပးမယ့္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိမေနခဲ့တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ သူ႔စကားေတြကို ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ နားေထာင္ေနမယ့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔စကားေတြကို ဟားတိုက္ေလွာင္ေျပာင္ ရယ္ေမာျငင္းခုံမယ့္ လူတစ္ေယာက္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ လိုခ်င္ေနခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မိသားစုကို သူ အက်ဳိးျပဳခဲ့ပုံ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ သူ အသုံး၀င္ အသုံးက်ခဲ့ပုံေတြကို အားက်ေငးေမာ နားေထာင္ေပးေနမယ့္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အနီးအနားမွာ ရွိေနေစခ်င္ခဲ့မိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္မႈ ႐ူးသြပ္မႈသက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း သူ႔ေျခေထာက္နားမွာ လာလာပြတ္သပ္ ေခြအိပ္ေနတတ္တဲ့ ေၾကာင္အိုႀကီးတစ္ေကာင္ကလြဲရင္ ဘယ္မိသားစု၀င္ အိမ္သားတစ္ေယာက္ေယာက္ကမွ သူ႔အနီး သူ႔အနားမွာ မထိုင္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ဘယ္သား၊ ဘယ္သမီး၊ ဘယ္ေျမးတစ္ေယာက္ေယာက္ကမွ သူ႔စကားသံတိုးဖြဖြကို ဂ႐ုစိုက္ၿပီး နားေထာင္မေပးခ်င္ၾကေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ အသက္ရွင္ေန႐ုံသက္သက္ လူျဖစ္ရျခင္းဟာ ၿငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္စရာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း၊ သူ ေကာင္းေကာင္းသိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိမႈ တက္ၾကြလန္းဆန္းမႈေတြ မရွိေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေန႔ရက္တိုင္းဟာ စိတ္ပ်က္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ မီးစာကုန္ဆီခန္းလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထူမတ္ဖို႔ေတာင္ မတတ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္ရွင္သန္မႈဆိုတာဟာ ဘာမွအေရးမပါတဲ့ ကိစၥတစ္ခု၊ ဘာမွအသုံးမ၀င္ေတာ့တဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အခုအခ်ိန္မွာ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘာမွမရွိေတာ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ သူ႔အသက္ကို မရွင္သန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ လမ္းေဘးမွာ စြန္႔ပစ္ခံထားရတဲ့ ေရသန္႔ဘူးတစ္ဘူး၊ ဘီယာဘူးအခြံတစ္ခုေလာက္ေတာင္ မိသားစုနဲ႔ ကမၻာေျမႀကီးကို အက်ဳိးမျပဳႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ သူ႔အသက္ကို တစ္စကၠန္႔ေတာင္ သူ ဆက္ၿပီး မရွင္သန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္လည္း အသက္ရွင္လ်က္ ေသဆုံးေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို သူ ၿငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္ မုန္းတီးလွၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ကုလားထိုင္အိုႀကီးေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး ေငးေမာေဆြးရီေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ အိပ္ရာထက္မွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လဲေလ်ာင္းၿငိမ္သက္ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆီကေန ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက ေပးတဲ့နာက်င္မႈေတြ၊ စိတ္ထဲက ယိုစိမ့္ထြက္က်လာတဲ့ နာက်င္မႈေတြဆီကေန ေရွာင္ကြင္းလြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသဆုံးကာနီး ဖေယာင္းတိုင္ဟာ ပိုၿပီးေလာင္ကြၽမ္းခံရတတ္သလိုမ်ဳိး တျမည့္ျမည့္ ေလာင္ကြၽမ္းခံေနရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြထဲကေန ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဇရာအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုလည္း ျဖစ္သလို ဇရာအိုတစ္ေယာက္ျပည့္ခ်င္မိတဲ့ ေနာက္ဆုံးဆုေတာင္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူ႔ဆုေတာင္းဟာ မျပည့္ပါဘူး။ ေသမင္းဟာ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို မျဖည့္စြမ္းေပးခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ ေဆြးျမည့္အိုမင္းေနတဲ့ ကုလားထိုင္အိုႀကီးေပၚကေန ဘယ္ကိုမွန္းမသိတဲ့ အရပ္ေဒသဆီကို ေငးေမာေဆြးရီ ၾကည့္ေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာအသံမွန္း သဲသဲကြဲကြဲမၾကားရတဲ့ အသံကေလးေတြကို ေခါင္းကေလး ေစာင္းငဲ့နားေထာင္ေနရျမဲျဖစ္သလို သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကေပးတဲ့ နာက်င္မႈ သူ႔စိတ္ထဲက စိမ့္ထြက္လာတဲ့ ကိုက္ခဲမႈေတြကိုလည္း ခံစားေနရျမဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ရက္ေတြဟာ တေျမ့ေျမ့ ေဆြးျမည့္လာပါတယ္။ သူ႔ေျခေထာက္ကို လာေရာက္ ပြတ္သပ္အိပ္ေနတတ္တဲ့ ေၾကာင္အိုႀကီးဟာ သူ႔ဆီကို ေရာက္မလာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလိုပါပဲ၊ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ေထာက္ကူေဖးမေပးတတ္တဲ့ ကုလားထိုင္ႀကီးဆီကိုလည္း သူဟာ ေရာက္ေအာင္မသြားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ အျမဲတမ္းအနံ႔တစ္မ်ဳိး ထြက္ေနတတ္တဲ့ အိပ္ရာထက္မွာပဲ အစဥ္အျမဲ လဲေလ်ာင္းေနရပါေတာ့တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ပဲ စမ္းၾကည့္စမ္းၾကည့္ သူ႔အသက္႐ွဴသံဟာ ခရီးေ၀းကို ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ ျမစ္ႀကီးတစ္စင္းလို ေမာႀကီးပန္းႀကီးႏိုင္လာပါတယ္။ သူ႔အာေခါင္ေတြဟာ အစဥ္အျမဲ ပူေလာင္ေျခာက္ကပ္လို႔။ သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာ ေဆြးျမည့္ေနတဲ့ အမိႈက္ပုံႀကီးကို မီးပုံ႐ႈိ႕ခံထားရသလို ခြၽတ္ျခံဳညႇဳိးက်လို႔။ ဘယ္ကိုမွန္းမသိတဲ့ အရပ္တစ္ခုခုဆီကို ေငးေမာေဆြးရီၾကည့္ဖို႔လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

သူ တတ္ႏိုင္တာက သူ႔နားထဲကို ၀င္လာတဲ့ “ေဖေဖ ဘာစားခ်င္လဲ၊ ဘိုးဘိုး ဘာစားခ်င္လဲ၊ ေဖေဖ ဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘိုးဘိုး ဘာလုပ္ခ်င္လဲ” ဆိုတဲ့အသံေတြကို မ်က္လုံးေတြ ပုတ္ခတ္ျပ႐ုံ ေလးလံတဲ့ ဦးေခါင္းကေလးကို လႈပ္တယ္ဆို႐ုံေလး လႈပ္ျပႏိုင္႐ုံပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ နားမလည္ႏိုင္တာက သူ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာႏိုင္ေသးစဥ္က သူ႔အနားမွာထိုင္ၿပီး သူ႔စကားေတြကို နားေထာင္ဖို႔ ၀န္ေလးတတ္ၾကတဲ့ သူ႔သား၊ သူ႔သမီး၊ သူ႔ေျမးေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ အခုမွ သူ႔ကိုလာၿပီး စကားေတြေျပာၾက၊ ေမးခြန္းေတြ ေမးေနၾကရတာလည္း ဆိုတာကုိပါပဲ။ ဟိုးအရင္တုန္းက သူစကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာခ်င္ခဲ့သူ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီးကို အေမးခံခ်င္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို မသိခဲ့ၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္ သူ႔စိတ္သေဘာ၊ သူ႔ဆႏၵေတြကို အခုအခ်ိန္ေရာက္မွပဲ သိခဲ့ၾကလို႔လား။ သူ မသိပါဘူး။

သူ သိတာက သိပ္မၾကာခင္မွာ သူ ခ်စ္ရတဲ့ သူ႔သားသူ႔သမီး၊ သူ႔မိသားစုေတြနဲ႔ ကမၻာေျမႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္လို႔ အေ၀းဆုံးကို ထြက္ခြာသြားရေတာ့မယ္ဆိုတာကိုပဲ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကေပးတဲ့ ဆိုးရြားျပင္းထန္၊ နာက်င္ခံစားမႈေတြ၊ သူ႔စိတ္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့ ကိုက္ခဲမႈေတြ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာေကာင္းတဲ့ အထီးက်န္ေန႔ရက္ေတြထဲကေန သူ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခြင့္ရေတာ့မယ္ ဆိုတာကိုပါပဲ။ တကယ္လည္း သူ႔ရင္ဟာ ေႏြေခါင္ေခါင္က သဲကႏၲာရႀကီးတစ္ခုလို တစ္စကၠန္႔ထက္ တစ္စကၠန္႔ တစ္မိနစ္ထက္ တစ္မိနစ္ ပိုၿပီးပူေလာင္လာေနပါတယ္။

ဘာကို ၾကည့္ၾကည့္ သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာ ျပာေ၀လို႔ သူ႔သတိေတြဟာ သူ႔ဆီကေန ထြက္ေျပးပုန္းေရွာင္သြားၾကဖို႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ သူ ေတာင္းခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုေတာင္းဟာ သိပ္မၾကာခင္မွာ ျပည့္ေျမာက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိခနဲ ငိုလိုက္တဲ့ ငိုသံေတြကိုေတာ့ သူ မၾကားလိုက္ရေတာ့ပါဘူး။

ငါ အိုသြားေသာအခါ

ငါ အိုသြားေသာအခါ ငါဟာ အရင္က ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။ ခ်ည္နဲ႔နဲ႔ လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အက်ႌေပၚ ဖိတ္စင္သြားတဲ့အခါ အက်ႌလံုခ်ည္ ဖိုသီဖတ္သီ ျဖစ္ေနတဲ့အခါ အညစ္အေၾကးေတြ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ ငါ့ကို မရြံ႕ပါနဲ႔။ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ သုတ္သင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။ အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြ ျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သည္းခံနားေထာင္ေပးပါ။

ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္ေတြ၊ ငါးရာ့ငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္ေတြ၊ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ေတြ စတဲ့ ပံုျပင္ေတြကို မ႐ိုးေအာင္ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့တာေတြကို သတိရေပးပါ။ မလႈပ္ရွားႏိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖို႔ အကူအညီလိုတဲ့အခါ မၿငိဳျငင္ပါနဲ႔။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္ေျခာက္တစ္လွည့္ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။ ေခတ္သစ္နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိမနားလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကို မေလွာင္ပါနဲ႔။ ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတဲ့” ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ျပန္ေျဖခဲ့တာေတြကို သတိရေပးပါ။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါ့ကို ဆြဲထူေပးၾကပါ။ လမ္းေလွ်ာက္သင္စအရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တာေတြကို သတိရေပးပါ။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အုိစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းေနပါနဲ႔။ အားေပးပါ။

အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀သက္တမ္းအတြက္ ငါ လမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္နဲ႔ ေအးျမမႈေတြကို ငါ ျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၱာေတြကို ေတြ႕ရမွာပါ အေသအခ်ာပါ။

(ကဗ်ာအား Facebook စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုမွ ကူးယူပါသည္)














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.