w ကာလတရားမ်ဥ္းသားေပၚက အစက္အေျပာက္မ်ား - Eleven Media Group <

ကာလတရားမ်ဥ္းသားေပၚက အစက္အေျပာက္မ်ား

မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ညက ႏွစ္သစ္ကူးကာလကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ယဥ္မ်ဳိးသြယ္၊ ရန္ပုိင္)

“ဟဲ့ ဘုရားပဲြရွိတယ္ေလ မသြားဘူးလား”

ေဘးဆိုင္မွ မိန္းမတစ္ဦး၏ အသံတစ္သံက စူးက်င္စြာ ထြက္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္ရ၏။ စကားသံသည္ ထိုေနရာတြင္ မရပ္ေသး။ ျမန္မာအသင္း႐ႈံးသည့္အေၾကာင္း၊ မေန႔ညက လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ ျဖစ္သြားသည့္ လူတို႔ ေၾကာက္ၾကသည့္ ကိစၥတစ္ခုအေၾကာင္း။ အမ်ဳိးသမီးတစ္အုပ္ စကားမ်ားကို တရစပ္ ေျပာေနၾကသည္။ အေျဖကို သိခ်င္လွသည္လည္း မဟုတ္ၾကေသာ ေမးခြန္းမ်ား ေမးေနၾကသည္။ စကားတစ္ခြန္း မဆံုးခင္မွာပင္ ျဖတ္၍ ေနာက္အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုကို ဆက္ျပန္သည္။ ဘာအဓိပၸာယ္မွ မရွိဘဲ စကားမ်ား ေလွ်ာက္ေျပာေနရျခင္းသည္ ႏွစ္သက္ဖြယ္လည္းမရွိ။ ဆူညံသံမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္က မႀကိဳက္။ သို႔ေသာ္ ကားဂိတ္၊ ဆိုင္ကယ္ဂိတ္တို႔ဆိုသည္မွာ အျမဲပြက္ေလာ႐ိုက္ေနတတ္သည့္ ေနရာ။ ရြာႏွင့္ ၿမိဳ႕ ေျပးဆဲြသည့္ သံုးဘီးကားဂိတ္၀င္းအတြင္းက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းထဲရွိ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ရင္း ဆူညံမႈကို မႏွစ္မသက္ ျဖစ္ရသည္မွာ ျဖတ္သန္းေနရသည့္ေခတ္ႏွင့္ပင္ ေလ်ာ္ညီေနေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္က ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းကာ ေငးေနရသည္ကို ႀကိဳက္သည္။ အဓိပၸာယ္မရွိ ေလွ်ာက္ေျပာေနရသည္ကို မႀကိဳက္ေသာ္လည္း အဓိပၸာယ္မရွိ ေတြးေနရတာကိုေတာ့ ႀကိဳက္သည္။ သို႔ေသာ္ မရ။ စကားသံမ်ား လူေခၚေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။ စကားလမ္းေၾကာင္းသည္လည္း အျခားတစ္ခုသို႔ ေျပာင္းသြားျပန္ၿပီ။

စကား၀ိုင္းအတြင္းသို႔ ထပ္ေပါင္း ၀င္ေရာက္လာေသာ အသက္ ၈၄ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေသာ အဘြားအိုေၾကာင့္ မူလက ေျပာေနခဲ့ေသာ စကားစမ်ား ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားသည္။ အဘြားအိုကို ၀ိုင္း၀န္း၍ထိုင္ကာ အထူးအဆန္းလိုၾကည့္၍ အံ့ၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္ ေျပာဆို ေမးျမန္းေနၾကသည္ကို ၾကားေနရသည္။ အဘြားအိုမွာ သန္တုန္းျမန္တုန္း ရြာမွေန၍ ၿမိဳ႕သို႔ သံုးဘီးစီး၍ ေစ်းတက္၀ယ္ႏိုင္ေသးသည္တဲ့။ ဆံပင္မွာလည္း ေဆးမဆိုးပါဘဲ မည္းနက္ေနတုန္းတဲ့။ အခုတစ္ေခါက္ ၿမိဳ႕ေပၚတက္ျခင္းသည္ ေစ်း၀ယ္ရန္သက္သက္မဟုတ္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ရက္က င႐ုတ္သီး ေခြၽတာမ်ားသြား၍ ဇက္ခိုင္ေနေသာေၾကာင့္ အႏွိပ္ခံရန္လာျခင္းျဖစ္သည္တဲ့။ သူတို႔၏ စကားသံမ်ားျဖင့္ပင္ သူတို႔စကား၀ိုင္း၏ အဓိပၸာယ္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။ အသက္ ၈၄ ရွိၿပီဟုဆိုေသာ အဘြားအိုကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိသည္။

အသက္ ၈၄ ႏွစ္ဆိုသည္မွာလည္းသည္ ေခတ္ထဲ ျဖစ္ေခါင့္ျဖစ္ခဲဟုပင္ ေျပာရမည္။ ထိုေလာက္ အသက္ရွည္လွ်င္လည္း အမ်ားစုမွာ အိပ္ရာေပၚတြင္ အိပ္ရာပူနာမ်ားေပါက္လ်က္ ေဆးပိုက္တန္းလန္းျဖင့္ ေနရမည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္လည္း တစ္ေန႔လွ်င္ လက္သီးတစ္ဆုပ္စာ ေဆးမ်ား ပါးစပ္ႏွင့္ လက္မျပတ္ရေအာင္ မ်ဳိခ်ေနရၿပီး ထိုင္ခံုတစ္ခုေပၚတြင္ ေက်ာက္႐ုပ္ကဲ့သို႔ ၿငိမ္သက္ေနရေတာ့မည္ မဟုတ္လား။ နားမေထာင္ဘဲ ၾကားေနရသည့္ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ထိုစကား၀ိုင္းသို႔ လွမ္းနားစြင့္ေနမိသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုစကား၀ိုင္းကို ျမင္ရရန္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ သိပ္အားထုတ္ရန္မလို ပက္လက္ကုလားထိုင္မွ နည္းနည္းေျဖေလွ်ာ့ထ၍ ၾကည့္လိုက္ရန္ပင္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ မၾကည့္။ သူတို႔၏အသံကိုသာ မ်က္လံုးမွိတ္၍ နားစြင့္ေနလိုက္သည္။ အဘြားအိုသည္ သူ႕ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈ၊ သူ႔အဘိဓမၼာကို ျဖည္းညႇင္းစြာ ဆက္လက္ေျပာျပေနသည္။

“သားေယာက်္ားေလးေတြမ်ား ဘာမွမေကာင္းဘူး။ ငါ့ဘာသာ င႐ုတ္သီးေခြၽတာ သူက လာေငါက္ေနေသးတယ္။ ဟဲ့ ငါလုပ္ခ်င္လို႔လုပ္တာေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲ သမီးမိန္းကေလးေတြပဲ ေကာင္းတယ္။ မိဘကို သိတတ္တယ္။ ေျပာသာေျပာတာ ဒီေန႔အထိ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခ်က္စားတယ္။ အလုပ္ ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္စားတယ္။ ငွားစားတယ္ပဲ ထားပါဦး။ နက္ျဖန္ဆို ႏွမ္းေရာင္းမယ္ေလ။ အလုပ္လုပ္လို႔ ငါ ဒီလို က်န္းမာေနတာနဲ႔တူတာပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က စစ္ကုိင္းက ဆရာေလးက ေဟာသြားတာ။ အရီး၀င့္ ေတာ့္မယ္ ေက်ာကုန္းေနပူခံ မဲွ႔ပါတယ္ နားရမွာကို မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္လုပ္ပဲ လုပ္ေနရမွာတဲ့။ မွန္တယ္ေတာ္။ ငါက ေနလည္းမေနတတ္ဘူးေလ။ ပန္းကန္ေဆးတာေတာင္ ဟိုေျမးမ ေဆးေနရင္ ငါ့ စိတ္တိုင္းမက်ဘူး။ ငါကေတာ့ ယူၿပီး ျပန္ေဆးတာပဲ။ အံမယ္ ငါ့မွာ တီေတာင္ရွိေနၿပီေလ။ ျမစ္က ေမြးတာ။ အံ့ၾသစရာ မေကာင္းဘူးလားေအ့။ အဲဒီ ေျမး ျမစ္ တီတြတ္ ဆိုတာေတြ မွတ္ပံုတင္႐ံုးက စာရြက္ေတြထဲမွာပဲ ရွိမယ္ထင္တာေလ”

အဘြားအိုစကားမ်ားသည္ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ျဖစ္ေနသည္။ အစီအစဥ္က မက်။ (အင္းေလ ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနႏိုင္တာပဲ ေတာ္လွၿပီ။) ကြၽန္ေတာ္ဆိုလွ်င္ ဘယ္အသက္အရြယ္ေလာက္ အထိ အသက္ရွင္ေနႏိုင္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ေသရမည့္ကိစၥမွာ စဥ္းစားခ်င္စရာမေကာင္း။ အသက္မွႀကီးပါဦးမလား မေျပာႏိုင္။ ကြၽန္ေတာ္သာ အသက္ႀကီးလာရင္ အဘိုးႀကီးျဖစ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အခုလို ပက္လက္ကုလား ထိုင္ေပၚထိုင္ေနရင္း တစ္ေယာက္တည္း ခပ္တိုးတိုးစကားမ်ား ေျပာေနမည္ထင္မိသည္။ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာတတ္သည့္အက်င့္ ကြၽန္ေတာ့္တြင္ ရွိေနသည္ကို ယခင္က သတိမထားမိ။ သတိထားမိသည့္အခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ထိုအက်င့္က စဲြေနၿပီ။ ထိုသို႔ အက်င့္စဲြေနသည္ကိုသိပါမွ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ၾကည့္ေနမလားဟူ၍ ရွက္စိတ္က ျဖစ္မိေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ မျဖစ္ေတာ့။ အလိုလိုေနရင္း စိတ္ကူးထဲမွ အေၾကာင္းမ်ားကို စကားမ်ား ေျပာေျပာတတ္လာသည္။ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနပံုမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဒဏ္ရာက နာက်င္လွ၍ တစ္ေယာက္တည္း ညည္းေနသည့္ ေလမ်ဳိးေလာက္သာ။ ခပ္တိုးတိုး။ ယခု အဘြားအိုေျပာေနသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးတို႔ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။

လူ႔ဘ၀သည္ ကုန္လြယ္လြန္းလွ၏။ ဘာဆို ဘာကိုမွေကာင္းေကာင္း မျဖတ္သန္းရ ေသးမီမွာပင္ အိုမင္းတြင္းဆံုးသို႔ ေရာက္ရေတာ့မည္ဟု ခဏ ခဏ ေတြးမိေနသည္။ ေခတ္ကလည္း လူတို႔ကို စိတ္ဒဏ္ရာ ကိုယ္ဒဏ္ရာ ကိုယ္စီျဖင့္ အိုမင္းရင့္ေရာ္သြားေစရန္ တြန္းပို႔ေပးေနသည္။ တစ္ဖက္အခန္းမွ အဘြားအိုကေတာ့ စကားမ်ားေျပာေကာင္းေနဆဲ။ သက္ႀကီးသက္ငယ္ၾကား အမ်ဳိးသမီး တစ္စုကလည္း စပ္စုေမးျမန္းဆဲ။

“ရြာကို ဓားျပတိုက္တာလား။ အဲဒါလည္း ရြာထဲကပဲ လက္ေထာက္ခ်တာေပါ့ေအ။ အဲဒီတုန္းက သံုးအိမ္ တိုက္သြားတယ္။ ဘီးေတြ၊ ေျခက်င္းေတြကို အမ်ားႀကီးပဲ ပါသြားတာ။ ငါတို႔က စိန္ေတြ မရွိပါဘူး။ ရွိတာက မသန္းၾကည္တို႔၊ မသန္းၾကည္ဆိုရင္ သူ႔နားထင္ကို ဒီလိုႀကီး ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ထားေတာ့ ဟိုးအိုးထဲမွာ ဒီအိုးထဲမွာ ေဟာ့ဟိုက အိုးထဲမွာ အိုရွိသမွ်အကုန္ လက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္ရေတာ့တာပဲ။ သူ႕ေယာက်္ား ကိုထြန္းကိုက်ေတာ့ အိမ္ေအာက္မွာ လက္ကို ေနာက္ပစ္ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး ရင္ဘတ္ကို ႏြားထမ္းပိုးတုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ထားတာ ရင္ဘတ္ႀကီးကို ညိဳမည္းစဲြလို႔ ေသေတာ့မေသပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မိေတာ့ မိတာေပါ့ေအ။ တစ္ဖက္ရြာကလူပဲ သိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ႐ံုးတက္ေတာ့ သူတို႔က တိုက္ရာပါ ပစၥည္းနဲ႔ လာဘ္ထိုးႏိုင္တယ္ေလ။ ဒီမွာက အကုန္ပါသြားၿပီ။ ဘယ္လိုေပးႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ အဲဒီေတာ့ ႐ႈံးတာေပါ့ေအ့။ သနားပါတယ္။ မသန္းၾကည္တို႔ ကိုထြန္းတို႔ ေသလည္းေသ ကုန္ၾကပါၿပီ”

အဘြားအို၏ စကားမွာ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္၍ ေကာင္းလာသည္။ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္လာသည္။ အေစာပိုင္းက ထိုအဘြားအိုကို ေဘးက ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကသူမ်ားက တစ္ေယာက္ တစ္ခြန္း တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ေမးျမန္းေနရာမွ ယခုေတာ့ အဘြားအိုက သူေျပာခ်င္ရာကို စိတ္လိုလက္ရရွိသလို ေျပာျပေနေတာ့သည္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုလား ျမင္ေတာ့ မျမင္လိုက္ရပါဘူး။ ဟိုေခတ္က ဒီလိုမလြယ္ဘူးေအ့။ ရြာကေန ၿမိဳ႕တက္ဖို႔ ႏြားမရွိေတာ့လို႔ မေရာက္လိုက္ဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေသေတာ့ ငါက အပ်ဳိေပါက္ ၁၄၊ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ ထင္တာပဲ။ ေကာင္းေကာင္းေတာ့ မမွတ္မိပါဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္ကေလးေတြ ညည္းတို႔ ကံေကာင္းၾကပါတယ္ေအ။ ေဟာ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ လြယ္ေနၿပီ။ တယ္လီဖုန္းေတြနဲ႔ အေ၀းႀကီးကိုေတာင္ လွမ္းေျပာလို႔ရေနၿပီပဲ။ အို ငါတို႔တုန္းကေတာ့ ဘာမွမလြယ္။ ကေလးဆိုလည္း ဒီလိုပဲ ၀မ္းဆဲြသည္နဲ႔ တျပြတ္ျပြတ္ေမြးရတာပဲ။ အႀကီးဆံုးသားက ေသတာၾကာၿပီေလ။ အခုေနရွိရင္ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။ မတြက္တတ္ေတာ့ပါဘူး”

ဂိတ္အတြင္း ၀င္လာေသာ ဆူညံလြန္းလွသည့္ စက္သံႏွင့္ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ေၾကာင့္ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားအစီအစဥ္ ကေလး ပ်က္စီးသြားသည္ထင္သည္။

“အရီး၀င့္ အရီး၀င့္ဗ်ဳိ႕ အရီး၀င့္ ခင္ဗ်ား မလဲ ေခၚလိုက္ရတာဗ်ာ။ ၾကားရဲ႕သားနဲ႔။ လာတက္ေတာ့ သြားၾကမယ္” သံုးဘီးသမားက အဘြားအိုကို ေအာ္ဟစ္မာန္မဲ၍ ေခၚေနသည္။ မ်က္ႏွာက အလိုမက် စိတ္မရွည္သည့္ ဟန္က လိုအပ္သည္ထက္ပင္ ေပၚလြင္ေနေသးသည္။ အဘြားအိုက “ေအးပါ ေအးပါ လာပါၿပီဟယ္” ဟု မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ႏွင့္ဆိုကာ သံုးဘီးေပၚသို႔ တက္ရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစားေန၏။ အမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ေယာက္က ေနာက္မွ ကူတြန္းေပးလိုက္မွ ေနရာက်ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ၀င္လာတုန္းကကဲ့သို႔ပင္ ဆူညံလွေသာ အသံဗလံအစံုျဖင့္ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကား ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။ ဤမွ် ၾကမ္းတမ္းလွေသာ အေမာင္းသမားႏွင့္ ရြာလမ္းၾကမ္းမ်ားေပၚ အဘြားအို ဘယ္လိုမ်ား စီးနင္းလိုက္ပါခဲ့ရပါလိမ့္။ တကယ့္ ဘ၀မွာေရာေပါ့။

ၿပီးေတာ့ ကားဂိတ္ကေလးမွာ အနည္းငယ္ ၿငိမ္က်သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတၱ ကေလးမွ်သာ ဖုန္မႈန္႔တို႔ ေ၀့လည္က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ညေနေစာင္းေနေရာင္ျခည္တြင္းသို႔ ကေလးငယ္တစ္အုပ္ ျပံဳးရႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္၍ တိုး၀င္လာၾကသည္။ ကာလတရားမ်ဥ္းသားေပၚက မထင္ရွားေသာ အစက္အေျပာက္ေလးေတြမ်ားလား ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္က ကေလးငယ္ေတြမ်ားပါလိမ့္။

January 9, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.