<

တိမ္ပင္လယ္

Photo: law.ox.ac.uk

အဲဒီတိမ္ေတြရဲ႕အထက္ဆီကို သြားခ်င္ေနတာကေတာ့ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ Facebook မွာ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြရဲ႕ ေၾကာ္ျငာေတြကိုဖတ္ၿပီး ဓာတ္ပုံေတြကို ျမင္ၿပီးကတည္းက စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတာပါ။ တိမ္ပင္လယ္ဆိုတဲ့ တိမ္ေတြကို ျပန္ငုံ႔ၾကည့္ရတဲ့ ေခၚႏူးသုမ္လို႔ေခၚတဲ့ ၀ိတိုရိယေတာင္၊ ေနာက္ နတ္မေတာင္လို႔လည္းေခၚတဲ့ အမည္သုံးမ်ဳိးနဲ႔ အဲဒီေတာင္ဟာ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခရီးသြားေတြ စိတ္၀င္စားတဲ့ေနရာတစ္ခု ျဖစ္လာပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြကလည္း ဓာတ္ပုံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ အၿပိဳင္ေၾကာ္ျငာေနၾကတာမို႔ တျဖည္းျဖည္း လူသိမ်ားလာ၊ သြားတဲ့သူေတြ မ်ားလာတဲ့ သေဘာပါပဲ။

အစကေတာ့ အိမ္က မိသားစုလိုက္ ကားေလးငွားၿပီး သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ၿမိဳင္နဲ႔ ပခုကၠဴက ကဗ်ာဆရာေတြက သူတို႔လည္းသြားမယ္၊ လိုက္မလားဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္လာေတာ့ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲ က်သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အန္စာတုံးလို႔ေခၚတဲ့ ကားကေလးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕က အားလုံးေပါင္း ၁၀ ေယာက္ပါ။ ျဖည္းျဖည္းေအးေအးေဆးေဆး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္က မိသားစုေတာ့မပါေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ခ်ည္း သီးသန္႔ တစ္ေခါက္သြားၾကမွာပါ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ ကန္ပက္လက္ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီ ထိုးကာနီးေနပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တည္းမယ့္အိမ္က ကန္ပက္လက္သား ကဗ်ာဆရာစတီဗင္ရဲ႕ အိမ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာစတီဗင္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက မိဘမဲ့ေဂဟာေလးတစ္ခု တည္ေထာင္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ေဂဟာမွာ မိဘမဲ့ကေလး အားလုံးေပါင္း ၅၈ ေယာက္ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကား ေဂဟာ၀င္းထဲကို ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ကေလးေလးေတြ ေျပးထြက္လာၿပီး မဂၤလာပါလို႔ ေျပာၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ေတာင္ကမ္းပါးယံကို ေဘာလုံးကြင္းတစ္ကြင္းစာေလာက္ ေျမညႇိထားကာ ကမ္းပါးစြန္းေတြမွာ အေဆာက္အအံုေတြ ေဆာက္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေဘာလုံးကြင္းလို ကြက္လပ္ကေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ကစားကြင္းေပါ့။ ကစားကြင္းေဘး အေဆာင္တစ္ခုေရွ႕မွာေတာ့ မီးဖို တစ္ခု ဖိုထားပါတယ္။

ဒီမိဘမဲ့ေဂဟာေလးကို ဘယ္သူ႔အေထာက္အပံ့နဲ႔မွမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အခုဆို တည္ေထာင္ခဲ့တာ ၁၅ ႏွစ္ရွိပါၿပီတဲ့။ သူ႕ေဂဟာေလးကေန ဘဲြ႕ရတဲ့သူေတြ၊ ၁၀ တန္းေအာင္တဲ့သူေတြေတာင္ ထြက္ေပၚေနပါၿပီ။ အခုေတာ့ သူတို႔ ေဂဟာေလးဟာ လူသိသူသိမ်ားလာၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာကိုပဲ ၀ိတိုရိယေတာင္တက္ၾကမယ့္ ခရီးသြားအဖြဲ႔ သုံးေလးဖြဲ႕ေလာက္က ကေလးေတြဖို႔ အ၀တ္အစား၊ အစားအစာေတြ ၀င္လွဴေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ အရြယ္စုံပါပဲ။ အားလုံးက မိဘမဲ့ေတြ ျဖစ္တယ္။ လသားအရြယ္ကေလးေတြေတာင္ ေရာက္လာတာ ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေဂဟာက သူတို႔အားလုံးအတြက္ စား၀တ္ေနေရး အကုန္တာ၀န္ယူထားတယ္။ အစိုးရေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထားေပးတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ၁၅ ႏွစ္တိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္လာတဲ့ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံကို ကြၽန္ေတာ္က အံ့ၾသေလးစားမဆုံး ျဖစ္ေနမိတယ္။

ကဗ်ာဆရာစတီဗင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ကို ခ်င္း႐ိုးရာေခါင္ရည္၊ ႏြားေနာက္သား၊ ဆီမပါဘဲ ျပာရည္နဲ႔ ခ်က္တယ္ဆိုတဲ့ ျပာရည္ဟင္းစတဲ့ ခ်င္း႐ုိးရာ အစားအစာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ အင္မတန္ပဲ စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ညမွာေတာ့ အေဆာင္ေရွ႕က ကြက္လပ္မွာ မီးပုံပြဲနဲ႔ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလး ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္စကားေျပာၿပီး ကဗ်ာေတြ အသီးအသီး ရြတ္ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကဗ်ာဆရာစတီဗင္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ စြဲစြဲထင္ထင္ျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က ေခၚႏူးသုမ္တဲ့။

ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးတဲ့ ေတာင္ဟာ

သူ႔ကို အားကိုးတဲ့သူေတြ မ်ားလာၿပီ။

သက္ႀကီးသက္ပု

ေတာင္ဇလပ္ပင္အိုေပၚမွာ

ေရညႇိေတြ စားေသာက္တဲ့

ေမွာ္၊ သဇင္၊ သစ္ခြေတြ ျပည့္ညပ္ခဲ့ဖူး။

စိုစြတ္စြတ္ ျမက္ခင္းႏုေလးေတြက

အျမင့္ေပ တစ္ေသာင္းတစ္ဆယ့္ရွစ္ေပ

ရွိခဲ့ဖူး။ ျမက္ခင္းစိုစိုေတြၾကားမွာ

အမည္မသိ ၾကယ္ျပာေရာင္

ပန္းကေလးေတြ

ေ၀ဆာထိုးထြက္ ပြင့္ေ၀ခဲ့ဖူး။

မ်က္ႏွာျဖဴ ဥေရာပသား

မေကြးတိုင္းမင္းႀကီးရဲ႕

ေႏြရာသီ အပန္းေျဖရန္ အစျပဳခဲ့ရင္း

နယ္ခ်ဲ႕ေတြရဲ႕

အခ်က္ျပစခန္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူး။

ႏြားလပို႔ေတာင္ေတြ ေက်ာ္တိုင္း

ေတာင္ပူစာလႈံေနတဲ့

ရြာကေလးေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းလို႔။

ခဏတျဖဳတ္မွီခိုျပတဲ့ သူေတြက

ေဒသခံ ေဒသခံနဲ႔ ေလခြၽန္ျပၾကေတာ့

ကိုယ့္ေထာင္ေခ်ာက္ ျပန္မိတဲ့

ခ်င္း႐ိုးရာပုံျပင္လိုပဲ

ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

အေၾကာင္းရင္းေတြကို ေတြး

ေစ်းေကာင္းနဲ႔ ၀ယ္ျပၾကတာ

ေတာင္မဲ့ ပန္းမဲ့ၿပီး ၿမိဳ႕နဲ႔ေ၀းေနတာ

မဟုတ္ဘူး။

အလုပ္မရွိ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေကာင္ေတြက

ဇြဲႀကီးႀကီး ဆိုက္က်က်နဲ႔

သဘာ၀ခ်စ္သူေတြဆိုပဲ။

ေျပးခြပ္မဲ့ၾကက္ေတြလုိပဲ

ႏႈတ္သီးေတြမွာ အျမင္နဲ႔ကာကြယ္ျပၾကတာ

ၿမိဳ႕ရဲ႕ ပိုးေကာင္ေတြျဖစ္မွန္း ျပန္မသိရွာၾက။

အမ်ဳိးေတြလည္း ေသြးဆူရၿပီ

ေငြနဲ႔ ေလာင္ကြၽမ္းျပၾကေတာ့

အထိုင္ခက္ အထခက္နဲ႔

ငါးေတြေၾကာင့္ ေလွေတြ ပုပ္ခဲ့ရၿပီ။

ေခၚႏူးေရ အဘိုးေတြရဲ႕

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေျခဗလာ

အစျပဳခဲ့ရာ သင့္ရဲ႕ ႏူးည့ံတဲ့

ေတာင္ေက်ာေပၚ ငါတို႔ေတြ

အလကားေလွ်ာက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

ဒါဟာ ကန္ပက္လက္သား ခ်င္းလူမ်ဳိး ကဗ်ာဆရာရဲ႕ သူ ခ်စ္တဲ့ ေခၚႏူးသုမ္ေတာင္ အေပၚမွာထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဆိုတာ ထင္သာျမင္သာ ရွိလွပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ မနက္ျဖန္ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္ ေတြ႕ျမင္ ခံစားမိပါလိမ့္မယ္လို႔လည္း ကဗ်ာဆရာက ေျပာပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ စီ ရြတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မီးပုံ၀ိုင္းေလးကို သိမ္းလိုက္ၾကပါတယ္။ မနက္က် ေစာေစာထသြားၾကရမွာကိုး။

နံနက္ ၄ နာရီေလာက္ထၿပီး ေတာင္ေျခစခန္းကို ကားနဲ႔သြားၾကပါတယ္။ စခန္းကိုေရာက္ေတာ့ ၅ နာရီထိုးပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ ေစာေရာက္ေနတဲ့ ကားေတြ သုံးေလးစီးေလာက္ ေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က နံနက္ ၂ နာရီေလာက္ကတည္းက ဒီစခန္းကို ေရာက္ေနၾကတာတဲ့။ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီက ၅ နာရီ ေလာက္မွ ရွိတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕က တခ်ဳိ႕တစ္၀က္က ေျခက်င္တက္သြားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ သုံးေယာက္ကေတာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ တက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ေစာင့္က်န္ရစ္ပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ လူေတြ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဆိုင္ကယ္က တစ္စီးေရာက္ လာလိုက္ လုငွားလိုက္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီက အားလုံးေပါင္းမွ ၃၀ ေက်ာ္ပဲ ရွိတာတဲ့ ။ လူက ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိေနတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ေျခက်င္ တက္သြားၾကတယ္။

ေတာင္ေျခစခန္းကေန ဆိုင္ကယ္က မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ စီးရပါတယ္။ ေနထြက္ထြက္ခ်င္းပဲ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ေတာင္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ တိမ္ပင္လယ္ပါပဲ။ တိမ္ေတြကို အေပၚစီးကေန ေရျပင္ႀကီးတစ္ခုလို ျမင္ေနရတာပါ။ အဲဒီေတာင္ေပၚ ေရာက္ေနတုန္းက ျမင္ရတဲ့ အလွတရားေတြ၊ စိတ္ထဲမွာ ခံစားရတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈ စိတ္အစဥ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ၿပီး အေသးစိတ္ေရးမျပတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ကိုၾကည့္ၾကည့္ တစ္ေတာင္လုံးက ေတာင္ဇလပ္ပင္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ နီရဲေနတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတြကို ၾကည့္ရတာ တကယ့္ကို အရသာရွိပါတယ္။ ေတာင္ဇလပ္ေတြက ပင္လုံးကြၽတ္ေတာ့ မပြင့္ၾကေသးပါဘူး။ တခ်ဳိ႕တစ္၀က္ပဲ ပြင့္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေနာက္လပိုင္းထဲဆိုရင္ေတာ့ ပင္လုံးကြၽတ္ ပြင့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ပြင့္လုလု အဖူးေတြေတြ႕ေနရလို႔ပါ။

ေတာင္ေပၚမွာက ဘုရားဆင္းတုေတာ္ တစ္ဆူနဲ႔ ေျမစိုက္ဘုရားတစ္ဆူ ဖူးေတြ႕ရပါတယ္။ ဘုရားရဲ႕ ေဘးမွာ ဇရပ္ေလး တစ္လုံးပဲရွိပါတယ္။ ေနာက္ ေခၚႏူးသုမ္ အမ်ဳိးသားဥယ်ာဥ္၊ အာဆီယံအေမြအႏွစ္ဥယ်ာဥ္  လို႔ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုလည္း ေတြ႕ ရပါတယ္။ ဇရပ္ေလးထဲမွာ ညကတည္းက လာအိပ္တဲ့သူေတြေတာင္ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။ မိုးကာဖ်င္တဲေလးႏွစ္လုံးကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ပဲေနၿပီး ျပန္ဆင္းၾကပါတယ္။ အဆင္းမွာေတာ့ ေျခက်င္ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေတာင္ဇလပ္ပင္ေတြမွာ အနီေရာင္ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ ေရးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတြကို လုံး၀ လုံး၀ မခူးရတဲ့။

အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေရညႇိ ေတြတက္ေနတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ပင္အိုေတြကို ၾကည့္ရတာကိုက အရသာတစ္မ်ဳိးပဲ။ ေတာင္ရဲ႕အေ၀းေအာက္ထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိမ္ေတြဟာ ၀ါဂြမ္းအလိပ္အလိပ္ေတြ လိုပါပဲ။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တက္လာၾကတ့ဲ ဆိုင္ကယ္ေတြ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ပါပဲ။ ဆိုင္ကယ္ခက အတက္ ၅၀၀၀၊ အဆင္း ၅၀၀၀ ပါ။ အဆင္းဆိုေပမဲ့လည္း အဆင္းခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တက္လုိက္ ဆင္းလိုက္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က နားလိုက္၊ ေလွ်ာက္လိုက္၊ ႐ႈခင္းေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဆင္းလာလိုက္တာ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ၾကာမွ ေတာင္ေျခစခန္းကို ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ေတာင္ေျခစခန္းမွာ လူေတြ က်ိတ္က်ိတ္တိုးလို႔ပါပဲ။ ဆိုင္ကယ္ရဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတာပါ။

နတ္မေတာင္လို႔လည္းေခၚတဲ့ ၀ိတိုရိယေတာင္ကို ေတာင္ပိုင္း ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြက ‘ေခၚႏူးစုမ္’ လို႔ ေခၚၿပီး ေျမာက္ပိုင္း ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြက ‘ေခၚႏူးသုမ္’ လို႔ ေခၚၾကပါသတဲ့။ ‘ေခၚ’ ဆိုတာ ခ်င္းဘာသာအရ ‘ႀကီးျမတ္ေသာ’ အဓိပၸာယ္ ရွိပါသတဲ့။ ‘ႏူး’ကေတာ့  ‘အေမ’ လို႔ ဆိုလိုပါသတဲ့။ ‘စုမ္’ သို႔မဟုတ္ ‘သုမ္’ က ေတာ့ ေတာင္တန္းႀကီးပါတဲ့။ ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ႀကီးျမတ္ေသာ အေမေတာင္တန္းႀကီးဟာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ ၁၀၂၀၀ ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ေတာင္ေျခစခန္းကေန အျပန္လမ္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကား ဘရိတ္ပ်က္လို႔ ျပင္လိုက္ရတာ ႏွစ္နာရီ ျပင္လိုက္ရတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ခရီးရဲ႕ အမွတ္တရတစ္ခုပါပဲ။ ကန္ပက္လက္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန႔လယ္ ၁ နာရီခြဲ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ေန႔လယ္စာကိုလည္း ကဗ်ာဆရာစတီဗင္ကပဲ ခ်င္း႐ိုးရာ အစားအစာေတြနဲ႔ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီ ထိုးခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္တာေလး လွဴဒါန္းၿပီးေတာ့ မိဘမဲ့ေဂဟာေလးမွာ စုေပါင္းဓာတ္ပုံ႐ိုက္ၾကၿပီး ႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သဘာ၀ရဲ႕ အလွတရားကို ျပည့္ျပည့္၀၀ ခံစားရတဲ့ ခရီးစဥ္ေလးတစ္ခုရဲ႕ အျပန္လမ္းမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္က ရင္ထဲကို အလိုလို စီး၀င္လာတယ္။

တိမ္

ႏွင္းေတြက ေကာင္းကင္နဲ႔မဆံ့ေအာင္ဘဲ

အေအးဓာတ္က အိပ္မက္ထဲအထိ

က်ဴးေက်ာ္လာ အလန္႔တၾကား

ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပန္းေတြဟာ

ေသြးထြက္ေအာင္ ပြင့္လို႔

အလွတရားကို လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပမရ

ခ်စ္မိတဲ့အေၾကာင္း က်ိန္ေျပာလို႔လည္း မယုံ

အေထာက္အထားနဲ႔ လွပါဆိုေတာ့

ေလထုထဲ ခုန္ဆင္းျပသြားတယ္

နာက်င္မႈအလွတရားဟာ

ႏူးညံ့မႈေတြ ေသြးေရာင္လႊမ္းသြားတဲ့အထိ

နက္႐ႈိင္းျမင့္မားလြန္းတာ သိလိုက္ရ

ျဖဴစင္ေပါ့ပါးျခင္းမွာ မတင္းတိမ္ႏိုင္တဲ့

တိမ္ေတြ။

January 3, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.