<

အေၾကာင္းၾကားစာ

မႏၲေလး – လား႐ႈိး ျပည္ေထာင္စု ကားလမ္းမႀကီးေပၚရိွ ဂုတ္တြင္းလမ္းတြင္ ကားမ်ားပိတ္ဆို႔ေနမႈေၾကာင့္ ကားလမ္းျပန္ပြင့္မည့္အခ်ိန္အား ေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္ ယာဥ္မ်ားအား ဒီဇင္ဘာ ၂၃ ရက္ နံနက္ပိုင္းက ေတြ႕ရစဥ္

သိပ္မၾကာလွေသးတဲ့ ရက္က ကြၽန္ေတာ့္ညီက ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ အဆင္ေျပလား၊ အခုဘယ္မွာေနတာလဲ။ က်န္းမာေရးေရာ ေကာင္းရဲ႕လား၊ အိမ္ကို ဖုန္းမဆက္ဘူးလား။ အေမက သူ႔ဆီ ဖုန္းမဆက္လို႔တဲ့ ေျပာေနတယ္။ အားရင္ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္ဦး စသည္ ဘာညာေျပာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ရွိပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ေျခာက္ေယာက္ပါ။ အစ္မအႀကီးဆုံးက ငယ္ငယ္ကတည္းက ေတာထဲ မွ်စ္ခ်ဳိး မိႈႏုတ္သြားရာကေန ေျမြကိုက္လို႔ ဆုံးသြားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု လက္ရွိငါးေယာက္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္က အႀကီးဆုံးရဲ႕ ေအာက္က ဒုတိယေျမာက္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္မွာ သုံးေယာက္ အကုန္လုံး အိမ္ေထာင္အသီးသီး က်ကုန္ပါၿပီ။

အကိုအႀကီးဆုံးက အိမ္ေထာင္က်တာနဲ႔ သူ႔အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ရြာကို လိုက္သြားၿပီး အေျခခ်သြားခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ အခု အိမ္မွာက အငယ္ဆုံးရဲ႕အထက္က ညီမေလးတို႔ လင္မယားနဲ႔ အေမနဲ႔ အဘြား ဒါပဲရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက အိမ္ကေန ခြဲခြာလာခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္က ညီႏွစ္ေယာက္က မူဆယ္နဲ႔ ရန္ကုန္ေျပးဆြဲတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ဘီး ကုန္တဲြကားႀကီးေတြ ေမာင္းေနၾကတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က ကားေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္ကုိ မၾကာခဏ ေရာက္တတ္သလို ဖုန္းလည္း မၾကာခဏ ဆက္တဲ့သူေတြပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္ကိုမျပန္ျဖစ္႐ုံသာမက တစ္လမွာ တစ္ခါေလာက္ကိုေတာင္ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္မိသားစု၊ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရွိသေလာက္ ျပတ္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္မွာေနေနသလဲ ဆိုတာေတာင္ မသိဘဲ ျဖစ္ေနတာပါ။

ကြၽန္ေတာ္က မိန္းမရွိတဲ့ နယ္မွာ ေနလိုက္၊ ရန္ကုန္သြားလိုက္ျပန္လိုက္ လုပ္ေနတာမို႔ သူတို႔ကေတာ့ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနေနတယ္လို႔ ထင္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ္အာ႐ုံသန္တဲ့ စာဖတ္လိုက္၊ စာေရးလိုက္ လုပ္ေနမိတာဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ေမ့သလိုျဖစ္ၿပီး ဖုန္းေတာင္မွ မဆက္မိဘဲ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ညီက ဖုန္းဆက္ၿပီး အသိေပး အေၾကာင္းၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါဦးတဲ့။

ကြၽန္ေတာ္ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့ အေမဟာ အံ့ၾသ၀မ္းသာေနရွာတယ္။ ေနရထိုင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ဘာေတြလုပ္ေနလဲစသည္ ေမးပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အေမ့ က်န္းမာေရး အေျခအေနကို ေမးေတာ့ ဗိုက္ေအာင့္ေအာင့္ေနလို႔ ေဆးခန္းသြားသြားၿပီး ျပေနရတယ္ေျပာတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ အစာအိမ္တ့ဲ။ ေဆးထိုးလိုက္၊ ေဆးစားလိုက္ လုပ္ေနရတယ္တဲ့။ မင္း ညီမကလည္း အသက္႐ွဴရတာ မ၀လို႔ ေမာေမာေနလို႔ ေဆးခန္းျပၾကည့္ေတာ့ ႏွလုံးေသြးေၾကာက်ဥ္းတာတဲ့။ သူလည္း ေဆးစားလိုက္၊ ေဆးထိုးလိုက္ လုပ္ေနရတယ္။ မင္းလည္း က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္၊ အေသာက္အစားေတြ လုပ္မေနနဲ႔ လိမ္လိမ္မာမာေနလို႔ ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ၀မ္းနည္းသြားတယ္။

ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတဲ့ ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။ တစ္ဆက္တည္း အေမေျပာလို႔ သိလိုက္ရတာက အေမ့ရဲ႕ ေမာင္၊ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေလးလည္း ဆုံးသြားတာေတာင္ ေလးလေလာက္ ရွိၿပီတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဖုန္းထဲက အေမ့ေျပာစကားသံေတြကို နားေထာင္ၿပီး တုန္လႈပ္ေနမိတယ္။ ျပတ္စဲေနခဲ့တဲ့ ဒီကာလေတြအတြင္း ရြာမွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အရာေတြကို တထိတ္ထိတ္နဲ႔ နားေထာင္ေနမိတယ္။

ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တခ်ိဳ႕လည္း ေသတဲ့လူက ေသၿပီး၊ တခ်ိဳ႕က ရြာမွာ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘယ္ဆီေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က မရွိေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တဲ့ ရြာက အဘိုး၊ အဘြား အရြယ္ေတြကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ရွိေနဆဲ။ မေသေလာက္ေသးဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ ငယ္ရြယ္သူတခ်ဳိ႕က ေသလို႔။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မေရာက္တာၾကာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရြာရဲ႕ အေျပာင္းအလဲေတြကို အံ့ၾသမွင္တက္ေနမိတယ္။

အေမဟာ ဖုန္းထဲကေန ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားေတြ မနားတမ္း ေျပာေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါမွ ဖုန္းဆက္တတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူ႔မွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတဲ့ပုံပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ စကားေတြေျပာရတာ ေျပာလို႔မ၀ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္နာရီ နီးပါးေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကဲ အေမ က်န္းမာေရးကို အထူးဂ႐ုစိုက္၊ အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ ဖုန္းဆက္၊ လိုအပ္တာ ရွိရင္လည္းမွာပါလို႔ ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္ရတယ္။ ေျပာသာ ေျပာလိုက္ရေပမယ့္လည္း ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ အသည္းအသန္ ကူးခပ္႐ုန္းကန္ေနရတာမို႔ အေမ့ကို ေျပာလိုက္ရတာ အားမပါလွပါဘူး။

အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ငူငူငိုင္ငိုင္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြဟာ ေခါင္းထဲတိုး၀င္လာေတာ့တယ္။ ထုံးစံအတိုင္းပဲ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စိတ္ညစ္ညဴးလာတာနဲ႔ ေျပရာေျပေၾကာင္း ဖတ္လက္စ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို အသည္းအသန္ ဖတ္လိုက္မိတယ္။

မီးခလုတ္ကို မွိတ္လိုက္ေတာ့
မင္းအေၾကာင္းက တစ္အိမ္လုံး လင္းလို႔
ညီေလး
ငါတို႔ ေခြးေလး ေသသြားၿပီ
အလွေမြးငါးေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

အေမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ ညီေတြ အိမ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာ ျပန္မလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကို ေျပာမဆုံး ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ခပ္က်ဲက်ဲ အိမ္ကို ျပန္မိတတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အိမ္ကို တစ္ေခါက္ျပန္တိုင္း တစ္ေခါက္ အိမ္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကို ေတြ႕ျမင္ရတာ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ေခါက္က အိမ္မွာ ႏြားေလးေကာင္ ေတြ႕ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေတာ့ အိမ္မွာ ႏြားက သုံးေကာင္ပဲ ေတြ႕ရေတာ့တာ။

ႏို႔စို႔ရင္း
စြန္လႊတ္ရင္း
မင္းထြက္သြားခဲ့တာ
မင္းမရွိတဲ့ ေနာက္
အေဖဟာ မီးခိုးမထြက္ေတာ့တဲ့ စက္ရုံ
အေမဟာ လက္တစ္ဖက္မရွိတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္
အေမ့မ်က္ရည္ၾကည္ဟာ မင္းအက်ႌလက္ေမာင္းေပၚ
ပူေလာင္လို႔
ေသပန္းပြင့္လို႔
ငါတို႔အိမ္လည္း အိမ္မည္ေတာ့ဘူး
မိသားစုလည္း မိသားစုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ညီမေလး အိမ္ေထာင္က်တုန္းကလည္း ကြၽန္ေတာ္ဟာ အေ၀းမွာ၊ အိမ္ကို ျပန္မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ညီမေလးမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီ။ တစ္ေယာက္က ႏို႔စို႔အရြယ္၊ တစ္ေယာက္က ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတဲ့အရြယ္။ အျမဲတမ္း တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ဟာ ကေလးငိုသံ၊ ကေလးေဆာ့သံေတြနဲ႔ ဆူညံလို႔၊ အဘြားဟာ ေတာင္ေ၀ွးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ မာန္မဲေအာ္ဟစ္လို႔။

ညီေလး
မိသားစု ျပန္ဆုံဖို႔ဆိုတာ
တကယ့္ဘ၀ထဲက ရွားဖဲပဲ
တစ္ေယာက္ပခုံး တစ္ေယာက္ဖက္ရင္း
ငါတို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မျမင္ႏိုင္
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေက်ာခ်င္းကပ္ရင္း
ငါတို႔ စာမလာသတင္းမၾကား။

မွတ္မွတ္ရရ မိသားစု စုံစုံညီညီ အိမ္မွာဆုံေတြ႕ခဲ့ဖူးတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က အစ္ကိုႀကီး အလွဴေပးခဲ့တုန္းကပဲ တစ္ခါပဲ စုံခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ညီႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႔ကား သူတို႔ေမာင္းရင္း လမ္းေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္သည္။ သူတို႔ကလည္း အိမ္ကိုမၾကာခဏ ျပန္တတ္ေပမယ့္ အတူတူ မဟုတ္ၾက၊ တစ္ေယာက္ျပန္ေတာ့ တစ္ေယာက္က လမ္းေပၚမွာ။ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔က ေရာက္မလာ။ ညီေတြနဲ႔က မၾကာခဏ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေပမယ့္လည္း အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ကေတာ့ စာမလာ သတင္းမၾကား၊ ဖုန္းပင္ မဆက္ျဖစ္သည္မွာ ၾကာၿပီ။

ညီေလး
မိသားစုဆိုတာ စာရြက္ေပၚမွာ ရွိတာမဟုတ္ဘူး
တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ
မင္းေရာက္ရာ အရပ္မွာ
မင္း ညစာကို ဘယ္သူဆီးႀကိဳေနမလဲ
မင္း ဖဲကို ဘယ္သူခ်ိဳးေပးမလဲ
မင္း ထြက္သြားကတည္းက
အေဖဟာ
ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြၾကားမွာ မင္းကိုရွာလို႔
အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေတြမွာ
အေမဟာ မင္းနာမည္ကို တဖြဖြရြတ္ဆိုလို႔။

ကြၽန္ေတာ့္ညီေလး အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သူဟာ ကားသမားဆိုေတာ့ လမ္းေပၚမွာပဲ။ သားတကြဲ မယားတကြဲပါပဲ။ ညီေလး ရြာျပန္တဲ့အခါ အေမက သူစားဖို႔ အေၾကာ္အေလွာ္ေလးေတြ ပုလင္းနဲ႔ ထည့္ေပးတတ္တယ္။ ညီေလးက အျမဲတမ္း လမ္းေဘးက ထမင္းဆိုင္ေတြမွာ စားေနရတာ ၿငီးေငြ႔ၿပီး စားမေကာင္းတာ ၾကာၿပီလို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ခါေျပာျပဖူးတယ္။

ညီေလး
ပင္လယ္ေရေတာင္ မခန္းေသးတာကြာ
အေမ့ႏို႔ရည္ၾကည္ဟာ ဘယ္မွာခန္းပါ့မလဲ
မင္းသြားေလရာ
မင္းသံသရာမွာ အမွ်င္တန္းေနမွာပဲ
မင္းတံခါးကို လာေခါက္ေနမွာပဲ
ငါယုံတယ္
ငါစဥ္းစားတယ္ ညီေလး
လူဆိုတာ
ေရလို အေရာင္ေျပာင္းႏိုင္သလား
လူအျဖစ္ဆိုတာ ေတာ္လည္းသံမွာ
နာက်င္ဖြယ္ရာလား။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ သတင္းစာေတြထဲက လား႐ွိဳး-မူဆယ္ ကားလမ္းမွာ ကုန္ကားႀကီး တစ္စီးေမွာက္တယ္လို႔ ဖတ္မိတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ညီေတြ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ တထိတ္ထိတ္ ဆုေတာင္းရတယ္။ အဲဒီဘက္က ပစ္သံခတ္သံေတြ ၾကားရျပန္ရင္လည္း ကြၽန္ေတာ့္မွာ စိတ္ပူရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ကြၽန္ေတာ္က ဆက္မိတဲ့အခါတိုင္း ဆက္သြယ္မႈဧရိယာ ျပင္ပေရာက္ေရာက္ေနတတ္လို႔ ဖုန္းေတာ့လည္း မဆက္ျဖစ္ျပန္ဘူး။

ငါတို႔အတြက္
မိသားစုဆိုတာ သတ္လို႔မေသတဲ့ သစ္ပင္
အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေတြဟာ မေသပန္း
တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔
အသက္ဟာ ဓားသြားကိုဆြဲယူလို႔
ရထားသံၾကားတိုင္း
အေမ့စိတၱဇဟာ မင္းဆီမွာ ေဆးစက္က်လို႔။

ရြာမွာ တျခားမိသားစုေတြလည္း တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာ့ ရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴအတန္းေလးေတြ လာလုပ္ၾကတယ္။ မင္းလည္း မိသားစုနဲ႔အတူ တစ္ခါေလာက္ ရြာမွာလာၿပီး အလွဴအတန္းေလး လုပ္ပါလားတဲ့။ အေမက တစ္ခါက ေျပာဖူးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အေမေျပာသလိုလုပ္ဖို႔ တကယ္ဆႏၵ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဆႏၵေတြဟာ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀မွာေတာ့ ေ၀းေ၀းေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

တစ္ေန႔ မင္းျပန္လာမွာပါ
ျပန္လာခဲ့ပါ
တစ္နယ္တစ္ေက်းက မင္းရဲ႕လက္ကို
မိသားစုမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားစမ္းပါကြာ
ညီေလး။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာ ဘုန္းေနသြန္းရဲ႕ ‘အေၾကာင္းၾကားစာ’ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကိုဖတ္ရင္း ေၾကကြဲမဆုံး ခံစားေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလးမွာ အေဖဟာ မရွိေတာ့ဘူး။ အစ္မကလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ထြက္ခြာသြားတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညီအကိုတစ္ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ေတြကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားဖို႔လိုတယ္။ တစ္ေန႔ ငါတို႔အားလုံး အေမ့အိမ္ေလးမွာ ဆုံေတြ႕ၾကတာေပါ့ ညီေလးရာ။ ဒီအေၾကာင္းၾကားစာကို ညီေလး ဖတ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။

December 28, 2017














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.