<

ငယ္ဘ၀ျခစ္ရာမ်ား – ၂

အပိုင္းအပုိင္း ျပတ္ေနေသာ ႐ုပ္တုမ်ား၊ ပုလင္းကြဲမ်ား၊ အုတ္ခဲမ်ား၊ ဖိနပ္မ်ားႏွင့္ အ၀တ္စုတ္မ်ား၊ ကြန္ဒုံးအခြံမ်ား စသည္တုိ႔ကုိ ပန္းျခံထဲ၌ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေတြ႕ရသည့္ အေျခအေနမွာ ကြၽန္ေတာ့္ငယ္ဘ၀၏ ထင္ရွားေသာ အမွတ္အသားတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ နဖူးသည္ ေလးလက္မခန္႔ ဟက္တက္ကြဲေနၿပီး သူ၏ ေျခတစ္ဖက္မွာလည္း ဒူးမွ ျပတ္ေနသည္။ သူ၏ မ်က္လုံးတစ္ဖက္မွာမူ လုံး၀မရိွေတာ့ပါ။ အခ်ဳိ႕ေသာ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ႐ုပ္တုေခါင္းေပၚသုိ႔တက္ကာ ကစားၾကသည္။ ပန္းျခံတြင္ ပန္းပင္မ်ားအစား ေပါင္းပင္၊ ျမက္ပင္မ်ားသာ အေတြ႕ရမ်ားပါသည္။ တက္တူးထုိးျခင္း၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္း၊ အရက္ေသာက္ျခင္း၊ ကြမ္း၀ါးျခင္း၊ ေက်ာင္းလစ္ျခင္း ဘုရားေက်ာင္းမတက္ျခင္း၊ အစုိးရမေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျခင္းတုိ႔မွာ လူဆုိးလူမုိက္တုိ႔၏ လုပ္ရပ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း နားေထာင္ရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ ဘီဘီစီ၊ ဗြီအုိေအ ေလလႈိင္းေပၚက လူသတ္သမားမ်ား နားမေယာင္ေလႏွင့္ သတိထားဆုိသည့္ အသံမ်ားကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာစြာ မွတ္မိေနပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးရိွ လူႀကီးလူငယ္တုိ႔သည္ ညစဥ္ ဗီဒီယုိ႐ုံထဲတြင္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ေရာေႏွာထုိင္ကာ အပန္းေျဖခဲ့ၾက သည္။ အျပာကား ခုိးျပတတ္ေသာ ဗီဒီယုိ႐ုံထဲတြင္ ကေလးငယ္မ်ား၊ လူငယ္မ်ား ေရာက္ေနတတ္သည္။ လိင္ကိစၥသည္ ညစ္ညမ္းေသာ ကိစၥသာျဖစ္သည္ဟု သင္ၾကားခံခဲ့ၾကရသည္။ က်န္းမာေရးဌာနမွ ကြန္ဒုံးမ်ား ေ၀ေသာအခါ ထုိကြန္ဒုံးမ်ားကုိ အားပါးတရ မႈတ္ၾကၿပီး လမ္းမေပၚထြက္၍ ကစားၾကရသည္မွာ အရသာတစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ရပ္ကြက္ထဲသုိ႔ ကားတစ္စီး၀င္လာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကေလးငယ္တစ္စုက ေအာ္ဟစ္ကာ ထုိကားေနာက္သုိ႔ လုိက္ၾကပါသည္။ ကားေမာင္းသမားႀကီးက “ေဟ့ေဟ့ကေလးေတြ” ဟု ေအာ္ဟစ္သတိေပးတတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ငယ္ဘ၀တြင္ ဒီမုိကေရစီ မၾကားဖူးပါ။ စစ္အာဏာရွင္ဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကိုလည္း မၾကားဖူးပါ။ ျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တုိက္မွ စာအုပ္မ်ားကုိ ငွားရမ္းကာ ဖတ္႐ႈၾကရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕ကေလးတြင္ စာအုပ္အငွားဆုိင္ မရိွပါ။ အစုိးရထုတ္မဂၢဇင္းမ်ား၏ ေရွ႕ဆုံး စာမ်က္ႏွာတြင္ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ ဓာတ္ပုံမ်ားကို ေတြ႕ရတတ္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတုိ႔၏ အမည္နာမမ်ားကို အလြတ္ပင္ရေနခဲ့သည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ ငယ္ဘ၀တြင္ ဖေယာင္းတုိင္မွာ ေရာင္းအားအေကာင္းဆုံး လူသုံးကုန္ပစၥည္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ညေနေစာင္းလာလွ်င္ အေမက ဖေယာင္းတုိင္ က်န္ မက်န္ စစ္ခုိင္းတတ္ၿပီး မက်န္ပါက လမ္းထိပ္ရိွ ဆုိင္ငယ္ကေလးတြင္ ဖေယာင္းတုိင္ အေၾကြးယူခုိင္းတတ္သည္။ တစ္ခါက အေမသည္ သူမ၏ဆံပင္ရွည္ကို ျဖတ္ကာ မိသားစုအတြက္ မရိွမျဖစ္ လုိအပ္ေနသည့္ ဆန္၊ ဆား၊ ဆီ ဖေယာင္းတုိင္တုိ႔ကုိ ၀ယ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အေမတစ္ေယာက္တည္းေတာ့လည္း မဟုတ္ပါ။ ထုိအခ်ိန္က ရပ္ကြက္အတြင္း အိမ္ေထာင္ရိွ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုမွာ ဆံပင္တုိတုိႏွင့္သာ ျဖစ္ၾကသည္။ သူတုိ႔သည္လည္း သူတုိ႔၏ ဆံရွည္မ်ားကုိ ျဖတ္ကာ ေရာင္းခဲ့ၾကသည္။ အေပါစားအရက္မ်ား အလြန္ေပါၿပီး ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အမူးသမားတို႔ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိေနတတ္ၾကသည့္ ပုံရိပ္မ်ားမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္၏ ငယ္ဘ၀ အမွတ္အသားတစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အရက္ဆုိင္မ်ားသည္ လူအစည္ကားဆုံးေသာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္ဟု မွတ္မိေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကေလးတြင္ လင္မယားရန္ပြဲမ်ားကုိ ေန႔စဥ္ဆုိသလုိ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ေတာင္ယာသမားမ်ား၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား၊ အလုပ္လက္မဲ့မ်ား၊ အရက္သမားမ်ား စသည့္ အေျခခံလူတန္းစားေပါင္းစုံျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရပ္ကြက္ကေလးကို ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ အိမ္ရွင္မမ်ား တစ္ေနေနရာ၌ ဆုံမိလွ်င္ကား စကားမျပတ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ဟုိအေၾကာင္းသည္အေၾကာင္း အတင္းေျပာၾကသည္က မ်ားသည္ဟု မွတ္မိပါသည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ၾကြား၀ါျခင္း၊ ရြဲ႕ေစာင္းေျပာျခင္း၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ မၿပီးႏိုင္မစီးႏုိင္ ေျပာေနတတ္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ငယ္ဘ၀တြင္ ဖုန္းမျမင္ဖူးပါ။ ႀကိဳးဖုန္းႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းကုိလည္း မခြဲျခားတတ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ေျပာစရာရိွပါက မိမိေျပာလိုသည့္ လူရိွရာသုိ႔ လူကိုယ္တုိင္ သြားေရာက္ကာ ေျပာၾကပါသည္။ သုိ႔မဟုတ္ပါက လူၾကံဳျဖင့္ စကားပါးတတ္ၾကသည္။ ရြာမွ ၿမိဳ႕သုိ႔ဆိုလွ်င္ စာေရးကာ ေျပာတတ္ၾကပါသည္။ ၿမိဳ႕မွ ရြာသုိ႔သြားလိုလွ်င္ ေျခက်င္သြားၾကပါသည္။ ရြာမွ တက္လာေသာ ေတာင္သူအခ်ဳိ႕သည္ မိမိတို႔၏ သီးႏွံ၊ ပဲကေလးမ်ား၊ အသားငါးကေလးမ်ားကုိ ျခင္းေတာင္းႀကီးမ်ားျဖင့္ ထည့္လာၾကၿပီး ၿမိဳ႕တြင္း၌ ေရာင္းခ်တတ္ၾကသည္။ ရြာထြက္ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားကုိ လူအားျဖင့္ ႏိုင္သေလာက္သယ္ကာ ေရာင္းခ်ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေရာင္းခ်ရာမွ ရလာေသာေငြျဖင့္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ဆပ္ျပာ၊ ဓာတ္ခဲစသည္တို႔ကုိ၀ယ္ကာ ရြာသုိ႔ ျပန္သြားတတ္ၾကသည္။ ယခုကဲ့သုိ႔ ထိုအခ်ိန္က ဆိုင္ကယ္မ်ား မရိွေသးပါ။ ရြာရိွ ေရႊ႕ေျပာင္းေတာင္ယာ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနၾကေသာ ေတာင္သူယာသမားတို႔၏ ေျခမမ်ားမွာ ကြဲလ်က္။ သူတို႔၏ လက္မ်ားမွာ ၾကမ္းတမ္းလ်က္။ ပင္ပန္းစြာပင္ ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ၾကသည္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိေနသည္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ဘ၀တြင္ ကဗ်ာဆိုသည္မွာ ကာရန္ျဖင့္ေရးသားရေသာ က၀ိပစၥည္းဟု ၾကားခဲ့ၾကရၿပီး ေက်ာင္းတြင္းစာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲမ်ား က်င္းပေသာအခါ မိမိတုိ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ေသာ စာစီစာကုံးမ်ားကုိ အလြတ္က်က္ကာ ၀င္ေရာက္ ေျဖဆုိဆုယူခဲ့ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ဘ၀တြင္ က်ဴရွင္တက္ႏုိင္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ စာေတာ္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားကုိ ဆရာဆရာမမ်ားက မ်က္ႏွာသာေပးေလ့ ရိွၾကသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းသားပင္ က်ဴရွင္ယူရေသာ ေခတ္အပုိင္းအျခားမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ဘ၀၏ ပုံရိပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ က်ဴရွင္ဆရာမမွ ေပးေသာစာကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပင္ အလြတ္က်က္ကာ ေျဖဆုိခဲ့ၾကသည္။ ညေနေစာင္းလွ်င္ ရပ္ကြက္အတြင္းရိွ လူငယ္မ်ား၊ ကေလးမ်ား စုစည္းကာ တေပ်ာ္တပါး ေဘာလုံးကန္ၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ကားလမ္းမေပၚတြင္ ကစားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေဘာလုံးကန္ျခင္း၊ စစ္တုိက္တမ္းကစားျခင္း၊ ႏုိ႔ဆီဘူးေပါက္တမ္းကစားျခင္း၊ ေက်ာက္ခဲ ေကာက္တမ္းကစားျခင္း၊ သားေရကြင္းပစ္ျခင္း၊ သားေရကြင္းထုိးျခင္း၊ ႐ုပ္ပုံအတုိအထြာမ်ားကုိ စည္း၀ုိင္းထဲတြင္ထည့္ကာ ေထြပစ္ျခင္း၊ ဖဲကစားျခင္း၊ ဒုိးဆက္ကစားျခင္း၊ ဖန္ေဂၚလီပစ္ျခင္း စသည့္ကစားနည္းတုိ႔ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္၊ က်ဴရွင္ခ်ိန္၊ ကေလးထိန္း မိဘကူခ်ိန္၊ စာက်က္ခ်ိန္တို႔ကို ႏုတ္ယူလုိက္ေသာအခါ ကစားခ်ိန္မွာ မရိွသေလာက္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေတာ့လည္း မဟုတ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ရြယ္တူ ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ကစားခ်ိန္တုိ႔မွာလည္း အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ကစားခ်ိန္နည္းနည္းျဖင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကရသည္။ စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္၊ ႏုိင္ငံေရးေၾကာင့္ ဘာညာမသိ တတ္ခဲ့ၾကပါ။ ရသည့့္အခ်ိန္ကို အေကာင္းဆုံး အသုံးခ်ကာ ကစားခဲ့ၾကသည္။

ကုိယ့္ထက္အသက္ႀကီးသူကုိ ျပန္မေျပာရဘူးဟူေသာ ပုံေသနည္းျဖင့္ ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကရသည္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ တက္တူးထုိးထားေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ကုိျမင္လွ်င္ လူဆိုးလမ္းသရဲဟု နားလည္ရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ အေနာက္တိုင္း ယဥ္ေက်းမႈသည္ သ႐ုပ္ပ်က္ ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေၾကာင္း အတုမယူရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းကုိလည္း မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ရသည္ကုိ မွတ္မိပါသည္။ ျမန္မာျပည္သည္ ကိုယ့္ထီးကုိယ့္နန္းႏွင့္ ေနထုိင္ခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္ ေရႊေငြသယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀ေသာ တုိင္းျပည္ျဖစ္သည္ဟု မၾကာခဏ ဖတ္ခဲ့ၾကားခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္အခါ၌ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မသိခဲ့ၾကပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိဘမ်ားက သိၾကသည္လား မေျပာတတ္ပါ။ နီးစပ္ရာ လူႀကီးသူမမ်ားက “ႏုိင္ငံေရးမလုပ္နဲ႔၊ ေထာင္ထဲေရာက္မယ္၊ ဘ၀ပ်က္မယ္” ဟူ၍ ေျပာဆုိတတ္ၾကသည္ကုိ ၾကားခဲ့ရသည္။ တစ္ခါက ကြၽန္ေတာ္သည္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပုံပါေသာ လက္ကမ္းစာေစာင္တစ္ခုကို လမ္းေပၚ၌ေတြ႕၍ အိမ္သုိ႔ ယူေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ အေမက ေနာက္ေနာင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ လက္ကမ္းစာေစာင္မ်ားကုိ အိမ္သုိ႔ မယူလာရန္ ေျပာဆုိကာ ထိုလက္ကမ္းစာေစာင္ကုိ အပိုင္းအပိုင္း ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။ ေထာင္က်ႏုိင္သည္ဟု ေျပာသျဖင့္ တုန္လႈပ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ထုိအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့္အသက္မွာ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္သာ ရိွပါမည္။ ႏုိင္ငံေရးဆုိသည္မွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အရာျဖစ္သည္ဟု နားလည္ရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ေမ့ေလ်ာ့ခံရေသာ လူတန္းစား စာရင္းထဲတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ ကေလးထဲတြင္ တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရေသာ မိသားစုမ်ားစြာ ရိွသည္ကုိ မွတ္မိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုသည္လည္း တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရေသာ လူတန္းစားထဲတြင္ ပါသည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က အေဖသည္ ႐ုံး၀န္ထမ္းေပါက္စကေလးတစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၀န္ထမ္းေပါက္စတစ္ဦး၏ လစာမွာ နည္းပါးလွပါသည္။ အေမသည္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ေငြရွာခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ အေမသည္ ရြာသုိ႔ သြားေရာက္ကာ အဘိုးအဘြားတို႔ႏွင့္အတူ ေတာင္ယာစပါး၊ ေျပာင္းပဲစသည္တို႔ကုိ စုိက္ခဲ့ပါသည္။ မတူပီ-မင္းတပ္ ကားလမ္းေဖာက္ေသာအခါ အေမသည္ အလုပ္ၾကမ္းပင္ လုပ္ဖူးသည္ဟု ဆိုပါသည္။ အေမသည္ ထိုေခတ္က ၁၀ တန္းေအာင္ေသာ္လည္း ႐ုံး၀န္ထမ္း အလုပ္ကုိ မေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါ။ အစုိးရအလုပ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမအလုပ္တစ္ခုသာလွ်င္ ထိုေခတ္က ေပါမ်ားၿပီး က်န္ဌာနဆိုင္ရာမ်ားတြင္ အလုပ္ရရိွရန္မွာ ခက္ခဲသည္ဟု အေမက ေျပာျပပါသည္။ လူႀကီးမိသားစု သုိ႔မဟုတ္ နီးစပ္ရာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔သာ အလုပ္ရေလ့ရိွသည္ဟုလည္း အေမက ေျပာေလ့ရိွသည္။ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ မလုပ္လိုေသာ အေမသည္ အျခားအစုိးရအလုပ္မ်ားကုိ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ အေမသည္ ေစ်းေရာင္းခဲ့သည္။ ယာစုိက္ခဲ့သည္။ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ မည္သုိ႔ပင္ဆိုေစကာမူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ အတြင္းရိွ အိမ္ေထာင္စုအသီးသီးတို႔သည္ ပင္ပန္းစြာပင္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းကာ ေနခဲ့ၾကသည္။ ပင္ပန္းေနလ်က္ႏွင့္ပင္ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ ေနခဲ့ၾကေၾကာင္းကုိေတာ့ မွတ္မိပါသည္။ ငယ္ဘ၀ အမွတ္ရခ်က္မ်ားမွျခစ္ရာ အခ်ဳိ႕ကုိ ခ်ေရးၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သို႔ေသာေခတ္၊ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မည္သုိ႔မည္ပုံ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာၾကပုံမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါသည္။

December 13, 2017














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.