<

တစ္ကြၽန္းအပို႔ခံရတဲ့ တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ဦး

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ကထိကေဟာင္း ဆရာဦးလွေဖအား ေနအိမ္၌ ေတြ႕ရစဥ္

ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြဟာ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၄၂၀ ေလာက္ေ၀းတဲ့ ကိုကိုးကြၽန္းကို ပို႔ျခင္းခံခဲ့ရတယ္။ ျပစ္ဒဏ္ကေတာ့ တစ္သက္တစ္ကြၽန္း။ ဒီအထဲမွာ အမ်ားစုကေတာ့ လက္၀ဲႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ လက္၀ဲယိမ္းေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ တပ္ထဲမွာ ပြင့္ပြင္းလင္းလင္း ေ၀ဖန္လို႔ အဖမ္းခံလာရတဲ့ စစ္သားေတြနဲ႔ စစ္ေတြဆန္ျပႆနာ အေရးအခင္းက လူေတြလည္းပါတယ္။

ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ျမသန္းတင့္၊ ေကတီ ဦးေက်ာ္တင့္တို႔လို နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာေတြ။ ေလထီး ဦးအုန္းေမာင္၊ ဦးေက်ာ္ျမ၊ ဗိုလ္သန္းျမင့္၊ မန္းေအာင္ၾကည္၊ ေစာေမာင္ေမာင္၊ မန္းၿငိမ္းေမာင္၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္၊ ဗိုလ္တင့္တယ္တို႔လို ထင္ရွားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ အစိုးရအမႈထမ္းေတြ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ပါၾကတယ္။ ဒီအထဲမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႐ူပေဗဒဌာနက ကထိကဆရာတစ္ဦးလည္းပါတယ္။ သူ႔နာမည္ကေတာ့ ဦးလွေဖ။

သူ႔ရဲ႕ တကၠသိုလ္ဆရာဘ၀ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တည္ဆဲဥပေဒထဲက ဘာတစ္ခုကိုမွ ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ျခင္း မရွိခဲ့ပါဘဲလ်က္ တစ္ကြၽန္းပို႔ခဲ့ရတာကေတာ့ အာဏာရွင္ေခတ္ရဲ႕ ဆိုးရြားလွတဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခုပါပဲ။ သူေရးခဲ့တဲ့ ‘ကြၽန္းအတိတ္ အရိပ္ပမာ’ ကိုယ္ေတြ႕မွတ္တမ္းမွာ …

…၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္၌ ကြၽန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ လက္ေအာက္ခံ ေကာလိပ္တစ္ခု၌ ဌာနမွဴး၊ အေဆာင္မွဴးအျဖစ္ေရာ ေထာက္ပ့ံေၾကးေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္ႏွင့္ပါ ပူးတြဲတာ၀န္ယူရစဥ္က ေက်ာင္းအုပ္တစ္ဦးႏွင့္ ျပႆနာေပၚခဲ့သည္။ သူက တကၠသိုလ္ေထာက္ပံ့ေၾကးမ်ားကို စာေတာ္သူမ်ားသို႔ေပးရန္ အဆိုျပဳသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမူ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒပါအတိုင္း ဆင္းရဲေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုသာေရြးရန္ အဆိုျပဳသည္။ သူက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အရွိန္အ၀ါ ၾသဇာကိုသံုး၍ အဖြဲ႕၀င္ဌာနမွဴးမ်ားအား သူ႔အဆိုကို ေထာက္ခံရန္ အက်ပ္ကိုင္သည္။ …

…ရန္ၿငိဳးႀကီးလွေသာ ကိုယ္က်ဳိးရွာသမား ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ သူၾကည္ညိဳ ေထာက္ခံပါသည္ဆိုေသာ ဦးႏုကို ျဖဳတ္ခ်၍ တက္လာေသာ ဦးေန၀င္းကို ေျပးကပ္သည္။ တစ္စံုတစ္ရာ ဆက္သြယ္မိသည္ႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရးကို လက္တို႔ကာ ကြၽန္ေတာ့္အား ေထာင္ထဲသို႔ ပို႔လိုက္ေတာ့သည္။ ယင္းေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ မဆလေခတ္လယ္ေလာက္တြင္ ၀န္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သြားသည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ အဖမ္းခံရသည္။ ဘာအမႈမွမရွိဘဲ ဖမ္းျခင္းျဖစ္သည္။…

..လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ အာဏာပိုင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းတာဟာ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ ပံုေသနည္းတစ္ခုပါပဲ။ အလားတူ ဆရာဦးလွေဖလည္း ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာပါပဲ။ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ အေပ်ာ့ဆြဲ နည္းတစ္ခုကေတာ့ အသနားခံစာ တင္ခိုင္းတဲ့နည္းပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္ မခိုင္မာသူေတြကေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြဆီကို အသနားခံစာ တင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

…ကြၽန္ေတာ့္မွာ အမႈတြဲမရွိ၊ အဖြဲ႕စည္းမရွိ၊ တစ္ကိုယ္ေတာ္မို႔ အသနားခံစာတင္မည္ဟု ေထာင္မွဴး၊ ေထာင္ပိုင္တို႔က ယူဆထားၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္က မတင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ သူတို႔ အံ့အားသင့္ကုန္ၾကသည္။ အသနားခံစာတင္ေရး မတင္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ့္စဥ္းစားခ်က္မွာ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခခံျဖင့္ စဥ္းစားျခင္းျဖစ္သည္။…

…သူတို႔ဖမ္းျခင္းမွာ မတရားသက္သက္ ဖမ္းျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မတရားဖိႏိွပ္ အႏိုင္က်င့္သူကို အျပစ္မဲ့သူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ေတာင္းပန္ရန္အေၾကာင္း လံုး၀မရွိ၊ တရားမဲ့သူကို တရားေစာင့္စည္းသူက အသနားခံဖို႔ မလို။…

…လို႔ ေရးသားခဲ့တယ္။ ဒီလုိ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ အလိုက် အသနားခံစာမတင္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ဳိးေတြကေတာ့ ေထာင္တြင္း သမိုင္းဇာတ္လမ္းတိုင္းမွာပါတဲ့ မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ငရဲခန္းမ်ားကို ျဖတ္သန္းရေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕မွတ္တမ္းမွာ…

…လက္ျပန္ႀကိဳးခ်ည္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေနာက္ေက်ာမွ ၀ါဒါတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ တင္ပါးကို တအားေဆာင့္ကန္လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘိုင္းခနဲ ေမွာက္လ်က္လဲက်သြား၏။ လက္မ်ား ေနာက္ျပန္ခ်ည္ထားသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ မကာကြယ္ႏိုင္။ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေျမႀကီး ဒိုင္းခနဲ ႐ိုက္မိသြား၏ မ်က္လံုးထဲမွ ၾကယ္ပြင့္မ်ား ျဖာထြက္ကုန္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆြဲထူလိုက္ၾကျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူတို႔ ဆြဲထူရာသို႔ အလိုက္သင့္ပါလာသည္။ ၀ါဒါႏွစ္ေယာက္သည္ ကြၽန္ေတာ္အား တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွ ဆြဲကာ ေလးငါးလွမ္းမွ် ဆြဲေခၚသြားၾက၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေနာက္ေက်ာဘက္မွတစ္ေယာက္က စစ္ဖိနပ္ျဖင့္ တင္ပါးကို ေဆာင့္ကန္လိုက္ျပန္သည္။ ေဆာင့္ကန္သည္ႏွင့္ ခ်ိန္ကိုက္ကာ ေဘးမွႏွစ္ေယာက္က လႊတ္ေပးလိုက္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေရွ႕သို႔ အထိန္းအကြပ္မရွိ ေမွာက္လ်က္ လဲက်သြားျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ ေျမျပင္ႏွင့္ ဒိုင္းခနဲ ႐ိုက္မိျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆြဲမၾကျပန္၏။ ဤတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲမွ ငန္က်ိက်ိ အရည္မ်ား ျပည့္ေနသည္ကို သတိထားလုိက္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအရည္မ်ားကို ေထြးမထုတ္ဘဲ မ်ဳိခ်လိုက္မိသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေဆာင့္ကန္လိုက္၊ ဆြဲယူလိုက္ ေလး၊ ငါးႀကိမ္မွ် လုပ္ၿပီးေသာအခါ ေနာက္ထပ္ ေဆာင့္မကန္ေတာ့ဘဲ တြဲေခၚလာၾကသည္။

…လို႔ ေထာင္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ ျမင္ကြင္း ကိုယ္ေတြ႕ကို ေရးသားခဲ့တယ္။ သူဟာ တျခားႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေျခာက္ေယာက္ဟာ အင္းစိန္ေထာင္ထဲက ၁၀ ေပ ရွစ္ေပသာက်ယ္တဲ့ အခန္းက်ဥ္းတစ္ခုထဲ ပူအိုက္လွတဲ့ ေႏြရာသီမွာ အတူတူ ေနခဲ့ရတယ္။ ေလ၀င္ေပါက္ဆိုလို႔ သံတိုင္တံခါးတပ္ထားတဲ့ အေပါက္သာရွိတယ္။ ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ၀ါဒါေတြေနတဲ့ ႐ံုးခန္းက ပိတ္ေနျပန္ေတာ့ ၀င္လာမယ့္ေလက မ၀င္ရေတာ့ဘဲ တစ္ေနကုန္ ငရဲခံေနရသလို ပူေလာင္ေနေတာ့တယ္။

ဒီမွ်သာလားဆိုေတာ့ မကေသးဘူး။ ဒီ့ထက္ဆိုးသည့္အျဖစ္က ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဂန္ဖလားကိစၥ။ ဂန္ဖလားဆိုတာ ေနာက္ေဖးသြားဖို႔ ေပးထားတဲ့ အင္တံုကို ေျပာတာ။ လူ ခုနစ္ေယာက္ ဆီး၀မ္းသြားဖို႔ ေပးထားတာက အင္တံု ေသးေသးေလးတစ္လံုး။ ဒီအင္တံုေသးေသးေလးနဲ႔ ဒီလူအုပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မလံုေလာက္။ တာ၀န္က် ၀န္ထမ္းကို တင္ျပရင္လည္း မင္းတို႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ခ်ီးေပါက္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး ထပ္အျပစ္ေပးခံရဖို႔ပဲရွိတယ္။

၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ေမလဆန္းမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြကို ၀န္ခံကတိေတြေရးၾကဖို႔ ေထာင္ဘူးကို ေခၚထုတ္တယ္။ ေထာင္ပံုစံေတြကို မ၀တ္ခိုင္းေတာ့ဘဲ အရပ္၀တ္ေတြကို ၀တ္ခိုင္းတယ္။ ဒီ့ေနာက္ ၀န္ခံခ်က္ စာရြက္ေတြေပးၿပီး လက္မွတ္ထိုးခုိင္းတယ္။ ေျပာေနသူကေတာ့ ဗိုလ္တင္ကြန္႔။

“မင္းတို႔အားလုံး လႊတ္စာရင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခံ၀န္ခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုးၾကပါ။ ၿပီးရင္ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လိုက္ပို႔ေပးမယ္။ မင္းတို႔ေရွ႕မွာ တက္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစုိးရကို အန္တုလို႔ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ၊ အျပင္ေရာက္ရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနၾကရင္ မင္းတို႔လည္း ဒုကၡမေရာက္ဘူး၊ ငါတို႔လည္း အလုပ္မ႐ႈပ္ဘူး”

လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက လက္မွတ္မထိုးဘဲ စာရြက္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေပးလိုက္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက

“လက္မွတ္ မထိုးႏိုင္ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရးေတြ လိုခ်င္တယ္၊ ေထာင္ကေတာ့ လြတ္လာၿပီး ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရးမွမရရင္ ေထာင္ထဲေနရတာနဲ႔ ဘာထူးမလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္မွတ္ မထိုးႏိုင္ဘူး”

ေက်ာင္းသားေတြ လက္မွတ္မထိုးတာက… “ကြၽန္ေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ျခင္းမရွိရန္ ၀န္ခံကတိေပးပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအား ဆန္႔က်င္ေ၀ဖန္ျခင္း လုံး၀မလုပ္ေတာ့ပါဟု ၀န္ခံကတိျပဳပါသည္” လို႔ ၀န္ခံကတိစာရြက္ထဲမွာ ပါေနလို႔ပါပဲ။

ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ သူတို႔ ထင္သလိုျဖစ္မလာတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းမႈျပဳၿပီး တိုက္ပိတ္ထားလိုက္ၾကတယ္။ ဒါကို မေက်နပ္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အစာငတ္ခံဆႏၵျပျခင္းနဲ႔ ထပ္မံ အာခံၾကျပန္တယ္။ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္က တံု႔ျပန္တာက ေသာက္ေရကိုပါ မေပးေတာ့ဘဲ ျဖတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တခ်ဳိ႕ေတြဟာ မူးေမ့လဲကုန္တယ္။

ဒီလိုမ်ဳိး အေျခအေနက တင္းမာဆိုးရြားလာလို႔ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ညႇိႏႈိင္း တိုင္ပင္ၿပီးေတာ့ အစာငတ္ခံျခင္းကို ရပ္တန္႔လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသား ကိုေက်ာ္ေဌးက အစာငတ္ခံတာကို ရပ္ပစ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္တာကို မေက်နပ္လို႔ တစ္ေယာက္တည္းဆက္ၿပီး အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ႏွိပ္စက္ျခင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ခံခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး ေတာင္းပန္ၾကလို႔ ရပ္တန္႔ေပးခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူဟာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ လူ႔ဘ၀ကို ေစာစီးစြာ ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ရတယ္။

ဆရာဦးလွေဖဟာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကို အထူးခံခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ပိုၿပီးမ်က္မုန္းက်ဳိးျခင္းကို ခံရျပန္တယ္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ႀကိဳးကိုင္ဦးေဆာင္ၿပီး အာခံခိုင္းေနတယ္လုိ႔လည္း အထင္ေရာက္ပံုရပါရဲ႕။ ဆရာ့ရဲ႕ ကြၽန္းအတိတ္ အရိပ္ပမာ ကိုယ္ေတြ႕မွတ္တမ္းထဲမွာ

…ဤကဲ့သို႔ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားကို မွားသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ လံုး၀မယူဆ။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဘာအခြင့္အေရး ဘာရာထူးမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔မယူခဲ့၊ မွန္းလည္း မမွန္းခဲ့။ စြန္႔လႊတ္မႈ အမ်ားအျပားသာ ရွိခဲ့သည္။ ဤအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ၀မ္းမနည္း။ ဂုဏ္ယူစရာအျဖစ္သာ ျမင္သည္။ ယခု ဤစာေရးခ်ိန္ထိလည္း ဂုဏ္ယူေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားထုသည္ မည္သည့္အစိုးရ၏ အလိုေတာ္ရိမွ မျဖစ္သင့္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ ဘာရာထူးမွ မေမွ်ာ္လင့္သင့္။ သို႔မွသာ အစိုးရတစ္ရပ္က အမွားက်ဴးလြန္လွ်င္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေ၀ဖန္ရဲၾကမည္။ ေထာက္ျပရဲၾကမည္။ လိုအပ္သည့္အခါ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပၾကမည္။ ဤနည္းျဖင့္သာ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အစည္းတို႔ သည္ ျပည္သူ႔အက်ဳိး၊ ဒီမိုကေရစီအက်ဳိးကို တာ၀န္ေက်စြာ ေဆာင္ရြက္သူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မွာ ေတာင္းပန္ခယ အသနားခံစရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိ။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္က်မင္းမူေနေသာ စစ္အာဏာရွင္တို႔သည္ ရန္ၿငိဳးႀကီးစြာ ဖြဲ႕ၾကေတာ့သည္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ညႇဥ္းဆဲၾကသည္။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ညႇဥ္းဆဲၾကသည္။ မဆလကို ေထာက္ခံပါသည္ ဆိုတာေလးေလာက္ေတာ့ ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ေခါင္းမာျမဲမာေသာအခါ ကိုကိုးကြၽန္း အက်ဥ္းစခန္းသို႔ ပို႔လိုက္ေတာ့သည္။ …

သူကား ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ေတာခိုၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေတာ္လွန္တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့တယ္။ ေတာတြင္းေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမွာလည္း သူ႔ရဲ႕အခန္းက႑က အေရးပါလွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗိုလ္က်စိုးမိုး ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းခဲ့ၾကတဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို ေခါင္းငံု႔မခံဘဲ ဆန္႔က်င္အာခံ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကသလို ဦးလွေဖဟာလည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး သမိုင္းစာမ်က္ႏွာထဲမွာ ရဲ၀ံ့စြာ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက ဆရာတစ္ဦးပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

November 8, 2017














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.