<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

ေနညိဳညိဳအလြမ္း

ျပည္တြင္းအထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခုကို ေတြ႕ရစဥ္

သူမ လာမည့္လမ္းဘက္ကို ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမကား ေရာက္မလာေသး။ ခါတိုင္းသည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သူမ ေရာက္လာေနက်ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ၏ တစ္ေန႔တာ အလုပ္မၿပီးဆံုးေသးပါက ၿပီးဆံုးသည္အထိ လုပ္ရပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အျပန္ေနာက္က်သည္မ်ဳိး ရွိတတ္ေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ သူမအတြက္ စိတ္မပူပန္မိပါ။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ သူမ ေရာက္လာေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူမ ေရာက္မလာမခ်င္း ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ်ေကာင္းေကာင္း လုပ္၍မရေခ်။ ေစာေစာက ဖုန္းေလးထုတ္ကာ ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ခဏမွ်သာ။ စိတ္က Facebook ထဲ၌ မရွိ။ သူမ မလာေသးဘူးဆိုသည့္ အသိစိတ္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ေနမထိ ထိုင္မသာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေစပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမ မလာမခ်င္း သူမအေၾကာင္းကိုသာ ေတြးခ်င္ေနမိသည္။ အမွန္တကယ္၌ သူမႏွင့္ လမ္းခြဲၿပီး အိမ္အျပန္မွာလည္း သူမအေၾကာင္းကိုသာ ေတြးျဖစ္သည္က မ်ားပါသည္။ သူမက ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ စိုးမိုးႏုိင္လြန္းသည္။ သူမအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ မေတြးဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမ အေၾကာင္းကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာမၾကာ ေတြးေတာေနမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ အနည္းငယ္ရယ္စရာ ေကာင္းေနေပလိမ့္မည္။ စင္စစ္ သူမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ သမီးရည္းစား မျဖစ္ၾကေသးပါ။ သူမက ကြၽန္ေတာ့္ကို “ခ်စ္ပါတယ္” ဟု တရား၀င္ အတိအလင္း အေျဖမေပးေသးပါ။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သူမ ၾကားထဲ၌ ခိုင္မာသည့္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ေသခ်ာစြာ ခ်ည္ေႏွာင္မိေနၿပီဟု ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။ သူမႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း သူမ၏ အၾကည့္မ်ား၊ အျပဳအမူမ်ား၊ စကားသံမ်ားကို ခန္႔မွန္းၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူမ၏ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ တိမ္းညႊတ္မႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ ျမတ္ႏိုးမႈမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ခံစားနားလည္မိေနပါၿပီ။ အခ်စ္ဟူသည္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွ ပြင့္အန္ထြက္လာမွ သက္ေသျပ၍ ရစေကာင္းသည့္အရာဟု ကြၽန္ေတာ္ မထင္မိေခ်။ အမွန္တကယ္၌ သူမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ႏွစ္ဦးစလံုး အလိုလို သိနားလည္ၿပီးသား ခ်စ္သူမ်ားပင္ မဟုတ္ပါလား။

သူမသည္ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ပိုင္သည့္ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု၌ အလုပ္လုပ္ရေသာ အထည္ခ်ဳပ္သမေလး ျဖစ္ပါသည္။ အထည္ခ်ဳပ္မွရသည့္ လစာကေလးျဖင့္ အေဖ၊ အေမႏွင့္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြေကြၽးေမြးေနသူေလးျဖစ္သည္။ နံနက္ေစာေစာ အလုပ္သြားရန္ ကားဂိတ္သို႔ ဆြဲျခင္းေလးဆြဲကာ ထြက္လာေသာ သူမသည္ သနပ္ခါးပါးကြက္က်ားေလးႏွင့္ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။ သူမ မၾကာခဏ ၀တ္ေလ့ရွိေသာ ပါတိတ္၀မ္းဆက္ (အလုပ္ထဲမွ လေပးႏွင့္ ၀ယ္ရသည္ဟု တစ္ခါက သူမ ေျပာဖူးသည္) ေလးက သူမ ကိုယ္လံုးက်စ္က်စ္ကေလးႏွင့္ အခ်ဳိးက်ကာ လွပသပ္ရပ္လြန္းသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ စက္႐ံုသြားရန္ လိုင္းကားေပၚ ေရာက္သြားလွ်င္ သူမ ေဘး၌ အနီးကပ္ ထုိင္ခြင့္ရေသာ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ တစ္ေလာကလံုး၌ သူမမွလြဲ၍ ဘာဆိုဘာမွ် စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းေတာ့ေခ်။ ေပါင္ေပၚတင္ထားသည့္ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကို မသိမသာ ထိထားခ်င္ေနသည့္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ႏွင့္ေ၀းရာ သူမ ေရွာင္ခြာသြား၍ ရေသာ္လည္း သူမ မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ၾကည့္ေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ေ၀းရာကိုေတာ့ သူမ ေရွာင္ခြာႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ေပ။ တစ္ခါတစ္ရံ နဖူးေပၚ ၀ဲက်လာသည့္ ဆံႏြယ္အခ်ဳိ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ ဖူးခနဲ ေလႏွင့္ မႈတ္လိုက္မိသည့္အခါ သူမ ရွက္ျပံဳးျပံဳးၿပီး တစ္ဖက္သို႔ လွည့္သြားေလ့ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ မျမင္ရသည့္ အရပ္၌ ကြယ္၀ွက္ကာ ျပံဳးေနမည့္ ၾကည္ႏူးမ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ၌ တသိမ့္သိမ့္ လိႈက္ဖိုေနမိပါသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးမွာ သူမ ကိုယ္လံုးေလးကို အတင္းဆြဲဖက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲ သို၀ွက္သိမ္းဆည္းထားခ်င္သည့္စိတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ႀကိတ္မွိတ္ မ်ဳိသိပ္ထားေနရပါသည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါ စိတ္ဆႏၵမွာ ခဏတာေလးသာ ၾကာျမင့္ပါသည္။

သူမ အလုပ္လုပ္သည့္ စက္႐ံုေရွ႕ေရာက္ေသာအခါ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္း ဧရာမသံပန္းတံခါးၾကားထဲ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္ သူမကို ေငးၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ရင္ေမာက်န္ရစ္ခဲ့ရပါသည္။ ထုိအခါမ်ဳိး၌ကား သူမ၏ ေနာက္ေက်ာေလးကို ၾကည့္ရင္း သူမအေပၚ သနားက႐ုဏာသက္သည့္ စိတ္မ်ား တလိပ္လိပ္ တက္လာပါေတာ့သည္။ မျဖစ္စေလာက္ လစာေလးရရန္ မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္အထိ တကုပ္ကုပ္ စက္ခ်ဳပ္ေနရရွာေသာ သူမကို ျမင္ေယာင္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ေၾကကြဲေနမိသည္။ “အဲဒီအလုပ္ကေန ထြက္လိုက္ပါေတာ့” ဟု ဘယ္လိုအသံမ်ဳိးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာထြက္ရပါမည္နည္း။ သူမ၏ ေနာက္ကြယ္မွာ သူမကို အားကိုးမွီခိုေနၾကေသာ အေဖ၊ အေမႏွင့္ ေမာင္ေလး။ တစ္လ တစ္လ ရသမွ် လစာေလးႏွင့္ တရိပ္ရိပ္တက္ေနသည့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို အံႀကိတ္ကာ ရင္ဆုိင္ ေျဖရွင္းေနရေသာ သူမကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ထဲမေကာင္းလွပါ။ “လစာ တိုးေတာင္းဖို႔ ညီမတို႔ ဆႏၵမျပၾကဘူးလား” ဟု ကြၽန္ေတာ္ သူမကို ေျပာဖူးသည္။ “ဟိုတစ္ေလာက ဆႏၵျပဖို႔ နာမည္လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ကို သူေဌးလူယံုက သိသြားၿပီး အလုပ္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္ အစ္ကို။ အဲဒီကတည္းက ညီမတို႔ ဆႏၵျပဖို႔ မစဥ္းစားရဲၾကဘူး” ဟု သူမက ျပန္ေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ သူမကို ေငးၾကည့္ၿပီး ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားသည္။

“တကယ္ေတာ့ ညီမက သတၱိမရွိတာပါ။ အလုပ္ထုတ္ခံရမွာကို ေၾကာက္ေနတာေလ။ အေဖ၊ အေမနဲ႔ ေမာင္ေလးမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ဘာမွဆက္မလုပ္ရဲေတာ့ဘူး အစ္ကို။ အဲဒါ ညီမ မွားလားဟင္”

ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေမးလုိက္သည့္ သူမ မ်က္၀န္း၌ မ်က္ရည္စမ်ား ေ၀့သီလ်က္။ ေအာ္ ညီမေလးရယ္။ ပြင့္အန္ထြက္လုလု စကားလံုးမ်ား ကြၽန္ေတာ့္ လည္ေခ်ာင္း၀၌ တစ္ဆို႔ေနၾကသည္။ အမွန္တကယ္၌ “ညီမ မမွားပါဘူး” ဟု ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္သင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခါ “ဒါဆို ဘယ္သူေတြမွားေနၾကတာလဲ အစ္ကို” ဟု ျပန္ေမးလာမည့္ ေမးခြန္းကို ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာက္ေနမိသည္။ အဆိုပါေမးခြန္းကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္မေျဖရဲပါ။ တကယ္ေတာ့ အစ္ကိုလည္း ညီမလိုပဲ သတၱိမရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ ညီမရယ္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ တစ္ခါတုန္းက သူမႏွင့္ စကားေျပာခဲ့ၾကပံုမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားရင္း သူမ လာမည့္လမ္းဘက္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ခါတိုင္းလာခ်ိန္ထက္ နာရီ၀က္ခန္႔ ေနာက္က်ေနေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ့္ လက္မွာပတ္ထားသည့္ နာရီက ညႊန္ျပေနသည္။ ဒီေန႔ သူမ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်တာပဲ။ ဘာလို႔ ထြက္မလာေသးတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕မွ ေနအလင္းေရာင္သည္ပင္ သိသိသာသာ မွိန္ေဖ်ာ့သြားၿပီ။ မၾကာခင္ ေန၀င္ေတာ့မည္။ ပုစြန္ဆီေရာင္ ေကာင္းကင္သည္ အစြမ္းကုန္ ေတာက္ပၿပီးေနာက္ တစ္စတစ္စ အေရာင္မ်ား ညႇိဳးမိွန္လာခဲ့ၿပီ။ လမ္းမီးမ်ား ဖ်တ္ခနဲ ပြင့္လာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကားမွတ္တိုင္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း၌ရွိသည့္ အုတ္ခံုေလး၌ ထိုင္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကို ေငးေမာေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္တြင္ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္။ ၀တ္ပံုစားပံုကေတာ့ လန္ပ်ံထြက္ေနတာပဲ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ၀တ္ထားၾကသည့္ စကတ္က ေပါင္လယ္အထိ တိုကပ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုးလည္း ရဲပေတာင္းခတ္ေနတာပဲ။ လည္ပင္းမွာလည္း ဆြဲႀကိဳး ေပါင္းစံုက တခြၽင္ခြၽင္ ျမည္ေနသည္။ အက်ႌ လည္ပင္းဟိုက္ထားလိုက္သည္မွာလည္း ၾကည့္မရဲ ႐ႈမရဲ။ ခဏၾကာေတာ့ Taxi တစ္စီးက ေ၀ါခနဲ ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး Taxi ကားေပၚတက္သြားၾကသည္။ ၀ူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားသည့္ Taxi ကားကို ေငးရင္း သူမကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရသြားသည္။ ႐ိုးသားသန္႔စင္ၿပီး အျပစ္ကင္းသည့္ မ်က္ႏွာေလး။ ေလာက၏ မာယာမ်ားအေၾကာင္း ဘာဆို ဘာမွ် မသိရွာေသးသည့္ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္ေနသည့္ ပကတိမ်က္ႏွာေလး။

“အစ္ကို ညီမ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အလုပ္ထြက္သြားၿပီသိလား”

“ဟုတ္လား ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ဒီလစာနဲ႔ မေလာက္လို႔တဲ့။ လစာေကာင္းတဲ့အလုပ္ သြားရွာမယ္လို႔ ေျပာတယ္”

“သူတို႔ အလုပ္ေရာ ရသြားၾကၿပီလား”

“ခုေတာ့ ရသြားၿပီ။ KTV တစ္ခုမွာတဲ့ အစ္္ကို။ ညီမကိုေတာင္ ေခၚေသးတယ္”

“ညီမ ဘာေျပာလိုက္လဲ”

“ဟင့္အင္း မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔”

ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းပူတစ္ခု မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္။ ေခါင္းကိုလည္း ခါရမ္းလုိက္မိသည္။ သူမကို ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ “ဟင့္အင္း မလုပ္ခ်င္ဘူး” ဟု ေျပာစဥ္က ပကတိ အျပစ္ကင္းစင္ ႐ိုးသားေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမ်က္ႏွာေလးႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း သူမ အေဖ၊ အေမႏွင့္ ေမာင္ ျဖစ္သူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားကိုပါ ျမင္ေယာင္သြားသည့္အခါ ကြၽန္ေတာ္ ငိုင္ေတြသြားသည္။ သူမ လာလမ္းကို ေငးေမွ်ာ္ေနသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြ ရီေ၀ေနသည္။ အခုအခ်ိန္ သူမ ေလွ်ာက္လာခဲ့လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာျမင္ရပါ့မလား။ သူမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ၾကားမွာ အေမွာင္ထုတစ္ခု ပိုင္းျခားထားသကဲ့သို႔ ခံစားေနရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ သူမကို ယံုၾကည္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ၾကား၌ ခံေနသည့္ ကံၾကမၼာအေမွာင္ထုကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မယံုၾကည္ပါ။