<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

ဆူး

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ ပန္းျခံတစ္ခုတြင္ ေလလြင့္ကေလးငယ္အခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ၾကည္ႏိုင္)

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းက သူ႔ရဲ႕ “ဘ၀ တစ္သက္တာမွတ္တမ္း” စာအုပ္ထဲမွာ သူငယ္စဥ္က သူ႔ရဲ႕သခင္က အမ်ားသြားလာေနတဲ့ လူျမင္ကြင္းမွာ သူ႔ကိုပုဆိုးအက်ႌခြၽတ္ၿပီး ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ အျပစ္ေပးတာကိုခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔ရဲ႕ကိုယ္မွာ ဆူးကေလးတစ္ေခ်ာင္း ေပါက္လာခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

အမွန္ေျပာရရင္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ႏုနယ္လွေသးတဲ့ ကေလးဘ၀မွာ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေလာကဓံတရားေတြကို ခံႏုိင္ရည္ရွိၿပီး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ႏုိင္တဲ့သူဆိုတာ အလြန္ရွားပါတယ္။ အသက္ႀကီးမွ ေတြ႕ၾကံဳရတဲ့ ေလာကဓံတရားေတြကိုသာ တရားနဲ႔ေျဖၿပီး ပယ္ႏုိင္ၾကတာပါ။ ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕လံုးလံုး မပယ္ႏုိင္ၾကပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း တခ်ဳိ႕ငယ္ငယ္က စိတ္ထဲမွာ အနာတရျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေတြကို မၾကာခဏဆိုသလို သတိရမိတတ္ပါတယ္။ သတိရတိုင္းလည္း စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ပဲညိႇဳးညိႇဳးငယ္ငယ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညိႇဳးငယ္႐ံု ညိႇဳးငယ္တာမို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ တကယ္လို႔ ဒီအငံု႔စိတ္ကိုသာ မေျဖႏုိင္ရင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ေတာင္ မလြယ္ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တစ္ရက္က ႏုိင္ငံျခား ႐ုပ္ရွင္ကားေလးတစ္ကားၾကည့္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းကို ႐ိုက္ထားတာ သူ႔ခမ်ာ ေက်ာင္းမွာလည္း ေက်ာင္းသားခ်င္းႏွိပ္စက္တာခံရ၊ အိမ္မွာလဲ မိဘနဲ႔ အဆင္မေျပသည့္ ကေလးေနရာက ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမေကာင္းလိုက္တာေလ။ သူ႔ခမ်ာ ႏွလံုးသားထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆူးေတြေပါက္ေနလိုက္မလဲေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီကေန႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေပေတေလလြင့္ၿပီး ေလာကကို အေကာင္းမျမင္၊ ဆိုးမိုက္ေနတဲ့ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာရတာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေတြးၾကည့္ရင္ ဒီကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ဆူးေတြေပါက္ေနလို႔ ဒီဆူးေတြေပါက္ေနမွန္း ဘယ္သူကမွလည္းမသိ ႏုတ္ေပးဖို႔လည္း မစဥ္းစားၾကေတာ့ သူတို႔က အဲဒီဆူးကေလးေတြနဲ႔ သူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး ထုိးေနၾကတာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ဒီဆူးေလးေတြဟာ ဒါေလာက္ပဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းသလားလို႔ေမးရင္ အာဏာရွင္ “ဟစ္တလာ” အေၾကာင္းကိုသြားၿပီး သတိရမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ “ဟစ္တလာ” ငယ္စဥ္က ဒါေလာက္ဆိုးတဲ့ လူဆိုးကေလး တစ္ေယာက္ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူနဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ရင္ဆုိင္လိုက္ရတဲ့ေလာကဓံက သူ႔ကို လူဆိုးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလုိက္ပံုရပါရဲ႕။ ဒီအထဲ သူ႔ကိုယ္မွာ အႀကီးဆံုးေပါက္လိုက္တဲ့ဆူးက ဂ်ဴးလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သြားရတာမို႔ ဂ်ဴးေတြ ကံဆိုးသြားခဲ့ရတာပါပဲ။

‘ဟစ္တလာ’ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဒီဆူးကို အႏုတ္ခဲ့ႏုိင္သည့္ၾကားထဲ သူ႔မွာ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ၾသဇာအာဏာကလည္း ရွိသြားေတာ့ တစ္ကမၻာလံုး “ဟစ္တလာ” ထုိးတဲ့ဆူးဒဏ္ေၾကာင့္ လူေပါင္းသန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ေသေက်ပ်က္စီးခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။
ေျပာရရင္ ငယ္စဥ္မွာေတာ့ လူတိုင္းတစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း ဆူးေပါက္စူးၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ဆူးကေလးေတြက ဆူးၾကမ္းႀကီးေတြ ျဖစ္မလာဘဲ ႏူႏူကေလးနဲ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ကေလးေတြျဖစ္ေနလို႔သာ သူတို႔ထုိးတဲ့ဆူးေတြက ပတ္၀န္းက်င္ကို ထင္သေလာက္ မနာတာပါ။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဆူးၾကမ္းႀကီးေတြ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ နာေအာင္ထိုးေတာ့မွာပါ။

ဒီေနရာမွာ ကေလးေတြ ဆူးေပါက္ပံုကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕က သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြေၾကာင့္၊ တခ်ဳိ႕လည္း ဆရာ ဆရာမေၾကာင့္၊ မိဘေၾကာင့္၊ တခ်ဳိ႕လည္း ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဆူးေလးေတြ ေပါက္တတ္ေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္သားသမီးမဟုတ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က ကေလးေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိထားၿပီး ၾကည့္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဆုိ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္မွာ လမ္းထဲက ကေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားလာၿပီး ေဆာ့ၾကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ေဆာ့တတ္ေအာင္ နည္းလမ္းတက် ေဆာ့တတ္ေအာင္ သင္ေပးရတဲ့အျပင္ အမိႈက္ကို စနစ္တက် စြန္႔ပစ္တတ္ေအာင္လည္း သင္ေပးရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ္သင္ေပးထားတဲ့အတိုင္း ေက်ာင္းမွာ မုန္႔စားၿပီး အမိႈက္ပံုးထဲကို အမိႈက္သြားပစ္ေတာ့ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ုိင္းရယ္ၾကသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆူးေပါက္ၿပီး ျပန္လာတယ္။ အမွန္ဆို သူက ေကာင္းတာလုပ္တာပဲဆုိေပမယ့္ အမ်ားက ေက်ာင္းမွာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ အမိႈက္ပစ္ေနၾကတာဆိုေတာ့ သူက အပိုလုပ္ေနသလိုပဲလုိ႔ ၀ိုင္းရယ္တာကို ခံလုိက္ရတာေပါ့။ ဒါကို ဆရာ၊ ဆရာမေတြက တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ သင္ေပးသင့္တယ္။ ဒီလိုလုပ္မွလည္း ဒီကေလးေတြ စည္းကမ္းရွိေပေတာ့မေပါ့။ ခုေတာ့ ေကာင္းတာ လုပ္ပါလ်က္နဲ႔ ခမ်ာ ဆူးေပါက္သြားရရွာတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္သား ဆူးေပါက္ရပံုကလည္း တစ္မ်ဳိး။ သူ႔ခမ်ာ ခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္လုိ႔ကို မရွိဘူး။ အတန္းငယ္စဥ္မွာေပါင္းလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အတန္းႀကီးလာေတာ့ သူ႔ကို ခပ္ခြဲခြဲ ဆက္ဆံတာခံရတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတုိ႔မွာလည္း သူတုိ႔စိတ္နဲ႔ သူတို႔ကိုယ္ ခင္ခ်င္မွလည္း ခင္ေပါ့လို႔ေတြးရင္ ရႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြကပဲ သူ႔ကိုမႏွစ္ၿမိဳ႕သလို စကားဆိုတာ၊ သူ႔ကို ကြယ္ရာမွာ မေကာင္းေျပာတာေတြ ၾကံဳလာရေတာ့ သူ႔ခမ်ာ အေတာ္ပဲခံႏုိင္ရည္မဲ့သလုိ ျဖစ္သြားရရွာတယ္။ ေျပာရရင္ ဆူးေပါက္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာရတာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ဒါကို အစက မသိဘူး။ သူကလည္း မေျပာဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္း ရိပ္စားမိလာေတာ့ သားမသိေအာင္ ေမးရျမန္းရ၊ စံုစမ္းရေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့လူႀကီးေတြက စာလည္းေတာ္ေၾကာင္း၊ အေနအထိုင္လည္းတတ္ေၾကာင္း၊ ဘာမွ အမွားအယြင္းမရွိေၾကာင္း အမွန္အတိုင္းပဲ ေျပာျပၾကပါတယ္။ အမွန္လည္းသားက စာေတာ္ပါတယ္။ အဆင့္ေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခုပဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ဘာလို႔မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကတာလဲ၊ သူ႔ဘက္က ဘာခြၽတ္ယြင္းခ်က္ရွိလို႔လဲ။ ဒါေတာ့ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥကိုမေတြးဘဲ ထားလိုက္ရတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔ အရင္က သားနဲ႔ အရမ္းခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕မိဘနဲ႔ လမ္းမွာေတြ႕ေတာ့ “အို ရွင့္သားက အရမ္းေတာ္တာ အိမ္ကေကာင္ကေတာ့ ဖ်က္လုပ္ထားတဲ့အ႐ုပ္လိုပဲ။ ဘာမွကို သံုးမရတာ။ ဒါနဲ႔ ေန႔တုိင္း ရွင့္သားေတာ္ပံု၊ တတ္ပံု၊ လိမၼာပံုေတြကို ေျပာၿပီး ႏွိမ္ထားရတယ္” လုိ႔ ေျပာေတာ့မွ လက္စသတ္ေတာ့ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီး လိမၼာေစခ်င္တာကို နည္းမွန္၊ လမ္းမွန္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မဆံုးမဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ သားနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ႏွိမ္ေျပာေျပာေနေတာ့ ၾကာတဲ့အခါ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေပမဲ့ ဒီေကာင္ေၾကာင့္ ငါအေျပာခံရတာလို႔ေတြးၿပီး စိတ္ထဲမွာ အခ်ဥ္ေပါက္လာေတာ့တာကို။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သားခမ်ာ ဘုမသိဘမသိ မဆီမဆိုင္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အမုန္းေတာ္ခံဘ၀ ေရာက္သြားရေတာ့တာပါပဲလို႔ ေတြးမိၿပီး ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အေတာ္မေကာင္း ျဖစ္သြားရတယ္။

တကယ္ေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကလည္း မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဆံုးမတဲ့အခါ “နင္တို႔ အဲဒီကေလးေလာက္ေတာင္ အသံုးမက်ဘူး။ ေနာက္ကို သူ႔ေ-်း နင့္ကိုေကြၽးမယ္” ဘာညာနဲ႔စသျဖင့္ ေျပာတဲ့အခါ လမ္းမွာ အဲဒီေကာင္ကိုေတြ႕ရင္ သိပ္ၿပီးၾကည့္မရသလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ ျပန္ၿပီးသတိရမိတယ္။ ခုအခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေျပာေနတာလည္းမဟုတ္၊ ရံဖန္ရံခါ စိတ္အခန္႔မသင့္လို႔ ေျပာတာပဲလို႔ေတြးၿပီး စိတ္ကိုေျဖႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကေလးသာသာပဲ ရွိေသးတဲ့သား ခမ်ာေတာ့ ဘယ္မွာခုအခ်ိန္ေျဖႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒီေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေပါင္းအသင္း ေပါင္းရမွာကို သူ႔ခမ်ာေၾကာက္ေနရွာတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရဲရဲမခင္ရဲေတာ့ဘူး။ ဘယ္ခင္ရဲပါ့မလဲ။ သူနဲ႔ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕မိဘတုိင္းက သူနဲ႔ႏိႈင္းၿပီး ဆံုးမတိုင္း သူ႔ခမ်ာ အမုန္းခံေနရတယ္ဆိုတာ သိမွမသိရွာပဲကိုး။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကိုေျပာျပရတယ္။ ဒီေတာ့လဲ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္မွာလြယ္လြယ္ လက္ခံခ်င္ပါ့မလဲ။ လက္ခံခ်င္တာေတာင္မွ မယံုမရဲနဲ႔။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူလည္း သူ႔ဘာသာသူ စဥ္းစားတတ္လာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ေတာ့ဘဲ ေနတတ္လာတယ္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။

ေျပာရရင္ ဆူးဆိုတာ မေပါက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ ေပါက္လာရင္လည္း ငယ္ႏုစဥ္မွာ ႏုတ္ပစ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစား။ ဆူးၾကမ္းႀကီး ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ေပါက္တဲ့သူတင္မကဘူး သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာပါ အႏၲရာယ္ရွိႏုိင္တယ္ဆိုတာ လူတုိင္းႀကိဳၿပီး ေတြးတတ္ၾကဖို႔ လိုမယ္ထင္မိပါတယ္။