ေမတၱာဖ်န္းလို႔ လန္းဆန္းၾကေစ

Forrest Gump ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခုကို ေတြ႕ရစဥ္

အလုပ္ခန္းေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ ဆရာမကို ကန္ေတာ့ခ်င္လို႔ ဆိုလာတဲ့ ၀န္ထမ္းက ေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာပါတယ္။ သီတင္းကြၽတ္ၿပီဆိုေတာ့ ဂါရေ၀ါစအေနနဲ႔ ႀကီးသူကို ငယ္သူက ကန္ေတာ့ၾကတာထုံးစံမို႔ ကိုယ္လည္း ကန္ေတာ့ခံရမွာေပါ့။ သူ႔လက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီမစ္ အထုပ္ေလးေတြရယ္၊ မုန္႔ထုပ္ ေလးငါးထုပ္ေလာက္ရယ္ကို ကိုင္ထားၿပီး ခ်ာမကို ကန္ေတာ့ပါတယ္ ဆိုေလေတာ့ ဆုေပးမုန္႔ဖိုးေပးရင္း ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္ပဲထားခဲ့ မုန္႔ေတြနင္စားဖို႔ ျပန္ယူသြားလို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ သူက တကယ္ေတာ့ ဦးေႏွာက္အနည္းငယ္ က်ပ္မျပည့္တဲ့ ၀န္ထမ္းကေလးတစ္ဦးပါပဲ။ စကားမ်ားမ်ားေျပာရင္ ထစ္ေနတတ္ၿပီး စိတ္တိုလြယ္ ငိုလြယ္ရယ္လြယ္နဲ႔မို႔သူ ေရာက္ေလရာမွာ အျမဲပြဲစည္ေနတတ္ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ အေမကလည္း အလုပ္ထဲက ၀န္ထမ္းတစ္ဦးပါပဲ။ သားႀကီးျဖစ္သူက သံုးတန္းေလာက္အေရာက္မွာ အဖ်ားႀကီးလို႔ တက္ရာကေန ခုလို ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္ နိမ့္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စာေတြကို ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းထားလို႔မရေတာ့ အိမ္မွာ ေနရင္းနဲ႔ အေမ့အတြက္ ကူလုပ္ေပးရင္း ၀င္ေငြရွာေပးေလရဲ႕။ အိမ္က မသိေအာင္ ေရခဲေခ်ာင္း ေရာင္းတာတို႔ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ေရဘူးေရာင္းတာတို႔လို အလုပ္ေတြ လုပ္ပါတယ္။ ခက္တာကသူ႔ကို က်ပ္မျပည့္မွန္းသိေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူ အခ်ဳိ႕က ပိုက္ဆံအျပည့္ မေပးတာတို႔ လုပ္ၾကေတာ့ ခဏခဏသူနဲ႔ စကားမ်ားၾကရပါတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့ အေမကလည္းသူ႔ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ဘဲ ျပႆနာျဖစ္ရင္ အေျပးအလႊား လိုက္ရပါတယ္။ တစ္မ်ဳိးနဲ႔ တစ္မ်ဳိးလည္း မ႐ိုးရပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သားျဖစ္သူကို စိတ္မခ်လို႔ အလုပ္ထြက္ဖို႔ စဥ္းစားတဲ့အထိ ျဖစ္လာပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အလုပ္ရွင္က ဒီအေၾကာင္း သိသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သားျဖစ္သူကို အလုပ္မွာ သင့္ေတာ္ရာေလးလုပ္ဖို႔ ခန္႔ထားေပးလိုက္ပါတယ္။ ေတာက္တိုမည္ရ အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ခိုင္းရင္းနဲ႔ အလုပ္မွာ ေနသားက်လာေတာ့ ဦးေႏွာက္စြမ္းရည္လည္း ျမင့္လာပါတယ္။ အရင္က ၁၀ ႏွစ္သား ဦးေႏွာက္အဆင့္ေလာက္ကေန ၁၂ ႏွစ္သား ေလာက္အထိ ေျပာဆိုႏိုင္လာပါတယ္။ အေမနဲ႔အတူလာၿပီး အတူျပန္ဆိုေတာ့ မ်က္စိေအာက္မွာ ျပႆနာျဖစ္တာလည္း နည္းသြားပါတယ္။ အခု ကထိန္ပြဲခင္းရင္လည္း မင္းသားအျဖစ္နဲ႔ အိုးစည္ ဒိုးပတ္၀ိုင္းမွာ ေကြးေနေအာင္ ကပါလိမ့္မယ္။ အလုပ္ထဲက ၀န္ထမ္းေတြေရာ လူႀကီးေတြကပါ သူ႔ကို ခ်စ္ၾကေတာ့ အလုပ္လာရတာ သူေပ်ာ္ေနေလရဲ႕။ ဒီလို ဦးေႏွာက္ ဥာဏ္ရည္နိမ့္သူ ကေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ႐ိုက္ျပထားတဲ့ ဇာတ္ကားတစ္ကားလည္း ၾကည့္ရပါတယ္။ မင္းသား Tom Hank ပါ၀င္တဲ့ Forrest Gump ဆိုတဲ့ ေအာ္စကာဆုရ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါတယ္။

Forrest Gump ဆိုတဲ့ ကေလးဟာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္လည္း မသန္တဲ့အျပင္ ဥာဏ္ရည္ကလည္း နိမ့္ေနလို႔ ေက်ာင္းေနခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ မိခင္ႀကီးက ေျခေထာက္ကို သံေခ်ာင္းအထိန္းေတြနဲ႔တြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးပါတယ္။ အိမ္မွာ မိခင္ႀကီးကိုယ္တိုင္ စာကို သင္ေပးၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို ၀င္ခြင့္ရေအာင္ ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းကို တက္ေတာ့လည္း ေဂ်းနီဆိုတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သာ သူငယ္ခ်င္းရခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက သူ႔ကို မကူညီဘဲ ႏိွမ့္ခ်ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္သူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဂ်းနီရဲ႕ ဖခင္က အရက္သမားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး အျမဲဆူပူ႐ိုက္ႏွက္ေနတတ္ေတာ့ ေဖာ္ရက္စ္နဲ႔ပဲ ေဆာ့ကစားရင္း အခ်ိန္ကုန္ရရွာပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ရန္စေလ့ရိွတဲ့ အုပ္စုနဲ႔ တည့္တည့္တိုးေတာ့ ေဂ်းနီက ေဖာ္ရက္စ္ကို ထြက္ေျပးခိုင္းပါတယ္။ စက္ဘီးစီးသူေတြ လက္ကလြတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေျပးရင္းနဲ႔ ေျခေထာက္က သံေခ်ာင္းအထိန္းေတြ ျပဳတ္ထြက္တဲ့အထိ ေျပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အထက္တန္းေရာက္ေတာ့လည္း ရန္စသူေတြေတြ႕ရင္ ေျပးရတုန္းပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕အေျပးစြမ္းရည္ကို သေဘာက်သြားတဲ့ ဆရာေတြက လက္ပစ္ေဘာ ကစားပြဲမွာ သူ႔ကိုထည့္ကစား ေစခဲ့ပါတယ္။

အထက္တန္းၿပီးေတာ့ ေကာလိပ္တက္ေနရင္း ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲအတြက္ စစ္သည္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္မွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ေတာ့ ဒဏ္ရာရသူေတြကို  လြတ္ကင္းရာ အျမန္ဆုံးသယ္ ထုတ္ရင္းနဲ႔ က်ည္ထိခဲ့ပါတယ္။ ေဆး႐ုံမွာ တက္ေနတုန္း သူကယ္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ အသက္ခ်မ္းသာရာရခဲ့လို႔ ဂုဏ္ျပဳဆုတံဆိပ္ ေပးအပ္ခံရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္တစ္ဦး အသက္ဆုံး႐ႈံးရတာရယ္ ဗိုလ္ႀကီးက အသက္ရွင္ေပမယ့္ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္စလုံး ျဖတ္လိုက္ရတာရယ္ေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ေဆး႐ုံတက္ေနတုန္းမွာ ပင္ေပါင္ကစားနည္းကို စိတ္၀င္စားၿပီး ေလ့က်င့္ခဲ့ရာကေန ပင္ေပါင္လက္ေရြးစင္အျဖစ္ အေရြးခံရပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္အထိ ၿပိဳင္ရတဲ့ ပင္ေပါင္ကစားပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့ေတာ့ ဆုေၾကးေငြရခဲ့ပါတယ္။ ဒီဆုေၾကးေငြထဲက တစ္၀က္ကို ဗီယက္နမ္မွာ က်ဆုံးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ မိသားစုကိုေပးၿပီး က်န္တစ္၀က္ကို စက္ေလွတစ္စီး ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။

က်ဆုံးသူ ရဲေဘာ္ဟာ စစ္ပြဲၿပီးရင္ ေလွတစ္စင္းနဲ႔ ပုစြန္ဖမ္းၾကမယ္လို႔ မေသခင္ ေျပာခဲ့တာကို ေဖာ္ရက္စ္က သတိတရ လုပ္ေပးခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျခႏွစ္ဖက္ျဖတ္ ထားရသူ ဗိုလ္ႀကီးကလည္း စက္ေလွမွာ လိုက္ပါခဲ့ပါတယ္။ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရိွေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ ပုစြန္လည္း မရေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္သား ဇြဲမေလွ်ာ့ခဲ့ၾကပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေလမုန္တိုင္းတိုက္ခ်ိန္မွာ ေျပးလာတဲ့ ပုစြန္အုပ္နဲ႔တိုးၿပီး သေဘၤာအျပည့္ ပုစြန္ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေဖာ္ရက္စ္ဟာ ေနာက္ထပ္ စက္ေလွေတြ၀ယ္ၿပီး လုပ္ငန္းတိုးခ်ဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ အျမတ္ေငြေတြကိုလည္း က်ဆုံးတဲ့ ရဲေဘာ္မိသားစုဆီလည္း အျမဲပို႔ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ မိခင္ႀကီး ေနမေကာင္းတဲ့ သတင္းရေတာ့ ပင္လယ္ထဲကေန အျမန္ဆုံး ျပန္လာပါတယ္။ အိမ္မွာ မိခင္ႀကီးကို သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုေစာင့္ ေရွာက္ေပးရင္း ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ႀကီး ဆုံးေလေတာ့ မိခင္အတြက္ အမွတ္တရ အလွဴေငြေတြကို ေဆး႐ုံေတြ ေက်ာင္းေတြမွာ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေဂ်းနီဟာ ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔ဖခင္ရဲ႕ လယ္ေတာကအိမ္ႀကီးကို သြားၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေဂ်းနီငယ္စဥ္က အိမ္မွာ ဖခင္ရဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္မႈေတြ ျပန္သတိရၿပီး မျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခံစားရလို႔ အိမ္ကို ၿဖိဳခိုင္းခဲ့ပါတယ္။

ေဂ်းနီဟာ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ အိမ္မွာ မေနေတာ့ဘဲ ၀ါသနာပါတဲ့ ဂီတအလုပ္လုပ္ရင္း အေပါင္းအသင္းမ်ားစြာနဲ႔ ၾကံဳသလို ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဖာ္ရက္စ္နဲ႔  ျပန္ေတြ႕ေတာ့ ႐ိုးသားျဖဴစင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို လက္မထပ္ခ်င္သူ ေဂ်းနီဟာ ၿမိဳ႕က ထြက္သြားျပန္ပါတယ္။ ေဂ်းနီကို အေျပးအလႊားရွာေဖြသူ ေဖာ္ရက္စ္ဟာ အေျပးကို ရပ္တန္႔လိုစိတ္ မရိွတာမို႔ အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီး သံုးႏွစ္တိတိ မရပ္မနား ေျပးခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်းနီဟာ သတင္းသမားေတြေၾကာင့္ ေဖာ္ရက္စ္အေၾကာင္းကို သိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ စာေရးၿပီး လိပ္စာေပးလိုက္ပါတယ္။ ေဂ်းနီအိမ္ေရာက္ေတာ့ ေဖာ္ရက္စ္ဟာ သူရဲ႕သားေလးကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ကေလးကို သူ႔လိုပဲ ဥာဏ္ရည္မမီမွာကို စိုးရိမ္ရွာပါတယ္။ ဥာဏ္ေကာင္းပါတယ္လို႔ ေဂ်းနီကေျပာမွ ျပံဳးႏိုင္ပါတယ္။

ေဖာ္ရက္စ္ဟာ ေဂ်းနီတို႔ သားအမိကို အိမ္ကိုျပန္ေခၚလာခဲ့ၿပီး လက္ထပ္ပြဲ ဆင္ႏႊဲပါတယ္။ ေျခႏွစ္ဖက္ ျဖတ္ထားရတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးကလည္း ေျခတုတပ္ထားၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူကိုလည္း ေခၚလာၿပီး ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။ သူက ပုစြန္ဖမ္းေလွေတြကို ႀကီးၾကပ္ေနဆဲပါပဲ။ ေဂ်းနီကိုေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးက မျမင္ဖူးေပမယ့္ သိေနခဲ့ပါတယ္။ ေဖာ္ရက္စ္က သူ၀ယ္တဲ့ စက္ေလွကို ေဂ်းနီလို႔ နာမည္ေပးခဲ့တာကိုး။ လက္ထပ္ၿပီး မၾကာခင္ ေဂ်းနီ ကြယ္လြန္သြားေတာ့ သားေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာ၀န္ကို ေဖာ္ရက္စ္ယူခဲ့ပါတယ္။ သားေလးကို ပုံျပင္ ဖတ္ျပပါတယ္။ ငါးအတူ မွ်ားၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သားေလးကို ေက်ာင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္စဥ္က စီးခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းကားဆီ လိုက္ပို႔ရင္း ၿပီးဆုံးသြားပါတယ္။

ဥာဏ္ရည္နိမ့္တဲ့ ကေလးျဖစ္ျဖစ္ သာမန္ကေလးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံေပးမွသာ ကေလးဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရမွာပါ။ ဥာဏ္ရည္ နိမ့္ေနေပမယ့္ မိဘဆရာသမားေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ေပးရင္ ကေလးရဲ႕ ဥာဏ္ရည္က ျဖည္းျဖည္းခ်င္းတိုးတက္ လာႏိုင္ပါတယ္။ မေၾကာက္လန္႔ရဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ဘ၀မွာ သူယုံၾကည္ရာကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ မိဘေတြ ဆရာသမားေတြက ေမတၱာတရားကို လက္ကိုင္ထားၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြဘ၀ဟာ ပန္းဖူးေလးေတြလိုပါပဲ။ ျပဳစုယုယရင္ ယုယႏိုင္သေလာက္ အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းရင္းနဲ႔ ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ႏိုင္မွာပဲ။ ဂ႐ုတစိုက္ မျပဳစုႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုးကိုက္ခံရၿပီး မလွမပ ဘ၀ၾကံဳတတ္ပါတယ္။

ပန္းခင္းႀကီး လွပဖို႔အဖူးအငုံဘ၀မွာ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးရသလိုပဲ ကေလးေတြ ငယ္စဥ္မွာ အုပ္ထိန္းသူ လူႀကီးမိဘဆရာ သမားေတြက ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ သြန္သင္ဆုံးမ ေျပာဆိုမွသာ လိမၼာေရးျခားရိွတဲ့ သားသမီးေတြ တပည့္ေတြ ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္လည္း တန္ဖိုးရိွတဲ့ လူငယ္ေတြ ေပၚထြန္းလာပါလိမ့္မယ္။