<

ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား

ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒသည္ ရာဇ၀တ္မႈႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနေသာ ဥပေဒ၏ အဓိက အစိတ္အပိုင္းျဖစ္သည္။ ယင္းကို ျပည္သူတို႔၏ အိုးအိမ္စည္းစိမ္၊ က်န္းမာေရး၊ ေဘးကင္းလံုျခံဳမႈႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာတို႔အေပၚ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ၊ ထိခိုက္ေစမႈ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ အႏၲရာယ္ျပဳမႈအျဖစ္ မွတ္ယူထားသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ရန္ ခ်မွတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒအမ်ားစုကို ဥပေဒျပဳ အာဏာပိုင္အဖဲြ႕က ျပ႒ာန္းသည့္ ဥပေဒမ်ားအျဖစ္ ထူေထာင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းတြင္ အဆုိပါ ဥပေဒမ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္သူမ်ားအား အျပစ္ေပးမႈ ပါ၀င္သည္။ ရာဇ၀တ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒမ်ားသည္ တရားစီရင္ပိုင္ခြင့္အရ အမ်ဳိးမ်ဳိး ကဲြျပားၾကၿပီး အျငင္းပြားမႈ ေျဖရွင္းေရးႏွင့္ အျပစ္ေပးျခင္းထက္ ထိခိုက္နစ္နာသူကို ေပးေလ်ာ္ေစေရးတို႔အေပၚ အဓိကထားသည့္ တရားမမႈမ်ားႏွင့္ ကဲြျပားျခားနားသည္။ ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္း အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ သက္ေသျပျခင္းႏွင့္ က်ဴးလြန္သူကို အျပစ္ေပးပိုင္ခြင့္ရွိျခင္းတို႔ ပါ၀င္သည့္ တရား၀င္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အျဖစ္ ပံုေသသတ္မွတ္ထားသည္။

အျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းအားျဖင့္ ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒအား ေဖာ္ေဆာင္မႈအတြက္ အမ်ားလက္ခံထားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ငါးရပ္ရွိသည္။ ၎တို႔မွာ ဒဏ္ခတ္ျခင္း၊ ဟန္႔တားျခင္း၊ မက်ဴးလြန္ႏုိင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္ထိန္းသိမ္းေပးျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။

ဒဏ္ခတ္ျခင္း – ရာဇ၀တ္မႈ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို တစ္နည္းနည္းျဖင့္ အျပစ္ေပးသင့္သည္သာျဖစ္သည္။ ယင္းကို အမ်ားစုက ရည္ရြယ္ခ်က္အျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကသည္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားသည္ အျခားသူမ်ားအေပၚ မေလ်ာ္ကန္ေသာ အားသာခ်က္ရယူျခင္း သို႔မဟုတ္ မမွ်တေသာ ထိခိုက္နစ္နာေစမႈျဖစ္ေစျခင္း ျပဳခဲ့ၾကၿပီး ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို ျပန္လည္ေပးဆပ္မႈအေနျဖင့္ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဆိုးက်ဳိးတစ္ရပ္ ျပန္လည္ ခံစားေစျခင္းျဖစ္သည္။ ျပည္သူမ်ားသည္ ၎တို႔အေနျဖင့္ အသတ္မခံရေရး အခြင့္အလမ္းကိုရရွိရန္ ဥပေဒမ်ားကို လိုက္နာျခင္းျဖစ္ၿပီး လူမ်ားသည္ ယင္းဥပေဒမ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္ပါက ၎တို႔ကိုယ္တုိင္အေပၚ ဥပေဒက အာမခံေပးထားသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို စြန္႔လႊတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္သူသည္ မိမိကိုယ္မိမိ ကြပ္မ်က္လိုက္သည့္ သေဘာပင္ျဖစ္သည္။

ဟန္႔တားျခင္း – တစ္ဦးခ်င္းဆိုင္ရာ ဟန္႔တားမႈသည္ သက္ဆုိင္ရာ က်ဴးလြန္သူအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ထုိသူအား ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သည့္ အမူအက်င့္ပေပ်ာက္ေစရန္ လံုေလာက္သည့္ ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ အေထြေထြသေဘာ ဟန္႔တားမႈသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္လံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကို ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းအားျဖင့္ အျခားသူမ်ားကိုလည္း အလားတူက်ဴးလြန္မႈမ်ား မျပဳလုပ္ေစရန္ သတိေပး ဟန္႔တားျခင္းျဖစ္သည္။

မက်ဴးလြန္ႏုိင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း – ျပည္သူမ်ားကို ၎တို႔၏ က်ဴးလြန္မႈခံရျခင္းမွေန၍ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေသာအားျဖင့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားအား လူ႕အဖဲြ႕အစည္းမွ သီးျခားခဲြထုတ္ကာ ထိန္းသိမ္းထားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ ယင္းရည္ရြယ္ခ်က္ ေပါက္ေျမာက္ရန္အတြက္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္မႈကို က်င့္သံုးသည္။ ေသဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းသည္လည္း ေဖာ္ျပပါ ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ပင္ ျဖစ္သည္။

ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးျခင္း – ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ တန္ဖိုးရွိေသာ အဖြဲ႔၀င္ တစ္ဦးအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းေပးရန္ ရည္ရြယ္သည္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားအား ၎တို႔၏ လုပ္ရပ္သည္ မွားယြင္းေၾကာင္း သိျမင္သြားေစျခင္းျဖင့္ ေနာက္ထပ္ ျပစ္မႈထပ္မံက်ဴးလြန္ျခင္း မရွိေအာင္ ကာကြယ္ျခင္းသည္ မူရင္းရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္သည္။

ျပည္လည္ထိန္းသိမ္းေပးျခင္း-က်ဴးလြန္သူက က်ဴးလြန္ခံရသူအေပၚ ထိခိုက္နစ္နာေစသည့္ ဒဏ္ရာကို ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာျဖင့္ ျပန္လည္ကုစားေပးရန္ ရည္ရြယ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အလဲြသံုးစားလုပ္ထားသူတစ္ဦးသည္ မတရားသျဖင့္ ရယူထားသည့္ပမာဏကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ရန္ လိုအပ္သည္။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒမ်ားအရ ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းသည္ ေဖာ္ျပပါ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းသာ ျဖစ္သင့္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

စက္တင္ဘာ ၆ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

September 5, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.