<

ကိုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရား

လူတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကြဲျပားျခားနားေသာ ကုိယ့္က်င့္တရားဆုိင္ရာ သို႔မဟုတ္ က်င့္၀တ္ဆုိင္ရာ အဆိုျပဳခ်က္မ်ားသည္ အညီအမွ် ခုိင္မာမႈရွိၿပီး အမွားအမွန္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ မည္သည့္ ထင္ျမင္ခ်က္မဆို တစ္ခုက အျခားတစ္ခုထက္ပို၍ ေကာင္းသည္ဟု ေျပာမရဟု ႐ႈျမင္ျခင္းကို ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားဟု ေခၚသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားသည္ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားကဲ့သို႔ အျခားေသာ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားျခင္း အမ်ဳိးအစား ပုံစံမ်ားထက္ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔ၿပီး တစ္သီးပုဂၢလဆုိင္ရာအရ ပို၍အသုံးမ်ားသည္။ ၎တို႔အားလုံးသည္ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ မရွိဟူေသာ စိတ္ကူးအေပၚ၌ အေျချပဳထားၾကျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအမွန္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေကာက္ခ်က္ခ်မႈတုိင္းသည္ လူတစ္ဦး၏ ဦးစားေပးမႈမ်ားႏွင့္ ၀န္းက်င္တို႔၏ ရလဒ္တစ္ရပ္မွ်သာ ျဖစ္သည္ဟု ခံယူသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားအရဆိုလွ်င္ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ စံသတ္မွတ္ခ်က္ မရွိသကဲ့သို႔ အမွား သို႔မဟုတ္ အမွန္ ဟုလည္းေကာင္း၊ အေကာင္းဆုံး သို႔မဟုတ္ အဆိုးဆုံး ဟုလည္းေကာင္း ယတိျပတ္ သတ္မွတ္ႏုိင္ေသာ အဆိုျပဳခ်က္ သို႔မဟုတ္ အေနအထားမရွိဟု ဆုိႏုိင္သည္။

ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားသည္ ေခတ္သစ္ကမၻာ၌ အႀကီးအက်ယ္ ေနရာယူထားေသာ္လည္း အလြန္ေရြးခ်ယ္ကာ အသုံးျပဳၾကသည့္ အရာျဖစ္သည္။ အျခား ႏႈိင္းရသေဘာတရား ပုံစံမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ခုခံကာကြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းတစ္ရပ္သက္သက္ အျဖစ္သာ သတိျပဳမိၾကသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရား၏ စည္းမ်ဥ္းမ်ားကို အခ်ဳိ႕ေသာ လုပ္ရပ္မ်ားအား ခြင့္ျပဳရန္ သို႔မဟုတ္ ဆင္ေျခေပးရန္ အတြက္သာ  အသုံးျပဳႏုိင္သည္။ ယင္းကို လူတို႔အား အျပစ္တင္ရန္ မည္သည့္အခါမွ် အသုံးမျပဳႏုိင္ပါ။ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရားသည္ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ ကုိယ္က်င့္တရားစံမ်ား တည္ရွိျခင္းမရွိဘဲ အမွားအမွန္ကိစၥသည္ လူသားတို႔၏ ဦးစားေပးအႀကိဳက္ ရလဒ္အေပၚ၌သာ လုံး၀မူတည္ ေနသည္ဟု ခံယူထားသည္။

သို႔ေသာ္ ေခတ္သစ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ အေျခခံ အုတ္ျမစ္မ်ားသည္ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရား ဒႆနအေပၚ၌ တည္ေဆာက္ထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ လူတုိင္းလုိက္နာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ပုံေသသတ္မွတ္ထားသည့္ စံတစ္ရပ္အား ညႊန္းဆိုသည့္ ဥပေဒႏွင့္ ယင္းဥပေဒအား က်င့္သုံးမႈအေပၚ၌သာ တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္ထားျခင္း၏ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားကား သိသာထင္ရွားလွသည္။ အမွားအမွန္ကိစၥသည္ ထင္ျမင္ခ်က္ကိစၥသက္သက္ ျဖစ္ေနသကဲ့သို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္အတြင္း လူတုိင္းက အမွန္တကယ္ ျပဳမူၾကမည္ဆုိပါက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းသည္ အားႀကီးသူက အမွန္ဟူသည့္ တုိက္ပြဲတစ္ရပ္အတြင္းသို႔ သက္ဆင္းသြားရမည္ ျဖစ္သည္။ ကုိယ္က်င့္တရားအရ ႏႈိင္းရသေဘာတရားရွိသည့္ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ရပ္အတြင္း တစ္စုံတစ္ရာအား ျပဳလုပ္ရန္ သို႔မဟုတ္ မျပဳလုပ္ရန္ ဘုံအေၾကာင္းျပခ်က္သည္ လူတစ္ဦး၏ ေခတ္ၿပိဳင္မ်ားထံမွ အက်ဳိးဆက္မ်ားအား ေရွာင္ရွားရန္ပင္ျဖစ္သည္။

လူသားတို႔၏ ဥပေဒမ်ားအားလုံး၌ အက်ဳိးဆက္မ်ား၏ ၿခိမ္းေျခာက္မႈက တြန္းအားေပးေသာ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ စည္းမ်ဥ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္သည္။ အျခားသူမ်ား၏ အသက္ကို အႏၲရာယ္ရွိေစျခင္းသည္ မွားယြင္းသည္ဟု ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာအရ ဆုံးျဖတ္ထားေသာေၾကာင့္ လမ္းအမ်ားစု၌ အျမန္ႏႈန္းမ်ားကို အတင္းအဓမၼ ကန္႔သတ္ထားရျခင္း ျဖစ္သည္။ လူသတ္ျခင္း၊ ခုိးျခင္း၊ မုသား သက္ေသခံျခင္းႏွင့္ လိမ္လည္ျခင္း အစရွိသည္တို႔မွာလည္း အလားတူပင္ျဖစ္သည္။ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရား လႊမ္းမိုး၍ လာပါက တရား၀င္ ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ စည္းမ်ဥ္းမ်ားသည္ တရားဥပေဒမ်ား၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္အျဖစ္ ဆက္လက္ တည္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ အရာရာသည္ ႏႈိင္းရသေဘာ ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ ဥပေဒမ်ားသည္ ထင္ျမင္ခ်က္ကိစၥ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္လာၿပီး ယင္းတုိ႔ကို လုိက္နာရန္ ဘုံအေၾကာင္းျပခ်က္သည္ အက်ဳိးဆက္မ်ားကို ေရွာင္ရွားရန္သာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္အား ကိုယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ႏႈိင္းရသေဘာတရား အေပၚ၌ တည္ေဆာက္၍ မရေသာေၾကာင့္ လူတုိင္းလုိက္နာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ပုံေသစံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားသည္ ဥပေဒမ်ား ျဖစ္လာရျခင္းဟု မွတ္ယူရမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဇူလုိင္ ၁၈ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

July 17, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.