<

အုပ္ခ်ဳပ္ခံပါမည္ဟူသည့္ သေဘာတူညီခ်က္

“အုပ္ခ်ဳပ္ခံပါမည္ဟူသည့္ သေဘာတူညီခ်က္” ဟူသည့္စကားစုသည္ ႏုိင္ငံေရးဆုိင္ရာ ဒႆနိကေဗဒ၌ ႏိုင္ငံေရးအာဏာကို အသံုးျပဳမည့္ အစိုးရတစ္ရပ္၏ အခြင့္အာဏာႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးသည္ ႏုိင္ငံေရးအာဏာကို က်င့္သံုးခံရမည့္ ျပည္သူမ်ား သို႔မဟုတ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက သေဘာတူညီမွသာ တရားမွ်တမႈရွိၿပီး တရားဥပေဒႏွင့္ညီသည္ဟူေသာ သေဘာတရားကို ရည္ညြန္းသည္။ ယင္းသေဘာတရားသည္ သမုိင္းအရ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ၿပီး ကိုလိုနီစနစ္၏ အခြင့္အာဏာကို ဆန္႔က်င္ရန္အတြက္လည္း ယင္းကိုအသံုးျပဳခဲ့သည္။ ကုလသမဂၢ၏ ၁၉၄၈ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း အပိုဒ္ ၂၁ တြင္ “ျပည္သူတို႔၏ဆႏၵသည္ အစိုးရ၏ အခြင့္အာဏာ အေျခခံျဖစ္ရမည္” ဟုျပ႒ာန္းထားသည္။

ေဂ်ာ့ဆာဘုိင္း ေရးသားသည့္ A History of Political Theory (၁၉၃၇) စာအုပ္တြင္ “အုပ္ခ်ဳပ္ခံပါမည္ဟူသည့္ သေဘာတူညီခ်က္” ႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏုိင္ငံေရးသေဘာတရားေရးရာ ပညာရွင္မ်ားစြာ၏အျမင္မ်ားကို စုေဆာင္းေဖာ္ျပထားသည္။ သူက ယင္းသေဘာတရားကို ၁၄၃၃ ခုႏွစ္တြင္ နီကိုလက္ေအာ့ကူဆာက De Concordantia Cathilica က်မ္းတြင္ စတင္ေဖာ္ျပသည္ကို သတိျပဳမိေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။ ၁၅၇၉ ခုႏွစ္တြင္ သီအိုဒိုဘီဇာက Vindiciae contra Tyrannos က်မ္းကို ေရးသားခဲ့ၿပီး ဆာဘိုင္းက ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ယခုကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပထားသည္။ “ဘုရင္က ျဖည့္ဆည္းေပးရမယ့္ အေျခအေနရပ္ေတြကို ျပည္သူေတြက ခ်ျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အေျခအေနအရသာ (တရားမွ်တၿပီး ဥပေဒႏွင့္ညီတဲ့ အစိုးရရဲ႕ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈ ရရွိမွသာ) နာခံဖို႔တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူရဲ႕အာဏာဟာ ျပည္သူက ကိုယ္စားလႊဲေပးထားတာျဖစ္ၿပီး ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႔အညီသာ ဆက္ၿပီးသြားရပါမယ္” ဟူူ၍ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္ျပည္တြင္းစစ္ (၁၆၄၂-၁၆၅၁) အတြင္းေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ Levellers ဟူေခၚေသာ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈသည္လည္း “အုပ္ခ်ဳပ္ခံပါမည္ဟူသည့္ သေဘာတူညီခ်က္” ဟူသည့္သေဘာတရားကို ကိုင္စြဲခဲ့သည္။

ဂြၽန္မီလ္တန္ (၁၆၀၈-၁၆၇၄) ကလည္း ”ဘုရင္မ်ားႏွင့္ တရားသူႀကီးမ်ား၏ အာဏာသည္ ျပည္သူမ်ားထံမွ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ျပည္သူမ်ားအားလံုး၏ ဘံုေကာင္းက်ဳိးကိုေဆာင္ရြက္ရန္ ကိုယ္စားျပဳထားေသာ လႊဲေျပာင္းေပးထားေသာ ကတိခံထားေသာ အရာမွလြဲ၍ အျခားမဟုတ္၊ အေျခခံသေဘာအရ ျပည္သူမ်ားထံ၌သာ အာဏာရွိသည္။ ျပည္သူတို႔၏ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးကို ခ်ဳိးေဖာက္ျခင္းမျပဳဘဲ ျပည္သူမ်ားထံမွ အာဏာကိုရယူႏုိင္မည္မဟုတ္” ဟုေရးသားခဲ့သည္။ ဂြၽန္ေလာ့က္ (၁၆၃၂-၁၇၀၄) က Human Understanding ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာတမ္းတြင္ “အရပ္ဘက္ဆိုင္ရာအာဏာသည္ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ႏွင့္ မိမိတို႔၏ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ျပည္သူအသီးသီး၏ တစ္သီးပုဂၢလဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးမွ ဆင္းသက္လာျခင္းမွလြဲလွ်င္ အျခားအခြင့္အလမ္းမရွိ။ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အစိုးရက အသံုးျပဳသည့္ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာတို႔သည္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း၏ လက္ထဲသို႔ လႊဲအပ္ထားေသာ ျပည္သူအသီးသီး၏ သဘာ၀အတိုင္းရွိသည့္ အာဏာမွလြဲ၍ အျခားမဟုတ္။ ျပည္သူအသီးသီးက သဘာ၀အတိုင္း ခံစားပိုင္ခြင့္ရွိသည့္အရာကို မိမိကိုယ္မိမိ ေထာက္ကူျခင္းထက္ လႊဲအပ္ေပးျခင္းျဖစ္ၿပီး ယင္းသဘာ၀အတိုင္းရွိသည့္ အခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ရာ၌ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ နည္းလမ္းအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးမွသာ တရားမွ်တမႈရွိသည္” ဟုေဖာ္ျပထားသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ အစိုးရတစ္ရပ္၏ အခြင့္အာဏာသည္ ယင္းအာဏာကို က်င့္သံုးခံရမည့္ ျပည္သူမ်ား၏ သေဘာတူညီခ်က္ရွိမွသာ တရားမွ်တၿပီး ဥပေဒႏွင့္ ေလ်ာ္ညီမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ၾသဂုတ္လ (၂) ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

August 1, 2017














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.