မ႑ိဳင္ႀကီးေျခာက္ရပ္ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈ

Photo: The Pioneer-Pakistan

မ႑ိဳင္ႀကီးေျခာက္ရပ္သည္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေရး၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္မ်ားျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ႔အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ျပည္သူ႔ဘ၀တို႔ႏွင့္ တစ္သားတည္းက်ႏိုင္မွသာ အုတ္ျမစ္က အေျခခိုင္မည္ျဖစ္သည္။ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ အေျခခံျပ႒ာန္းခ်က္ျဖစ္ၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈေဘာင္ကို ခ်ဲ႕ထြင္ႏိုင္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးမည္ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ခရီးရွည္ႀကီး လမ္းသာဖို႔ဆိုလွ်င္ မ႑ိဳင္ႀကီးေျခာက္ရပ္ႏွင့္အတူ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္မည့္ ေျခလွမ္းသစ္မ်ား လွမ္းႏိုင္ေရးသည္ ဗ်ဴဟာေျမာက္ အေရးပါသည္ထက္ အေရးပါလာမည္ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီျပဳေရးတြင္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ျဖစ္သည့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ အစိုးရမ်ားႏွင့္ တရား႐ုံးမ်ားသည္ ပြင့္လင္းျမင္သာ၊ အားေကာင္းခိုင္မာရမည္ျဖစ္ၿပီး အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္သည္ သတင္းမီဒီယာ၊ အရပ္ဘက္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ အင္တာနက္ဟူသည့္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ႏွင့္ ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေရးသည္လည္း လတ္တေလာ စိန္ေခၚခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရ၊ တရား႐ုံးဟူသည့္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္သည္ သတင္းမီဒီယာ၊ အရပ္ဘက္အဖြဲ႕၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ လူမႈကြန္ရက္ စသည့္မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ႏွင့္ မိတ္ဖက္အသြင္၊ ေက်ာခ်င္းကပ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွသာ ဒီမိုကေရစီျပဳေရးသည္ ခရီးတြင္မည္ျဖစ္သည္။

ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးဆိုသည့္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္သည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈ ခုႏွစ္) ပုဒ္မ ၁၁ (က) တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ခက္မသံုးျဖာျဖစ္သည့္ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာႏွင့္ တရားစီ ရင္ေရးအာဏာတို႔ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ပိုင္းျခားသံုးစြဲျခင္းႏွင့္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္းတို႔ ျပဳသည္ဟု ျပ႒ာန္းထားသည္။ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ခက္မသံုးျဖာသည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထားသည္ႏွင့္အညီ မည္၍မည္မွ် ပိုင္းျခားသံုးစြဲႏိုင္၊ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္သည္ကို ဆန္းစစ္၊ သံုးသပ္၊ ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ကလည္း ပဓာနက်မည္ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီ၏ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္သည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ခက္မသံုးျဖာျဖစ္ၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် ပိုင္းျခားသံုးစြဲ၍ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းရမည္ဟု ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက ဖြင့္ဆိုသည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၄ တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာသည္ ႏိုင္ငံသားမ်ားထံမွ ဆင္းသက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္တစ္၀န္းလံုး၌ တည္သည္ဟု ျပ႒ာန္းထားရာ ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ခက္မသံုးျဖာ၏ မူလပိုင္ရွင္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ထိန္းေက်ာင္း၊ တည့္မတ္ႏိုင္ရန္ တာ၀န္ရွိသည္ဟု ဆိုႏုိင္သည္။ ႏုိင္ငံသားမ်ားအား မ်က္ႏွာမူလ်က္၊ အက်ဳိးေရွး႐ႈလ်က္၊ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ခက္မသံုးျဖာကို တည့္မတ္၊ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေရးတြင္ ႏိုင္ငံသားျပည္သူမ်ားႏွင့္ အနီးစပ္ဆံုး ျပည္သူ႔မ႑ိဳင္သံုးရပ္ျဖစ္သည့္ သတင္းမီဒီယာ၊ အရပ္ဘက္လူမႈအဖြဲ႕၊ ေဖ့စ္ဘြတ္လူမႈကြန္ရက္တို႔မွာ ႀကီးႀကီးမားမား တာ၀န္ရွိမည္ျဖစ္သည္။

စတုတၳမ႑ိဳင္ဟုဆိုသည့္ သတင္းမီဒီယာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ရင္ဘတ္မ်ားကို ထင္ဟပ္လ်က္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ထိန္းေက်ာင္းၾကသည္။ ျပည္သူလူထုအသံ၊ ဆႏၵ၊ အနာတို႔ႏွင့္ ရင္ဘတ္ခ်င္းကပ္ႏိုင္သျဖင့္ သတင္းစာႏွင့္ သတင္းမီဒီယာမ်ားကို တိုင္းျပည္၏ နားႏွင့္မ်က္စိဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီသည္ ျပည္သူက လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္သည့္ အစိုးရစနစ္ျဖစ္သျဖင့္ ျပည္သူ႔အသံ၊ ဆႏၵကို ဆင္ျခင္ရင္း ျပည္သူကို မ်က္ႏွာမူရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ စတုတၳမ႑ိဳင္အား ေကာင္းေမာင္းသန္ေရးကို ရည္မွန္းခ်က္ထားၾကရမည္ ျဖစ္သည္။

စစ္ေအးနိဂံုး၏ နိဒါန္း သို႔မဟုတ္ စစ္ေအးေခတ္ အသြင္ေျပာင္းကာလတြင္ ပဥၥမ မ႑ိဳင္ေပၚလာခဲ့ၿပီး ၂၁ ရာစု နည္းပညာအေျချပဳ ေခတ္စနစ္ေျပာင္း ခရီးရွည္ႀကီးႏွင့္အတူ ဆ႒မမ႑ိဳင္ အသက္၀င္လာခဲ့သည္။ ျပည္သူကိုမ်က္ႏွာမူ၊ ေက်ာခ်င္းကပ္ႏိုင္ဖုိ႔ဆိုလွ်င္ မ႑ိဳင္ႏွစ္ရပ္ တိုးထြက္လာသည္မွာ တိုးတက္သည့္ လကၡဏာပင္ျဖစ္သည္။ ပဥၥမမ႑ိဳင္၊ ဆ႒မမ႑ိဳင္တို႔ အားေကာင္းေမာင္းသန္မည္ဆိုလွ်င္ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေရး ပိုမိုခရီးတြင္မည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပင္ ျဖစ္သည္။

အရပ္ဘက္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ျပည္သူလူထုကို မ်က္ႏွာမူ၊ တစ္သားတည္း၊ ေက်ာခ်င္းကပ္ရပ္တည္၊ ျပည္သူလူထုကို အက်ဳိးျပဳရင္း ပဥၥမမ႑ိဳင္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ၊ ေနရာေပးခံၾကရသည္။ ပဥၥမမ႑ိဳင္-အရပ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ ေက်ာမြဲျပည္သူလူထုႏွင့္ ရပ္တည္၊ အက်ဳိးျပဳရင္း ျပည္သူလူထု၏အနာအိုင္းမ်ား၊ အမာရြတ္မ်ားႏွင့္ နပန္းလံုးၾကရေလ့ရွိသည္။ သူတို႔သည္ ျပည္သူႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးေနရာတြင္ ရွိတတ္ၿပီး ျပည္သူလူထု ညည္းတြားသံ၊ ရင္ဖြင့္သံတို႔ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ နားစြင့္ေနေလ့ရွိၾကသည္။

ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာ အပါအ၀င္ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ဆ႒မမ႑ိဳင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာ စသည့္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာတြင္ အသံဗလံေပါင္းစံုကို ၾကားႏိုင္၊ သိႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရး ရွိေနသည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ေဖ့စ္ဘြတ္စာမ်က္ႏွာတြင္ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ႏွင့္ ဆက္စပ္သည့္ ျပည္သူ႔အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵတို႔သည္ က်ယ္ေလာင္သည္ထက္ က်ယ္ေလာင္လ်က္ရွိေနသည္။ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမ်ားျဖစ္သည့္ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာတို႔သည္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို ထိန္းေက်ာင္း တည့္မတ္လ်က္ရွိသည္ဆိုေသာစကားမွာ ယံုတမ္းစကားသက္သက္ မဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း ထင္ရွားသထက္ ထင္ရွားလ်က္ ရွိေနသည္။

မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ျဖင့္ ျပန္လည္ထိန္းေက်ာင္း၊ တည့္မတ္မည့္ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ က်ယ္ျပန္႔သထက္ က်ယ္ျပန္႔လာေနသည္။ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္အၾကား အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈသည္ အေရးႀကီးသကဲ့သို႔ သတင္းမီဒီယာ၊ အရပ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာဟု ဆိုႏိုင္သည့္ မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္အေနျဖင့္ လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရႏွင့္ တရား႐ုံးမ်ားကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရန္ ေသာ့ခ်က္က်မည္ ျဖစ္သည္။

ဆ႒မမ႑ိဳင္ဟု ဆိုႏိုင္သည့္ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာစသည့္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာမ်ားသည္ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳသည့္ ေခတ္သစ္ခရီးရွည္ခ်ီတက္ပြဲ သို႔မဟုတ္ နည္းပညာ စႀကၤံလမ္းမႀကီးမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ကို စတုတၳမ႑ိဳင္ (သတင္းမီဒီယာ) ႏွင့္ ပဥၥမမ႑ိဳင္ (အရပ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္း)တို႔က ေစာင့္ၾကည့္၊ တည့္မတ္၊ ထိန္းေက်ာင္းလ်က္ရွိၿပီး ဆ႒မမ႑ိဳင္ (အင္တာနက္အေျချပဳ ေဖ့စ္ဘြတ္၊ တြစ္တာ) သည္ ေရွ႕က မ႑ိဳင္ႀကီးငါးရပ္စလံုးကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ထိန္းေက်ာင္း၊ တည့္မတ္ေပးႏိုင္သည္အထိ အားေကာင္းေမာင္းသန္လ်က္ ရွိသည္။

ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရး၊ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ၀န္းက်င္တို႔တြင္ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ၊ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ တန္းတူရည္တူရွိမႈ၊ မတူကြဲျပားျခားနားမႈတို႔ကို တည့္မတ္ထိန္းေက်ာင္းရာတြင္ မ႑ိဳင္ႀကီးေျခာက္ရပ္စလံုး အားေကာင္းေမာင္းသန္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ တည့္မတ္ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရန္ ပဓာနက်မည္ျဖစ္သည္။ အင္တာနက္ေခတ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္အတူ ဆ႒မမ႑ိဳင္သည္ မ႑ိဳင္ႀကီးငါးရပ္၏ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ အားသာခ်က္မ်ား၊ အျပစ္အနာအဆာမ်ားကို ထင္ဟပ္သည္ထက္ ထင္ဟပ္လာေနသည္။

အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ဦးနင္းပဲ့ေထာင္၊ ပဲ့နင္းဦးေထာင္ျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္၊ ဟန္ခ်က္ပ်က္မည္ဆိုလွ်င္၊ အေျပာတစ္မ်ဳိး အလုပ္တစ္မ်ဳိးျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ နားလည္မႈ လြဲေကာင္းလြဲသြားႏိုင္သည္ကို ဆင္ျခင္၊ ႏွလံုးသြင္းသင့္သည္။ လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရ၊ တရား႐ုံးတို႔သည္ သတင္းမီဒီယာ၊ အရပ္ဘက္အဖြဲ႕အစည္း၊ အင္တာနက္ေဖ့စ္ဘြတ္တို႔ႏွင့္ ဗ်ဴဟာေျမာက္၊ ဟန္ခ်က္ညီညီ၊ အေပးအယူတည့္တည့္ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္း၊ တည့္မတ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ရန္ ေသာ့ခ်က္က်မည္ျဖစ္သည္။ မ႑ိဳင္ႀကီးေျခာက္ရပ္အၾကား ၀ါး အစည္းေျပေနမည္၊ မိတ္ဖက္သေဘာထက္၊ ရန္သေဘာကဲေနမည္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီျပဳေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီခရီးရွည္ႀကီးသည္ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာေနဦးမည္မွာ ဧကန္မုခ်ပင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း သံုးသပ္ တင္ျပလိုက္ရပါသည္။

ဘ၀သည္ အက္ေဆးေရးဆရာ

Photo: Bored Art

ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ စြဲထင္ေနတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒီ အက္ေဆးေလးေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ အျမဲသစ္ေနတယ္။ အျမဲလတ္ဆတ္ေနတယ္။ အျမဲဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနတယ္။ အဲဒီ အက္ေဆးေလးေတြထဲကေန ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ အဲဒီအက္ေဆးေလးေတြကုိ စာေပမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ဆုံတုိင္း အျမဲေျပာျပျဖစ္ခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ အျမဲနားေထာင္ေပးခဲ့တယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း အဲဒီအက္ေဆးေလးေတြအေၾကာင္း ထုိင္ေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီလုိ ေတြးေနရင္းနဲ႔ ဘာလုိ႔ ဒီအက္ေဆးေလးေတြက ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနတာလဲလုိ႔ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။

မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း စကားလက္ဆုံက်ၾကရင္ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတုိ႔ စြဲစြဲထင္ထင္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြမ်ား ရွိေနသလားလုိ႔ေပါ့။ အဲဒီအခါက်ေတာ့မွ သူတုိ႔ဆီကေန အက္ေဆးေလးေတြ အလွ်ဳိအလွ်ဳိ ထြက္ေပၚလာေတာ့တယ္။ တလိမ့္ေခါက္ေကြး ျပဳတ္က်လာေတာ့တယ္။ အေျပးအလႊား ေျပး၀င္လာေတာ့တယ္။ သီခ်င္းေလးတေအးေအးနဲ႔လည္း ေပၚလာတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕မိတ္ေဆြေတြက်ေတာ့လည္း သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ အလုိအေလ်ာက္ အက္ေဆးေလးေတြအေၾကာင္းကုိ ဖြင့္ေျပာျပလာတတ္တယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာျပတဲ့အခါတုိင္း အက္ေဆးေလးေတြဟာ သူတုိ႔ကုိယ္ထည္ေတြထဲမွာ ပူး၀င္စီးကပ္ေနသလုိ၊ ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ထားသလုိပဲ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားရတယ္။

အက္ေဆးေလးအေၾကာင္းကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က စေျပာလုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အဲဒီအက္ေဆးေလးထဲကုိ အနီးအနားက လူေတြ အကုန္လုံး တုိး၀င္သြားေတာ့တယ္။ အက္ေဆးေလးကလည္း သူ႔အနီးအနားက လူေတြအကုန္လုံးကုိ ဖမ္းစားထားေတာ့တယ္။ အက္ေဆးစည္း၀ုိင္းထဲ က်ေရာက္ေနခဲ့သလုိေပါ့။ ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ။ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ပုံေသ ယူဆထားလုိ႔မရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ စ႐ုိက္ေတြနဲ႔ အက္ေဆးေလးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဖမ္းစားထားတယ္။ တစ္ခါတေလ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အသက္႐ွဴသံေတြကုိ တုိင္မင္ေျပာင္းသြားေစသလုိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဟန္ခ်က္လြဲသြားသလုိလည္း ခံစားရတယ္။ ျပန္လည္တည့္မတ္ေပးလုိက္တာေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ သတၱိေတြကုိ ေမြးဖြားေပးလုိက္သလုိလည္း ခံစားလာရတတ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အက္ေဆးေလးေတြရဲ႕ အနီးအနား၊ စည္း၀ုိင္းထဲကေန ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရခဲ့ဘူး။

တစ္ခါတေလ အက္ေဆးေလးေတြထဲကေန ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီလုိ ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေလေလ အက္ေဆးေလးေတြထဲ တုိး၀င္မိေလေလ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အက္ေဆးေလးေတြရဲ႕ ကုိယ္ထည္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ၀င္ေရာက္ေနမိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေလာကဓံရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳတုိင္း ကြၽန္ေတာ္ အက္ေဆးေလးေတြကုိ ေမ့ေပ်ာက္သြားၿပီလုိ႔ ထင္လုိက္မိတယ္။ ထြက္ေျပးသြားၿပီလုိ႔ ထင္လုိက္မိတယ္။ အဲဒီလုိ ထင္လုိက္မိခ်ိန္မွာပဲ ‘ဘြားခနဲဆုိ’ အက္ေဆးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ကုိယ္ထင္ျပလာေတာ့တယ္။ ဘယ္လုိမွ ေရွာင္လုိ႔မလြတ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ ေပ်ာ္စရာအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း အက္ေဆးေလးကုိ ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီလုိ႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အက္ေဆးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကေန ပခုံးကုိ လွမ္းပုတ္ျပန္ပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းက စာေပမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာျပတဲ့ အက္ေဆးေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလုံးကုိ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူ ကုိယ္တုိင္ အက္ေဆးထဲမွာ ၀င္ေရာက္ေနခဲ့တာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီလုိ ၀င္ေရာက္ေနခဲ့တာကုိ သူကုိယ္တုိင္လည္း မသိခဲ့ရွာဘူး။ သူ ကုိယ္တုိင္ မသိသလုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိပဲ သူေျပာျပတာကုိ နားေထာင္ေနခဲ့႐ုံပါပဲ။ သူ႔ဘ၀အတြက္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ အက္ေဆးေလးက သူ တင္မက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြထဲကုိပါ ခုန္၀င္လာသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။

ဒီလုိပါပဲေလ၊ အက္ေဆးဆုိတာ။ လူတုိင္းဟာ ကုိယ္စီအေၾကာင္းေလးေတြကုိ ေျပာမျပလည္း တစ္စုံတစ္ရာကုိေတာ့ ေျပာျပေနသလုိပါပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားလုံးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ မေျပာျဖစ္ၾကလည္း အသက္႐ွဴသံေတြထဲမွာေတာ့ ေျပာေနၾကတာပါပဲ။ ဒါဟာ ဘ၀၊ ဘ၀ေတြထဲမွာ ပူး၀င္စီးကပ္ေနတဲ့ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးေတြပါပဲ။ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခု အေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီအက္ေဆး ကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခုကုိ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ျပန္ေရးမယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားမိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာရြက္ေပၚအထိ ခ်မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပၚလာလုိက္၊ ေပ်ာက္သြားလုိက္နဲ႔ေပါ့။ အျမဲတမ္းလည္း ေပၚမေနတတ္သလုိ အျမဲတမ္းလည္း ေပ်ာက္ဆုံးမသြားခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ေပၚလာတုန္းမွာ ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးလုိက္ရင္ တစ္စုံတစ္ရာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေရးဖုိ႔ရာ တုံ႔ဆုိင္းသြားခဲ့ရတယ္။ အက္ေဆးေလးဟာ သူ႔ဘာသာ ကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ တည္ရွိေနတာ ေကာင္းမလားလုိ႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ ေရးလုိက္ရင္ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလး ပ်က္စီးသြားမလားဆုိၿပီး စိတ္ပူေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ကုိလည္း ကြၽန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားရေသးတယ္။ သူဟာသူ႔ ရွင္သန္ေနျခင္းကုိ အက္ေဆးဆန္ဆန္ေနရင္း ႏွစ္သက္မိေနခဲ့သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြၽန္ေတာ္ေရးမယ့္ အက္ေဆးေလးထဲမွာပဲ ၀င္ေရာက္ ေနထုိင္ခ်င္ေနသလားဆုိတာ မွန္းဆရခက္ပါတယ္။

အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးအျဖစ္ တည္ရွိေနတဲ့သူဟာ တစ္ခ်ိန္က သူ႔ဘ၀အေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပခဲ့ေသးတယ္။ သူဟာ ‘ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာေနတဲ့ ေရလုပ္သားငါးဖမ္းသမား’ တစ္ေယာက္ပါ။ ေန႔တုိင္းနီးပါး ပင္လယ္ျပင္ကုိထြက္ၿပီး ငါးဖမ္းရတယ္ေပါ့။ သူ႔အေၾကာင္းေတြကုိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာျပခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ သူက သူ႔အလုပ္သာ အျမဲလုပ္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီလုိလုပ္ေနရင္း သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းေတြကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေျပာျပခ်င္ေနခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

တစ္ေန႔တာ ပင္လယ္ျပင္မွာ ငါးထြက္ဖမ္းလုိ႔ ရတဲ့ငါးေတြကုိ ငါးအ၀ယ္ဒုိင္ေတြမွာ ေရာင္းခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ အိမ္ျပန္လာတယ္။ ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀ပုံစံပါပဲ။ ဘာမွ သိပ္ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မရွိဘူး။ အဲဒီကာလေတြက ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚသားပီပီ ကမ္းေျခကုိေတာ့ တစ္ခါတေလ ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ေရာက္တုိင္းလည္း အဲဒီငါးဖမ္းေရလုပ္သားကုိ အျမဲေတြ႕ေနခဲ့တယ္။ ၾကာလာေတာ့လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကရင္း ရင္းႏွီးသြားရေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြၽန္ေတာ္ ကမ္းေျခကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာသူ ပင္လယ္ျပင္ထဲ ငါးထြက္ဖမ္းေနလုိ႔ မဆုံျဖစ္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိအခါေတြက်ရင္ အဲဒီလူကုိ သတိရတာနဲ႔အတူ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဘာအတြက္ တည္ရွိေနတာလဲ။ ေရလုပ္သား ငါးဖမ္းသမားေတြအတြက္ သီးသန္႔တည္ရွိေနတာလား။ အဲဒီလုိ ေတြးရင္ ဒါဟာ အေတာ္ေလး တစ္ဖက္သတ္ဆန္တဲ့ အေတြးဆုိတာ သိသာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ေရလုပ္သားအတြက္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ဟာ သူတုိ႔အတြက္ သီးသန္႔ တည္ရွိေနတဲ့အရာလုိ႔ စိတ္ထဲစြဲထင္ေကာင္း ထင္ေနႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ တုိက္ပြဲ။ သူ႔ မိသားစုအတြက္ အိပ္မက္။ ဒီလုိ ထင္ေနႏုိင္ပါတယ္။

သူက သူ႔အလုပ္ကုိ ၿငီးေငြ႕လာေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပတယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ ေျပာင္းလဲလုပ္ကုိင္ခ်င္တယ္လုိ႔လည္း ေျပာတယ္။ သူ အဲဒီလုိ ၿငီးေငြ႕ေနေပမယ့္ သူ႔အလုပ္ကုိသူ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဖုိ႔ မတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္က ေမးေတာ့ ဒီအလုပ္က သူတတ္စြမ္းတဲ့ အဓိက အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျဖစ္ေနခဲ့လုိ႔ပဲ။ ဒါကုိ သူ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္႐ုန္းထြက္ႏုိင္မလဲေလ။ သူ႔မွာ ဇနီးနဲ႔၊ ကေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ သူလုပ္ေနက်အတုိင္းပဲ ပင္လယ္ျပင္ကုိထြက္၊ ငါးဖမ္းတဲ့အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္ေနခဲ့တယ္ေပါ့။

သူ႔အလုပ္ေပၚ ၿငီးေငြ႕လာမႈကုိ ေျပေပ်ာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြ ေတာင္းခဲ့ေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္စုံတစ္ရာ အၾကံေပးဖုိ႔ မတတ္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ အၾကံမေပးႏုိင္ေတာ့မွ သူ႔ရဲ႕အၾကံအစည္ကုိ ေျပာျပေတာ့တယ္။ အဲဒီအၾကံအစည္အတုိင္းပဲ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ၿငီးေငြ႕လာမႈေတြကုိ ေျဖေဖ်ာက္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ယုံႏုိင္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတကယ္ပဲ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

ငါးဖမ္းထြက္ရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔ သူအိမ္ကုိ ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္ေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔ဇနီးကုိ သူ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ေစ်း၀ယ္ ထြက္ခုိင္းခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးကုိ ၀ယ္ခုိင္းတာေတြက သေဘၤာေဆးဘူးမ်ဳိးစုံတခ်ဳိ႕ရယ္၊ ေဆးသုတ္ဖုိ႔ စုတ္တံတခ်ဳိ႕ရယ္။ ေနာက္ ကေလးေတြရဲ႕ ညေနစာအတြက္ ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာတခ်ဳိ႕ရယ္။ သူ႔ဇနီးအတြက္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ၀ယ္ဖုိ႔အတြက္လည္း မွာလုိက္ေသးတယ္။ သူ႔ဇနီးကေတာ့ သူ႔ေယာက်္ားသူ႔အေပၚ ဒါ ပထမဆုံး ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံတာလုိ႔ ေတြးရင္း သူ႔ကုိ မ်က္စိအေၾကာင္သားနဲ႔ စုိက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္လို႔ သူ ေျပာျပတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ သူ႔ဇနီး ေစ်း၀ယ္ရာကေန ျပန္လာေတာ့ သူ႔အလုပ္ကုိ စလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ညေနစာကုိ တေပ်ာ္တပါးႀကီးနဲ႔ စားေသာက္ေနၾကေတာ့တယ္။ သူကေတာ့ သေဘာၤေဆးဘူးမ်ဳိးစုံကုိ ဟုိအေရာင္စပ္၊ ဒီအေရာင္စပ္နဲ႔ သူ႔အိမ္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာစာေတြ၊ ေဘးအကာေတြကုိ လုိက္သုတ္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ သူ ေဆးသုတ္တာ ၿပီးသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးကုိ သူသုတ္ထားတဲ့ ေဆးအေရာင္ေတြ လွလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔ဇနီးလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ ပုံမွန္၀တ္ေနက်မဟုတ္တဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ထားတာကုိ ၾကည့္ရင္း တဟားဟားနဲ႔ သူရယ္ေမာေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးလည္း သူ႔လုိပဲ သူေဆးသုတ္ထားတာကုိၾကည့္ၿပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေမာခဲ့တယ္ေပါ့။ သူ႔ဇနီးက ရွင္ဒီေန႔ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ေမးေတာ့ သူ အေျဖတစ္ခုေပးဖုိ႔ ကုိ တုံ႔ဆုိင္းေနခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘာေျပာခ်င္တာလဲဆုိတာကုိေတာ့ သူေရာ၊ သူ႔ ဇနီးပါ သိေနမွာပါ။

သူ အဲဒီလုိ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပၿပီးခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကုိ တစ္ခုေမးလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ား ဟုိအရင္က ေျပာခဲ့တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ထဲ ေန႔စဥ္ ငါးထြက္ဖမ္းရတဲ့အလုပ္ကုိ ၿငီးေငြ႕တယ္ဆုိတာကုိေရာ အခု ဘယ္လုိ စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိေနေသးလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရာေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံေတာ့ဘဲ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ အခြင့္သာတဲ့အရာေတြကုိပဲ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ေတာ့ ၿငီးေငြ႕ျခင္းဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိ ခံစားရတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္ သေဘၤာေဆးေတြ ၾကံဳသလုိ သုတ္ခဲ့တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ အရင္နဲ႔မတူတဲ့ အျပဳအမူေတြ ျပဳလုပ္ေစခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္အလုပ္ရဲ႕ ၿငီးေငြ႕မႈကုိ ေခ်ဖ်က္ဖုိ႔ လုံေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားလုိ႔ ဆုိတယ္။

သူေျပာျပတာေတြကုိ နားေထာင္ရင္း၊ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ပါ လုိက္ပါေျပာင္းလဲေနခဲ့တယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဘာေျပာင္းလဲသြားလဲဆုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔အေၾကာင္း အက္ေဆးေလး တစ္ပုဒ္ေရးဖုိ႔ အစီအစဥ္ကုိ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ရတာပဲလုိ႔ ထင္မိတယ္။

ဟိုးေ၀းေ၀းက ေလရဟတ္

Photo ; Element Power

အရင္တုန္းက ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္ရဲ႕ေရွ႕မွာေတာ့ ၾကည့္စရာက ဂိုေဒါင္ႀကီးတစ္လံုးပဲရွိတယ္။ ကတၱရာပံုးအေဟာင္းေတြကို ျပားၿပီး အမိုးမိုး၊ ပတ္ပတ္လည္ကာ၊ ဂိုေဒါင္တစ္ခုလံုးကို ကတၱရာပံုးအေဟာင္းေတြနဲ႔ခ်ည္း လုပ္ထားတာဆိုေတာ့ ဂိုေဒါင္ႀကီးက မည္းမည္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီးေပါ့။ အျပင္ဘက္ကၾကည့္ရင္ မည္းေျခာက္ေျခာက္ပဲဆိုေပမယ့္ ဂိုေဒါင္ထဲမွာထားတဲ့ ပစၥည္းေတြက ဘိလပ္ေျမအိတ္၊ သံေခ်ာင္းစတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္းေတြမို႔ ဘိလပ္ေျမအမႈန္႔ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဂိုေဒါင္တံခါးႀကီး ဖြင့္ထားလို႔ ၾကည့္မိရင္ ၾကမ္းျပင္ကေတာ့ ေဖြးဆြတ္ေနလို႔ပဲ။ ဂိုေဒါင္အေပၚဘက္ အေမွာင္ထဲမွာ ေတာက္ပေနတဲ့ ပင့္ကူအိမ္ႀကီးေတြကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ေနရေသးတယ္။ အေတာ္ႀကီးကို ႐ုပ္ၾကမ္းသေဘာေဆာင္တဲ့ ဂိုေဒါင္ႀကီး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဂိုေဒါင္ႀကီးကို ဖြင့္၊ ကားႀကီးတစ္ စီးေပၚကေန ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြကို အလုပ္သမားေတြ သယ္ထည့္ၾက။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ အရင္ရက္က သယ္ထည့္ထားတဲ့ ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြကို သယ္ထုတ္သြားၾက။ သြင္းလိုက္၊ ထုတ္လိုက္၊ သယ္လိုက္၊ ခ်လိုက္ပဲ။ စိတ္၀င္စားစရာရယ္လို႔ အနည္းငယ္ေျပာ ႏိုင္တာကေတာ့ ဒီဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြကို သယ္ၾက၊ ခ်ၾကတဲ့ မိန္းမေယာက်္ား အလုပ္သမားေတြပဲ။

စကားတေျပာေျပာ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကြၽန္ေတာ္လည္း အားေနတဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ သူတို႔ အလုပ္လုပ္တာကို ျပတင္းေပါက္ကေန စိတ္၀င္စားတယ္ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ မိန္းမေတြက ဆံပင္ကို ဘိလပ္ေျမအမႈန္ေတြ မေပေအာင္ ပုဆိုးစုတ္ကေလးေတြ ျခံဳထားတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ဆယ္အရြယ္ မိန္းမေတြပါသလို ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္အရြယ္ မိန္းကေလးေတြလည္း ပါတာပဲ။ ႐ုပ္ရည္ေတြကေတာ့ ေခ်ာရဲ႕လား လွရဲ႕လား ခန္႔မွန္းဖို႔ မလြယ္ဘူး။ လွတပတကေလး ရွိတယ္လို႔ ထင္မိလို႔ ၾကည့္မိေတာ့လည္း လက္ဆစ္ေျခဆစ္ အႀကီးႀကီး ေတြနဲ႔ရယ္။ ဘ၀ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းလာ ရသလဲ ေမးၾကည့္ဖို႔ေတာင္ မလိုေအာင္ သိသာလွတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ကေလးတန္းလန္းပါလာေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ ေျမြေရအိတ္ ကေလးခင္း အဲဒီအေပၚ ကေလးကို ခ်ထားၿပီး ေဆာ့ကစားခိုင္းထားရတာပဲ။ သိပ္လည္း ဗာဟီရမ်ားမေနဘူး။ ကေလးကလည္း သူ႔ဟာသူ ေနတာပဲ။ ေျမႀကီးေတြ ေကာက္စားခ်င္လည္း ေကာက္စားလို႔ပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ၀င္းထဲရွိတဲ့ ေခြးေတြက ကေလးမ်က္ႏွာကို၊ တင္ပါးကေလးကို ၀င္၀င္အနံ႔ခံ နမ္း႐ႈပ္သြားတာကို ျမင္ရတတ္ေသး။

ေယာက္်ားေတြကေတာ့ လူငယ္ေတြမ်ားတယ္။ ေဆးဆိုးထားတဲ့ ေရႊအိုေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊ အနီေရာင္ ဆံပင္ေတြကေတာ့ ဘိလပ္ေျမမႈန္ေဖြးေဖြး အျဖဴေရာင္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေရွ႕ဆံပင္ကို တမင္တကာ ရွည္ထားေတာ့ ႏွာေခါင္းေလာက္အထိ က်က်လာတဲ့ ဆံပင္ကို သပ္သပ္တင္ေနရတာကိုက လုပ္အားခေပးသင့္တဲ့  အလုပ္တစ္ခု။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တစ္ႀကိမ္တည္း အိတ္ဘယ္ႏွ အိတ္ထမ္းႏိုင္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္  သယ္ပို႔ႏိုင္သလဲ ၿပိဳင္ၾကေသးတာ။ ဒီလိုလုပ္ရင္း ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္း ဟာသေတြထင္တယ္ ၾကားညႇပ္ေျပာေျပာၿပီး ရယ္ေနၾကတာပဲ။ တစ္ခါတေလ နားစြန္နားဖ်ားၾကားရလို႔သာ ေျပာတာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ရယ္သမွ် ေမာသမွ်တိုင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတိုင္းကို ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မသိႏိုင္ဘူး။

သူတို႔ အဲဒီလို ႏွစ္ရက္တစ္ခါ၊ သံုးရက္တစ္ခါ ဂိုေဒါင္ႀကီးထဲကို ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြ၊ သံေခ်ာင္းေတြ ထည့္လိုက္၊ ျပန္ထုတ္လိုက္ လုပ္ေနတာေတြကို ျမင္ရဖန္မ်ားေတာ့ ဒါအတြက္ အခေၾကးေငြ ဘယ္ေလာက္မ်ားရၾက တုန္းလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ ဘိလပ္ေျမတစ္အိတ္ကို ေငြတစ္ရာက်ပ္ ရၾကသတဲ့။ သံေခ်ာင္းကေတာ့ ပုတ္ျပတ္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေတာ့္ကိုနည္းတဲ့ အဖိုးအခပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေထာင့္ငါးရာ ႏွစ္ေထာင္ေတာ့ ရၾကမယ္ထင္တယ္။ ေန႔တိုင္း ဒီအလုပ္ကလည္း ရွိတာမဟုတ္ေတာ့ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႕ ပင္မအလုပ္လည္း မဟုတ္ၾကပါဘူး။ တခ်ဳိ႕လည္း ေစ်းသည္၊ တခ်ဳိ႕လည္း ခ၀ါသည္ေတြေပါ့။ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ အလုပ္နဲ႔ လက္မျပတ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကရၿပီး ပင္ပန္းေနရတယ္ဆိုေပမယ့္လည္း သူတို႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ အမႈန္တေဖြးေဖြးၾကားမွာ သယ္ရင္းျပဳရင္း ေ၀ါခနဲ ရယ္လိုက္သံေတြ၊ ရယ္လြန္းလို႔ ေခါင္းေပၚက ဘိလပ္ေျမအိတ္ ျပဳတ္က်မသြားေအာင္ လက္ကပါ ထိန္းေနျပဳေနရတာေတြကို ျမင္ေနရတာပါပဲ။

အဲဒီအိမ္မွာ ေနရစဥ္တုန္းကေတာ့ ဒီလို အိမ္ေရွ႕မွာ လူေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနၾကရတာကို ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းလွမ္းေငးရင္း ဆိုင္ေတာ့ မဆိုင္လွေပမယ့္ စိတ္မလံုသလို ခံစားရတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း အဲဒီျပႆနာက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ ကိုယ့္တာ၀န္မပါဘဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို မေျဖရွင္းႏိုင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀မ္းနည္းေနမိတာမ်ဳိးေပါ့။ သူတို႔ေတြမွာ အဲဒီလို သယ္ရင္းျပဳရင္းက ကေလးက ငိုေနလို႔ အိတ္ကိုခ် ကေလးဆီသြား အက်ႌကေလးလွစ္လို႔ ႏို႔ေျပးတိုက္၊ တစ္ကိုယ္လံုး အမႈန္ေတြ ေပက်ံေနမွေတာ့ ကေလးစို႔မယ့္ ဒီႏို႔သီးေခါင္းကေလးမွာလည္း ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြ ကပ္ေနမွာပါပဲ။ အမႈန္ေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားသလဲဆိုရင္ သူတို႔ကိုယ္ ခႏၶာေတြ လႈပ္ရွားလိုက္တိုင္းမွာကို တဖြားဖြား လြင့္ေနတဲ့ ေငြေရာင္အမႈန္ေတြဟာ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါ ေတာက္ေနတဲ့ နတ္သမီးေတြအလား ျဖစ္ေနတာ။ ဒီလို ကေလးကို ႏို႔ထိုင္တိုက္ေနလို႔ခ်ည္း မၿပီးေသးေတာ့ အိတ္ကေလး ေျပးရြက္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဒီကိစၥေတြကို ေငးလို႔သာၾကည့္ေနရတယ္။ လူက ႏုန္းတံုးတံုးပဲ။ ေရခဲေသတၱာထဲက ေအးျမေနတဲ့ ေရဘူးကေလးထုတ္ နည္းနည္းအေမာေျပ ေျပေစေရာ့ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္လိုလက္ရသြားေပးမိေပမယ့္လည္း ေျမႀကီးေပၚက ကေလးေပါက္စေတြကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။

ညဘက္ေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ဒီဂိုေဒါင္ႀကီး ၾကည့္ရတာကိုက စိတ္မခ်မ္းသာ စရာႀကီး။ မည္းမည္း မည္းမည္းနဲ႔ သဘက္ေကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသလိုေပါ့။ ဂိုေဒါင္ႀကီးက ၿငိမ္သက္ေနေပမယ့္ သူ႔အေနာက္ဘက္မွာရွိတဲ့ အပင္ျမင့္ျမင့္ ပင္စည္ႏဲြ႕ႏြဲ႕ အပင္ေတြက ေလတိုက္ရင္ ယိမ္းကာလႈပ္ကာ ေနေလေတာ့ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္မိရင္ အပင္က လႈပ္သလို မထင္ရဘဲ ဒီဂိုေဒါင္ႀကီးကပဲ ဘယ္ညာ လႈပ္ရွားေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီဂိုေဒါင္ေရွ႕က အိမ္ကေန ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့ ေပ်ာ္တယ္ ရႊင္တယ္ရယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မနက္လင္းလို႔ အိပ္ရာက ထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ အိမ္ေရွ႕ထြက္လာတာနဲ႔ ျမင္ေနရတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ ဂိုေဒါင္ႀကီးကိုေတာ့ မျမင္ရေတာ့ဘူးေပါ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးမိတယ္။

အခု လက္ရွိေနရတဲ့ အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာကေတာ့ ဂုိေဒါင္မည္းမည္းႀကီးထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ေစ်းကိုသြားတဲ့ ၁၂ ေပေလာက္ က်ယ္မယ့္ အေပါက္အခ်ဳိင့္ေတြနဲ႔ ကတၱရာလမ္း။ လမ္းရဲ႕တစ္ဖက္မွာ အပင္တန္းအုပ္ အုပ္ကေလး။ သရက္ပင္၊ ထန္းပင္၊ ပိေတာက္ပင္၊ ေဆး႐ိုးပင္ အစရွိသျဖင့္ပဲ၊ ေအာက္ပိုင္းကလည္း ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းနဲ႔ ထူထူထပ္ထပ္ ဆိုပါေတာ့။ စိမ္းစိမ္းစိုစိုဆိုေတာ့လည္း မ်က္စိေအးသား။ ညေနခင္းဆိုရင္ အပင္ၾကားက တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔မို႔ အိမ္ေရွ႕ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးခ်၊ စာေလးထိုင္ ဖတ္ ဇိမ္ယူရင္း၊ မိသားစုလိုက္ထိုင္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းၾကတာေပါ့။ သမီးကေလးကလည္း ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပးေန၊ သူ႔အေမက တစ္ခါတစ္ေလ ေနာက္ကလုိက္၊ “မီေတာ့မယ္ေနာ္ မီေတာ့မယ္ေနာ္ ေမေမက” စသျဖင့္နဲ႔၊ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဘ၀ဟာ ေနေပ်ာ္လွတာပဲလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးမိေစတဲ့ အေျခအေနပါပဲ။

ေလအနည္းငယ္ျပင္းသေယာင္ရွိတဲ့ တစ္ညေနမွာေတာ့ ေလးႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ သမီးငယ္က အိမ္ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကတုန္း  “ေဖေဖေရ ဟိုမွာ ပန္ကာႀကီး ရယ္ေနတယ္” တဲ့ ေျပာလို႔ဘာမ်ားေျပာပါလိမ့္လို႔ လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ဒီေတာ့မွ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ၾကားက ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သစ္ပင္အုပ္ရဲ႕ ဟိုးအေနာက္မွာ ေလရဟတ္ႀကီးတစ္ခု၊ ေလတိုက္ေတာ့ လည္ေနေလရဲ႕။ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းစိုစိုကို အာ႐ံုက်ေနေတာ့လည္း ေနာက္က ေလရဟတ္ကို မျမင္မိဘူးေပါ့။ ကေလးဆိုတာကေတာ့ စူးစမ္းေဖြရွာေနတတ္သူေတြဆိုေတာ့ အကုန္ျမင္တာပဲ။ “ဟုတ္သားပဲ အဲဒါကို ပန္ကာလို႔ မေခၚဘူး၊ ေလရဟတ္လို႔ ေခၚရတယ္ သမီးေလးရဲ႕” ဆိုေတာ့ သမီးငယ္က “ေယယဟတ္ ေယယဟတ္” ရယ္လို႔ စကားလံုးအသစ္ တစ္ခုရလို႔ အသံစမ္းထြက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ပါေလေရာ “ေယ ယဟတ္ႀကီးက ဘာလို႔ ရယ္ေနတာယဲ ေဖေဖ” တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လည္း လြယ္လြယ္ကူကူပဲ “ေလ ရဟတ္ႀကီးက ေလတိုက္လို႔ လည္ေနတာေပါ့ သမီးေလးရယ္” လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေျဖကို သူသေဘာက်သြားပံုပါပဲ။ သူ႔ဘာသာသူ တစ္ေယာက္တည္း ခပ္တိုးတိုး ေျပာေနေလရဲ႕။ “ေယယဟတ္ႀကီးက ေရတိုက္လို႔ ရယ္ေနတာေနာ့”တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သစ္ပင္ၾကားက ျမင္ရတဲ့ ေလရဟတ္ကို ေငးေနမိလိုက္တယ္။ ဘာလုပ္ဖို႔အတြက္ထားတဲ့ ေလရဟတ္လဲေပါ့ သိခ်င္စိတ္ကေလးလည္း ျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုကိစၥမ်ဳိးက သိရလို႔လည္း ဘာမွ အေၾကာင္းထူးလွတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ တကူးတက ဘယ္သူ႔မွ ေမးမေနအားပါဘူး။ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေလရဟတ္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

သို႔ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္သမီးကေလး အတြက္ကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ သစ္ပင္ အုပ္အေနာက္က တစ္စြန္းတစ္စ ျမင္ရတဲ့ ေလရဟတ္ကို ျမင္လိုက္ရၿပီးေနာက္ပိုင္း တစ္လႏွစ္လေလာက္အထိ သမီးကေလးမွာ ေန႔စဥ္မနက္ခင္းမိုးလင္းတာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ထြက္၊ ဒီေလရဟတ္လည္မလည္ ၾကည့္ရတာအေမာပဲ။ ေလရဟတ္ဆိုတာကလည္း ဒလက္ေတြက အႀကီးႀကီးေတြဆိုေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ေလတိုက္႐ံုေလာက္နဲ႔ ဘယ္လည္မလဲ။ လည္မိျပန္ေတာ့လည္း လႈပ္တယ္ဆို႐ံုပဲ တစ္ပတ္လည္ေအာင္ေတာင္ မလည္ျပန္ဘူး။ မလည္တဲ့အခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတာေပါ့။ သမီးေလးကေတာ့ ဒီေလရဟတ္မလည္ရင္ သိပ္စိတ္ၾကည္ပံု မရဘူး။ သူ႔မွာ ေလရဟတ္လည္တာကို ၾကည့္လို႔ အားမရေသးပံုပါပဲ။ မိုးရြာလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ထဲမွာ ကုပ္ေနေကြးေနခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးဆိုရင္ သမီးကေလးက အိမ္တံခါး ေပါက္မွာထိုင္ရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လႈပ္သေယာင္ျပတဲ့ ေလရဟတ္ကို ထိုင္ေငးေနတာပဲ။ မိုးရြာေတာ့ ေလက အနည္းငယ္ပါတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ တစ္ပတ္၊ ၁၀ ရက္ ေလက ၿငိမ္သြားျပန္ေရာ။ အဲဒီရက္ေတြမွာ ၿငိမ္သက္လြန္းလွတဲ့ ေလရဟတ္ကို ၾကည့္ရင္း “ေယယဟတ္ႀကီး ဘယ္ေတာ့ ရယ္မွာယဲ ေဖေဖ” လို႔ေတာင္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ေမးေနေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔နံေဘး ၀င္ထိုင္ၿပီး ဘယ္လိုေျဖရပါ့မလဲ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း စဥ္းစားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း “ေလတိုက္ရင္ေတာ့ ေလရဟတ္ႀကီးက လည္မွာေပါ့သမီးရဲ႕” လို႔ပဲ ေျဖရတာပါပဲ။ ဒီအျပင္လည္း ဘယ္လိုေျဖရမယ္ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူးေလ။

ကေလးေတြရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ဆိုတာကလည္း တစ္မ်ဳိးရယ္။ ကေလးအရြယ္မွာ မွတ္ၾက၊ သားၾက၊ သင္ယူၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ ဦးေႏွာက္ကပါ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာတဲ့ေနာက္ ငယ္ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သိပၸံမဂၢဇင္းတစ္ခုမွာ အဲဒီလို ဖတ္ဖူးတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္သမီးငယ္ေလးကေတာ့ ဒီေလရဟတ္ကို အခ်ိန္ကာလတစ္ခုခုအထိေတာ့ မွတ္မိေနလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္မိတယ္။ လံုးလံုးေမ့သြားတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာ။ အတိအက်ေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း မွတ္မိခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဒီေလရဟတ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေဖေဖနဲ႔ သမီးဘယ္လို အေမးအေျဖရွိခဲ့တယ္၊ သမီးကေလးက ဘယ္လို စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္ဆိုတာေလာက္ တစ္ခ်ိန္ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ေလရဟတ္အေၾကာင္း ဒီထက္ပိုသိေအာင္ေတာ့ အားထုတ္ဦးမွလို႔ ေတြးမိတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ သမီးငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္၀င္စားခဲ့တဲ့ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ရဲ႕ ဟိုးအေနာက္က ေလရဟတ္မွာ ဒလက္ဘယ္ႏွခုရွိတယ္ေလာက္ေတာ့ သိဖို႔ေကာင္းတယ္ေလ။

အိပ္မက္မ်ားအေၾကာင္း

Photo: Learn Mind Power

အိပ္မက္ ဆိုတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျမဲတေစ ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနက်၊ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ဖူးၾကတဲ့ အရာတစ္ခုပါပဲ။ လက္ဆုပ္ လက္ကုိင္ျပဖို႔ ခက္ခဲတယ္ ဆိုေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အျမဲအတူရွိေနတဲ့ အရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အိပ္မက္ မမက္ဖူးသူရယ္လို႔ မရွိသလိုပဲ ရွင္သန္ေနသမွ် ကာလပတ္လုံးလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အိပ္မက္ေတြကုိ ဆက္လက္ျမင္မက္ ေနၾကရဦးမွာပါ။ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ အိပ္မက္ေတြ၊ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အိပ္မက္ေတြ ၿပီးေတာ့ ေဆြးျမည့္ေၾကကြဲဖြယ္၊ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ဖြယ္ အိပ္မက္ေတြ စတဲ့အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အိပ္မက္ေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မက္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။

အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း ေတြးမိေတာ့ ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ကုိယ္ႏွစ္သက္ သေဘာက်တဲ့ ကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ကေလးေတြ၊ ပုံျပင္ထဲက ဇာတ္လိုက္ကေလးေတြကုိ အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္ဖူးတာေလးေတြ ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ တခ်ဳိ႕ညေတြဆို အဲဒီ ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြ ေနရာမွာ ကုိယ္တိုင္ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ရတဲ့ အိပ္မက္ကေလးေတြကုိလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မက္ဖူးခဲ့ၾကတယ္။ အိပ္မက္ထဲ ေမာင္စူပါေလး ျဖစ္လိုက္၊ အီးတီကုိ အႏိုင္က်င့္ရတဲ့ ဘိုဘိုကေလး ျဖစ္လိုက္၊ ျမင္းျဖဴႀကီး စီးၿပီး ရန္သူေတြကုိ လိုက္လံ ႏိွမ္နင္းရတဲ့ မင္းသားေလး ျဖစ္လိုက္နဲ႔ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြကုိ ျမင္မက္ခဲ့ရတာ အခုထိ မွတ္မိေနဆဲပါ။ တစ္ခါတေလ က်ေတာ့လည္း အဲဒီအိပ္မက္ေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ့ ေၾကာက္ရြံ႕ ထိတ္လန္႔ဖြယ္ အိပ္မက္ေတြကုိ ျမင္မက္ခဲ့ရျပန္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကုိယ့္အေနာက္ကုိ လူဆိုးေတြ လိုက္လို႔ ထြက္ေျပးရတာေတြ၊ က်ားေတြ ဆင္ေတြလိုက္လို႔ ထြက္ေျပးခဲ့ရတာေတြ စတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေတြကုိလည္း ျမင္မက္ခဲ့ရတာပါ။

အိပ္မက္ဆိုးေတြကေန ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ရင္း လန္႔ႏိုးလာရတဲ့ အခါမ်ဳိးဆို လူႀကီးမိဘေတြက အိပ္ခါနီး ဘုရားရွိခိုးဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ ေျပာျပဆုံးမၾကတယ္။ ရတနာသုံးပါးနဲ႔ မိဘဆရာသမားေတြကုိ ရွိခိုးၿပီးအိပ္ရင္ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မျမင္မက္ႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ေျပာျပခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္လည္း အဲဒီလိုမ်ဳိး ရွိခိုးၿပီးအိပ္တဲ့ ညေတြဆို အိပ္မက္ဆိုးေတြရဲ႕ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကေန ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကင္းလြတ္ခဲ့ၾကၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြကုိသာ ျမင္မက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခုအခ်ိန္ထိ ညအိပ္ရာ၀င္ခါနီးတိုင္း ဘုရားရွိခိုး ဦးခ်ၿပီးမွ အိပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ကေလးဟာ အိပ္မက္ကေလးေတြနဲ႔ တစ္နည္းတစ္ဖုံေတာ့ ပတ္သက္ခဲ့တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးထင္ေနမိပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ကေန တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲလာသလိုပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မက္ရတဲ့ အိပ္မက္ကေလးေတြဟာလည္း တစ္မ်ဳိးတစ္ဖုံ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြကေန ရင္ခုန္လိႈက္ေမာဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြကုိ ေျပာင္းလဲၿပီး ျမင္မက္လာရတယ္။

ကေလးဘ၀တုန္းကလို ကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ကေလးေတြ၊ ပုံျပင္ထဲက ဇာတ္လိုက္ကေလးေတြ ေနရာမွာ အေရာင္စုံ ပန္းခင္းႀကီးေတြနဲ႔ ၿပီးေတာ့ စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလးရယ္၊ ေတးဆိုေနၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြရယ္က အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ အေရာင္စုံ ပန္းခင္းႀကီးထဲ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ရင္း လမ္းအတူေလွ်ာက္လို႔။ ဒါမွမဟုတ္ ပန္းျခံထဲက ခုံတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ ကုိယ္က တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ တိုးတိတ္ ၿငိမ္သက္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနလို႔သာေပါ့။ အဲဒီလို ရင္ခုန္လိႈက္ေမာဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြအျပင္ အျပင္ဘက္ေလာကရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ သိသင့္သေလာက္ သိရွိနားလည္လာရတဲ့ စိတ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္စရာေတြကုိလည္း အိပ္မက္ထဲထိ သယ္ေဆာင္လာမိလ်က္သား ျဖစ္ေနျပန္ပါေသးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုမ်ဳိး သန္႔ရွင္းျဖဴစင္တဲ့ အိပ္မက္ကေလးေတြ ေနရာမွာ အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိး စြန္းထင္းေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြကုိ ေျပာင္းလဲၿပီး ျမင္မက္လာရ ျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထဲ စြဲထင္ေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္တတ္ၾကသလိုပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမွတ္မထင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိလည္း အိပ္မက္ထဲ ေခၚေဆာင္မိၾက ျပန္ပါေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မက္ကေန ႏိုးထလာတဲ့အခါ အိပ္မက္ထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ အမွတ္မထင္ ဆုံခဲ့ဖူးသူေတြ၊ ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာကုိလည္း ေတြ႕ရွိရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေလးစား အားက်ရသူေတြရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္မႈေတြနဲ႔ သူတို႔လို ျဖစ္ခ်င္မိတဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြကုိလည္း အိပ္မက္ထဲမွာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မိလ်က္သား ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္လည္း အိပ္မက္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တု႔ိရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ကေလး တစ္ခုပါပဲ။ တကယ့္ဘ၀ရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြကုိ အိပ္မက္ထဲမွာ ေဖာက္ခြဲတတ္ၾကသလိုပဲ မျပည့္္ေသးတဲ့ ဆႏၵေတြ၊ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကုိလည္း တစ္ခါတစ္ရံက်ေတာ့ အိပ္မက္ကေလးထဲမွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ ရွိေနတက္တာမ်ဳိးပဲ မဟုတ္လား။

အိပ္မက္ေတြဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ၊ ႏွစ္ၿခိဳက္ စြဲလမ္းမိတာေတြအေပၚ အေျခခံ ေပါက္ဖြားလာရတယ္လို႔ ဆိုၾကသလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မက္ရတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာဆိုတတ္ၾကတာေတြလည္း ရွိေနျပန္ပါေသးတယ္။ မိုးလင္းခါနီး မက္တဲ့ အိပ္မက္က မွန္တတ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးအျပင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနတာကို ျမင္မက္ရတဲ့အခါ ဆန္႔က်င္ဘက္အျဖစ္ အဲဒီလူေတာ့ အဆင္မေျပျဖစ္ေနၿပီ၊ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕ယြင္းေနၿပီလို႔ ယူဆတတ္ၾကတာမ်ဳိးလည္း ရွိျပန္ပါေသးတယ္။ ဒါကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မက္ခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ အျပင္ဘက္ လက္ရွိဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ်တတ္ၾကတာမ်ဳိးပါ။

အိပ္မက္ကေလးေတြရဲ႕ ေခၚရာကို အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ လိုက္ပါဖူးၾကသူေတြပါ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြ ျမင္မက္ရတဲ့အခါဆို အိပ္မက္ မက္ေနမွန္း သိလ်က္နဲ႔ မႏိုးထခ်င္မိတဲ့ စိတ္ခံစားမႈမ်ဳိးလည္း ခံစားဖူးခဲ့ၾကပါတယ္။ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ အိပ္မက္ကေလးေတြနဲ႔ ႏိုးထလာရတဲ့ ေန႔ေတြမွာဆို တစ္ေနကုန္ ေပါ့ပါး လန္းဆန္းေနတတ္ၿပီး အဲဒီအိပ္မက္ကေလးကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ေတြးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ ေနတတ္ၾကေသးတယ္။ အိပ္မက္ကေလးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ ဆြဲငင္ ညႇိဳ႕ယူတတ္သလိုပဲ မသိမသာလည္း လႊမ္းမိုး ခ်ဳပ္ကိုင္တတ္ပါေသးတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို အိပ္မက္ထဲ ျမင္မက္မိတဲ့အခါ အဲဒီလူအေၾကာင္း ေတြးေနမိတာမ်ဳိး၊ အဆင္ေျပပါ့မလားလို႔ စုိးရိမ္ပူပန္ေနတတ္တာမ်ဳိးနဲ႔ အိပ္မက္ေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မႈေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားရျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိတာေလး တစ္ခုက အိပ္မက္ဆိုတဲ့ စကားေလးကုိပဲ တျခားေနရာ တစ္ခုမွာ သုံးစြဲတတ္ၾကတာကုိပါ။ ဥပမာ ကြၽန္ေတာ့္ အိပ္မက္က ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး။ ကြၽန္မ အိပ္မက္ကေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာဆိုတတ္ၾကတာကုိပါ။ ဒီေနရာမွာ သုံးစြဲၾကတဲ့ အိပ္မက္ဆိုတဲ့ စကားေလးကေရာ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္မ်ဳိး သက္ေရာက္ပါသလဲ။ ေသခ်ာ ေတြးေတာၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအိပ္မက္ဆိုတဲ့ စကားေလးထဲမွာပဲ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအျပင္ ထက္သန္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြကုိလည္း ျမင္ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အိပ္မက္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ တစ္နည္းတစ္ဖုံေတာ့ ဆက္စပ္ေနတယ္လို႔ ဆိုၾကတာျဖစ္ၿပီး အိပ္မက္ေတြထဲမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့့္ ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ရွာေဖြတတ္ၾကပါေသးတယ္။

အိပ္မက္ကေလးေတြဟာ တကယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႔ ထပ္တူမက်ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္မွ တကယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာေတာ့ အိပ္မက္ဆန္ဆန္ အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ဖူးခဲ့ၾကပါ တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အိပ္မက္ကေလးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ မနက္ခင္းတိုင္းမွာ ႏိုးထ သက္၀င္ေစခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ ညစဥ္ ျမင္မက္ေနက် အိပ္မက္ကေလးေတြထဲ မွတ္မိတာလည္း ရွိ မမွတ္မိတာလည္း ရွိနဲ႔။ ေကာင္းမြန္တဲ့ အိပ္မက္ကေလးေတြလည္း ရွိသလို အိပ္မက္ဆိုးနဲ႔ ႏိုးထခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္မက္ကေလးေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ရွိေနၾကဦးမွာပါ။

ေရနဲ႔ေငြအတြက္ ရတက္မေအး မျဖစ္ႏိုင္ေစဖို႔

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ ႏုိင္ငံျခားေငြ လဲလွယ္ေရာင္း၀ယ္ေရး ေကာင္တာတစ္ခုကုိ ၾသဂုတ္ ၁၄ ရက္ ညေန ၅ နာရီက ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္မ်ဳိးသန္႔)

(၁)  ေရ

ဇူလိုင္လအတြင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္င ံေနရာအႏွံ႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အမ်ားျပည္သူေတြဒုကၡ ျဖစ္ေနၾကတာေတြက ေရႀကီးေရလွ်ံမႈဒဏ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ေတြ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းေတြမွာ ေရႀကီး ေရလွ်ံမႈေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးထားၿပီးျဖစ္တဲ့ လယ္ယာေျမေတြ ေရလႊမ္းမိုးခံရတာေၾကာင့္ ဆံုး႐ႈံးမႈေတြျဖစ္တာ၊ အိုးအိမ္ေတြ ေရျမဳပ္တာေၾကာင့္ ေနဖို႔အခက္အခဲေတြ ျဖစ္ေနၾကတာေတြ႕ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။

၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္ စာေရးသူ ဘြဲ႕ယူစာတမ္းအတြက္ ပါေမာကၡရဲ႕ေမးခြန္းေတြ ေျဖၾကားရပါတယ္။ အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးမွာ ပါေမာကၡက ျမစ္တစ္ခုက အခါတိုင္းေရလွ်ံတာေတြ မျဖစ္ဘဲ အခုေတာ့ ေရလွ်ံလာတယ္။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေမးပါတယ္။ ျမစ္ေတြနံေဘးက သစ္ပင္ေတြ ခုတ္လွဲပစ္လို႔ မိုးရြာတဲ့အခါ ေျမ ဆီလႊာထိန္းသိမ္းႏိုင္မႈ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ေျမဆီေတြက ျမစ္အတြင္းကိုက်ေရာက္ၿပီး ျမစ္ေတြကတိမ္လာကာ မိုးရာသီမွာ နံေဘးကို ေရလွ်ံမႈေတြျဖစ္ေစတာပါလို႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ျမစ္ေတြနံေဘး ၀ဲ – ယာ သစ္ပင္ေတြက ျမစ္အတြင္းကိုက်မယ့္ ေျမေတြကို ထိန္းထားေပးတာျဖစ္တယ္။ ကိုယ္က်ဳိးရွာမႈသက္သက္နဲ႔ သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လွဲခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ ေရႀကီးေရလွ်ံျဖစ္႐ံုမွ်မကဘဲ ျမစ္ကမ္းေတြၿပိဳတာေၾကာင့္ ျမစ္နံေဘးမွာ ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြက ကမ္းပါးေတြ ၿပိဳက်ကုန္တာေၾကာင့္ အေနမဲ့သြားတာေတြလည္း ျဖစ္ေစပါတယ္။ အနာဂတ္အျမင္မရွိဘဲ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားရွာသူေတြရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အမ်ားျပည္သူ ခံစားၾကရေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံက လူမွန္ေနရာမွန္ မျဖစ္မႈ၊ လြဲမွားတဲ့စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ အနာဂတ္အျမင္ မရွိမႈေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံက ဘက္ေပါင္းစံုမွာ ယိုယြင္းမႈေတြျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ သစ္ပင္တစ္ပင္ကိုခုတ္တာက အခ်ိန္တိုအတြင္း ခုတ္လွဲၿပီးစီးႏိုင္ေပမဲ့ သစ္ပင္တစ္ပင္ရွင္သန္ႀကီးထြားလာဖုိ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအခ်ိန္ယူၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို အနာဂတ္ အျမင္ေကာင္းေတြရွိၾကဖို႔  စာမ်ားမ်ားဖတ္လာေအာင္ အသိဥာဏ္ေတြ ျမင့္မားလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ပါမွ အက်ဳိးရွိလာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆိုရရင္ အတိတ္ကာလက အနာဂတ္အျမင္မရွိဘဲ သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လွဲခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ ျပည္သူ တစ္သိန္း၀န္းက်င္ ေရေဘးဒုကၡႀကံဳေတြ႕ေနရ တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေရႀကီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ ပဲခူးတုိင္း၊ ေညာင္ေလးပင္ၿမိဳ႕နယ္မွာရွိတဲ့ စစ္ေတာင္းျမစ္ကို ကာထားတဲ့ မုကၡဓုေရကာတာဆိုရင္ ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္က ေပ ၁၀၀ ခန္႔က်ဳိးက်ခဲ့ တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ တံတားေတြ က်ဳိး၊ ေျမ ထိန္း နံရံေတြၿပိဳ၊ ျမစ္ကမ္းနံေဘးအိမ္ေတြၿပိဳ ၿပီး ေရထဲ ေမ်ာပါ စတဲ့လူေတြကို ဒုကၡေပါင္းစံု ေတြ႕ေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေျမာက္ကေန ေတာင္ဘက္ကိုစီးဆင္းေနတဲ့ အဓိကျမစ္ႀကီးေလးစင္းနဲ႔ အဲဒီျမစ္ႀကီး ေလးစင္းအတြင္းကို အျမင့္ပိုင္းေဒသေတြကေန စီး၀င္လာတဲ့ျမစ္ ေခ်ာင္းႀကီး၊ ငယ္ေတြလည္း မ်ားစြာရွိေနပါ တယ္။ ေျမာက္ကေန ေတာင္ဘက္ကို စီးဆင္းလာရာကေန ဧရာ၀တီေဒသမွာ ျမစ္၀ွမ္းေဒသ တစ္ခုကိုျဖစ္လာေစပါတယ္။ ျမစ္၀ွမ္းေတြကေန စီးဆင္းလာတဲ့ ေရေတြက ေနာက္ဆံုးမွာ ပင္လယ္အတြင္းကို စီး၀င္သြားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဘူမိ႐ုပ္သြင္အေနအထားအရ အေရွ႕ေတာင္တန္းေတြကလည္း သစ္ပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိုၿပီး ႏိုင္ငံရဲ႕အလွ ပိုမိုျမင့္မားေစခဲ့ေပမဲ့ ဒီကေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြ နံေဘးက သစ္ပင္ႀကီးငယ္ေတြကို အနာဂတ္အျမင္မရွိဘဲ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားသက္သက္ ခုတ္လွဲခဲ့ တာေၾကာင့္ ေျမဆီလႊာေတြကို မထိန္းႏိုင္ေစဘဲ တိုက္စားေစတာေၾကာင့္ ျမစ္ေတြေခ်ာင္းေတြအတြင္း ေျမဆီအနည္ေတြ ပို႔ခ်မႈေတြကေန ျမစ္ေၾကာင္းေတြက တိမ္လာၿပီး မိုးတြင္းအခါ နံေဘးကို ေရလွ်ံတက္လာေစတာကို ျဖစ္ေစတာကေန ျပည္သူေတြမ်ားစြာက ေရေဘးဒုကၡသည္ေတြ ျဖစ္လာၾကရတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ ပ်မ္းမွ် မိုးေရခ်ိန္က တစ္ႏွစ္ကို လက္မ ၉၀ ၀န္းက်င္ရွိေပမဲ့ ဒီႏွစ္မိုးမ်ားတဲ့အခါ ေရႀကီး ေရလွ်ံတာေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔ျဖစ္ေနတယ္။ စာေရးသူတို႔ ငယ္ရြယ္စဥ္က တေပါင္သေဘာဆိုခဲ့ၾကတာက “ဘူတာ႐ံုမွာ သေဘၤာႀကီးေတြ ဆိုက္လို႔ေလ” ကို ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္က ျပည္မွာ ေရလွ်ံေတာ့ ျပည္ဘူတာ႐ံုမွာ ေရလႊမ္းခဲ့တာ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ ေျပာစကားက ဒီကေန႔ေခတ္မွာလာၿပီး မွန္ေနတယ္။

အမွန္ကေတာ့ ေရက လူတစ္ဦးခ်င္းအတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့အရာျဖစ္ၿပီး တစ္ရက္တာ ေရမေသာက္ရလွ်င္ေသာ္မွ ေသေစႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း ေရကပါ၀င္မႈမ်ားတယ္။ သို႔ေပမဲ့ ေရႀကီးေရလွ်ံတာေတြကို သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ကို မျဖစ္ႏိုင္ေစဖို႔ တတ္ႏိုင္ သမွ် ကာကြယ္မႈေတြျပဳလုပ္ၾကရမွာက လူတုိင္းရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္ပါတယ္။

 

(၂) ေငြ

ေငြကလည္း လူတစ္ဦးခ်င္းအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ မူလတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္က ေက်ာင္းသြားရင္ မုန္႔ဖိုး ၁၀ ျပားသာ ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပြဲ ငါးျပား ျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေသာ္မွ တစ္ႏွစ္ကို က်ပ္ ၅၀၀၀ ေသာ္မွ မကုန္ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ နာမည္ႀကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြကိုေပးတဲ့ တစ္ေန႔တာမုန္႔ဖိုးက တစ္ရက္ကို တစ္ေသာင္းခဲြကေန ႏွစ္ေသာင္းအထိ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေငြေၾကး ေဖာင္းပြလာမႈ တစ္နည္း  ေငြတန္ဖိုးက်ဆင္းလာမႈသေဘာကို သိသာဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈျဖစ္လာရင္ ကုန္ပစၥည္းေတြ ေစ်းျမင့္လာတာေၾကာင့္ အဲဒီကုန္ပစၥည္း ျမင့္မားမႈဒဏ္ကို အခံရဆံုးက ဆင္းရဲသား ေအာက္ေျခလူတန္းစာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ လြဲမွားတဲ့ စီမံ ခန္႔ခြဲမႈပံုစံကို က်င့္သံုးခဲ့တာေၾကာင့္  ေၾကာက္စိတ္ (Fear) ၊ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေစမႈ  (Poverty) နဲ႔ ပညာမတတ္ေစမႈ (Ignorance) ေတြ ေၾကာင့္ အာဏာရွင္ပံုစံနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သူေတြကို သက္တမ္းရွည္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔အထိ အဲဒီအက်ဳိးဆက္ကို ဆက္လက္ခံစားေနၾက ရတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပားမႈျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပားမႈ ေကာင္းမြန္ေအာင္လုပ္ေဆာင္ၾကရမွာက တစ္ဖက္မွာ အသိပညာေပးမႈေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ အျခားတစ္ဖက္မွာ Law Inforcement လို႔ေခၚတဲ့ ဥပေဒနဲ႔ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွ ဥပေဒလႊမ္းမိုးေစၿပီး လူေတြရဲ႕စိတ္ဓာတ္ေတြေကာင္းမြန္လာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတိုးတက္ေစဖို႔ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့စိတ္ဓာတ္က အေရးႀကီးပါတယ္။ လူမွန္ေနရာမွန္ မျဖစ္ေစမႈေတြကေန ဥပေဒကိုလ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး အရာရာကို ဥပေဒက မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစကာမူဆိုတဲ့ အတိုင္း ဥပေဒကိုမ်က္ကြယ္ျပဳလာတာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံကလာဘ္ေပး လာဘ္ယူအမ်ားဆံုးနဲ႔ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။

ႏိုင္ငံမွာအဓိကအေနနဲ႔  အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ မ်ားမ်ားေပၚထြန္းလာၿပီး မိမိႏိုင္ငံအတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ ထိုက္သင့္တဲ့ ၀င္ေငြေတြရရင္ ဘ၀ရပ္တည္မႈေကာင္းလာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ ႏိုင္ငံတစ္ ႏိုင္ငံမွာ Public Company လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ကုမၸဏီေတြ မ်ားမ်ားေပၚထြန္းလာေစရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ကုမၸဏီေတြကို အစုရွယ္ယာ၀င္ေတြရဲ႕ အစုအေပၚ အျမတ္ခြဲေ၀ေပးႏိုင္မႈ ျမင့္မားလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ အမ်ားပိုင္ကုမၸဏီေတြမ်ားပါမွ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္မွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေကာင္းမြန္တဲ့ အမ်ားပိုင္ကုမၸဏီေတြကို Securities Exchange Commission (SEC) ကေနတစ္ဆင့္ စာရင္း၀င္အမ်ားပိုင္ ကုမၸဏီျဖစ္လာေစၿပီး စေတာ့ရွယ္ယာ ေရာင္း၀ယ္တဲ့ ေစ်းကြက္မွာ ၀င္ေရာက္ေစႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔တစ္ဆက္တည္း အႀကံျပဳလိုတာက Securities Exchange Law ကို ေငြ ေခ်း သက္ေသခံလက္မွတ္ ေရာင္း၀ယ္ေရး ဥပေဒလို ထုတ္ျပန္ထားတာကလည္း မွားယြင္းေနတာကို ေထာက္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ယခင္တာ၀န္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ကို အဲဒီမွားယြင္းမႈကို သူသိတဲ့အေၾကာင္း ၀န္ခံေပမဲ့လည္း မျပင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ေနာက္တစ္ခုထပ္မံေရးျပလိုတာက ေငြထုတ္ေ၀မႈကို အမ်ားျပည္သူ ထင္သာျမင္သာျဖစ္ေအာင္ ေငြစကၠဴ႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀တဲ့ စက္႐ံုကေန ႐ိုက္ထုတ္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကိုလည္း ျပည္သူကိုခ်ျပသင့္ပါတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ လြန္ကဲတဲ့ ႐ိုက္ႏွိပ္မႈေတြ မျဖစ္ေစဖို႔ပါ။ ေငြေၾကးကိုအတိုင္းထက္ အလြန္႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀မႈကလည္း ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကိုျဖစ္ေစလို႔ပါ။

ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈျဖစ္ေစတဲ့ အျခားအေၾကာင္းရင္းႏွစ္ခ်က္က ကုန္က်စရိတ္ေတြရဲ႕ တြန္းအား (Cost- Push Inflation) နဲ႔ ၀ယ္လိုအားရဲ႕ဆြဲအား (Demand – Pull Inflation) ေတြေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ေငြေၾကး ေဖာင္းပြမႈကေတာ့ ဒီကေန႔ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ေၾကာ္ျငာေနၾကတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။  အ၀ယ္လိုက္တဲ့ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းသူေတြက ေစ်းပိုမိုတင္လိုက္တဲ့အတြက္ ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္လာေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မတရားနည္းနဲ႔ ေငြေၾကးရထားသူအခ်ဳိ႕က သူတို႔ရဲ႕ေငြေတြကို ေငြအျဖစ္မသိမ္းဆည္းဘဲ ေရႊေခ်ာင္းေတြ ၀ယ္ယူမႈျမင့္မားလာတဲ့အခါ ေရႊေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္လာေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးအေနနဲ႔ဆိုရရင္ အမ်ားစုက ဒီကေန႔ကာလမွာ ေရေဘးနဲ႔ေငြေဘးေတြ႕ေနၾကပါတယ္။ ဒါကုိစနစ္တက်နဲ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါမွ ေရနဲ႔ေငြေၾကာင့္ ရတက္မေအးမႈေတြကေန ကင္းေ၀းႏိုင္ေစမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

ေၾကာက္ေနရတယ္

YBS ကားတစ္စီးေပၚတြင္ အကူအညီေတာင္းခံစာရြက္ေပးၿပီး ပုိက္ဆံေတာင္းေသာ အမ်ဳိးသားတစ္ဦး ကားေပၚမွဆင္းသြားသည္ကုိ သဃၤန္းကြၽန္းၿမဳိ႕နယ္အတြင္း ေတြ႕ရစဥ္ (Photo: ZZA)

ညေတြဆို အိပ္မေပ်ာ္တတ္သည္မွာ ကြၽန္ေတာ့္အက်င့္ျဖစ္သည္။ ပံုမွန္ နံနက္ ၃၊ ၄ နာရီမွ အိပ္တတ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္သည္ျဖစ္ေစ အိပ္မေပ်ာ္တတ္။ ၀န္ထမ္းဘ၀ျဖင့္ေနရစဥ္က ညပိုင္း အိပ္ေပ်ာ္၊ မေပ်ာ္က အေရးမၾကီး။ မနက္ ႐ုံးတက္ခ်ိန္ မွန္ကန္ဖို႔ ဦးစားေပးရသည္။ လတ္တေလာအေျခအေနမွာေတာ့ ၀န္ထမ္း ဘ၀ကနားၿပီးစိတ္သစ္ကိုယ္သစ္ျဖင့္ ေန႔ရက္ေတြကို အဆင္ေျပေျပေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားေနရသည္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရပါက ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေသာဘ၀ကို တည္ေဆာက္ခြင့္ရဖို႔ လခစား ၀န္ထမ္းဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး အလုပ္မရွိေသာဘ၀ကို ယာယီျဖတ္သန္းေနရသည္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးေလးမွာ စိတ္ကိုလႊတ္ထားခ်င္ သည္။ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းေသာ ေန႔ရက္ေလးမ်ားကို လိုခ်င္သည္။  ညပိုင္း အိပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ အိပ္မည္။ အိပ္ခ်င္မွလည္း အိပ္မည္။ မနက္ပိုင္းလည္း အိပ္ရာထခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွထမည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူမႈလုပ္ငန္းေတြကေန ခဏတ ျဖဳတ္လြတ္လပ္ခြင့္ရ ေနျခင္းကို ကြၽန္ေတာ္ တန္ဖိုးထားခ်င္သည္။  ဒီေန႔ေတာ့ မနက္ ေစာေစာကတည္းက အိပ္ယာႏိုးေနသည္။ ညဦးပိုင္းကတည္းက မိတ္ေဆြ စာေရးဆရာ တစ္ဦးႏွင့္ သတင္းစာအယ္ဒီတာတစ္ဦး ထံသြားရန္ သေဘာတူထားသည္။ ၎ အယ္ဒီတာကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ လာမည္ဟု ဖုန္းဆက္၍ ႀကိဳတင္အေၾကာင္း ၾကားထားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ထိုသို႔တကူးတကေတြ႕ ဆံု၍ စကားေျပာၾကသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ထံုးစံျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔မွအိပ္ေသာ္လည္း ခပ္ေစာေစာပင္ ႏိုးေနသည္။

မိတ္ေဆြစာေရးဆရာဖုန္းဆက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ သူက YBS ႏွင့္  သြားရန္ေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကဘူတာႏွင့္ပိုမိုလမ္းသင့္ေသာေၾကာင့္ ရထားႏွင့္သြားရန္ အၾကံျပဳသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ဘူတာသို႔ ထြက္လာရာ ဘူတာေရာက္ေတာ့ အနီးဆံုးရထားက အခ်ိန္တိက်စြာပင္ ထြက္ခြာသြားၿပီၿဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႀကိဳတင္အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္မထားေသာ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးက ဖုန္းဆက္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေန ေသာေၾကာင့္ ေတြ႕ခ်င္သည္ဟုဆိုသည္။  ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလည္း သူႏွင့္ေတြ႔ရခဲေသာေၾကာင့္ ေတြ႔ခ်င္မိသည္။ နာရီ၀က္ခန္႔တြင္ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္မည္ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေနာက္လာမည့္ရထား အခ်ိန္ကိုၾကည့္မိရာနာရီ၀က္ေက်ာ္ခန္႔ လိုေနေသးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အခ်ိန္မမီမွာေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ YBS စီးရန္ဆံုးျဖတ္ရျပန္သည္။ မိတ္ေဆြ စာေရးဆရာက လမ္းေတြပိတ္မွာေၾကာက္ရသည္ဟုေျပာသည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ေန႔ခင္းပိုင္းမွာပင္ လမ္းကပိတ္လို႔ေကာင္းေနၿပီ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာထိုင္ခံုရသည္။ တစ္မွတ္တိုင္၊ ႏွစ္မွတ္တိုင္ စီးၿပီးတဲ့အခါ အသက္ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ အရြယ္ခန္႔ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက စာရြက္ပိုင္းေလးတစ္ရြက္လာေပးသည္။ ကားေပၚမွခရီးသည္အားလံုးေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလာေပးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကမယူ။ စာရြက္ကို ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ေပၚတင္သြားသည္။ မိတ္ေဆြစာေရးသူကလည္း သူ႔လက္ထဲေရာက္ေနေသာ စာရြက္အား ကြၽန္ေတာ့္ကိုေပးသည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီးျပန္လာယူေသာအခါ အလြယ္တကူ ယူ၍ရေစရန္ ထိုင္ခံုလက္ရန္းတြင္ ညႇပ္ေပးထားလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ထိုသို႔ ျပဳလုပ္သည္ကို ထိုအမ်ဳိးသမီးက သေဘာက်ပံုမရေပ။ စာရြက္မ်ားကို ေဆာင့္ေအာင့္ဆြဲျဖဳတ္ၿပီးလူတိုင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ အလိုမက်ဟန္ ေဒါသထြက္ဟန္ကို ျပသည္။ ထိုအျခင္း အရာကိုျမင္ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနာက္ နားထိုင္ခံုမွ အမ်ဳိးသမီးက “အမယ္ေလး သူတို႔ ကိုလည္းေၾကာက္ေနရတာပဲ” ဟုေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေဘးမွာထိုင္ေနေသာ စာေရးသူမိတ္ေဆြအား လက္တို႔ကာ “ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေနအထားက အကုန္လံုးကို ေၾကာက္ေနရတာဗ်” ဟု ေျပာျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ လမ္းေတြပိတ္မွာ ေၾကာက္သည့္အတြက္ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားစီးရန္ ၾကံခဲ့ေၾကာင္း၊ အခ်ိန္အနီးဆံုးရထားထြက္သြားၿပီျဖစ္၍ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္သို႔ ျပန္ သြားခဲ့ရေၾကာင္း၊ ေစာင့္ေနရသည့္အတြက္ အားနာေၾကာင္း ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းေတာင္းပန္ ရသည္။ မေတာင္းပန္လို႔လည္းမျဖစ္။ နာရီ၀က္အတြင္း ေရာက္မည္ဟုေျပာၿပီး တစ္နာရီေက်ာ္ခန္႔ ေစာင့္ခိုင္းလိုက္ရသည္ မဟုတ္လား။ မနက္ပိုင္းကတည္းက ရြာခ်လိုက္ စဲသြားလိုက္ျဖစ္ေနေသာ မိုးပဇၨဳန္က ကြၽန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း စကားေျပာေနစဥ္ တ၀ုန္း၀ုန္း တဒိုင္းဒိုင္း ရြာခ်လ်က္ရွိသည္။

ခုလိုတ၀ုန္း၀ုန္း တဒိုင္းဒိုင္း မိုးေတြ ခ်ေနသည္ကိုေတြ႔ရေတာ့ ေၾကာက္စရာေတြကို ေတြးမိျပန္သည္။ ဘယ္နယ္ဘယ္ေဒသ ေတြမွာ ေရႀကီးေရလွ်ံ ျဖစ္ဦးမလဲ ေၾကာက္ရသည္။ ကိုယ္မရွိတဲ့အခ်ိန္ အိမ္မွာေရေတြ၀င္ၿပီး မိသားစုအားလံုး စိုးရိမ္ေသာကေတြနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔ေနၾကမွာကို ေၾကာက္ရသည္။ ေရႀကီးေသာျပႆနာေၾကာင့္ ေရေဘးသင့္ျပည္သူေတြရဲ႕စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲကို ေၾကာက္မိသည္။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔ စဥ္ဘ၀မွာ ေၾကာက္စရာေတြကအမ်ားႀကီး ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ခ်စ္ရသူေတြက ကိုယ့္အေပၚ နားလည္မႈလြဲမွာ ေၾကာက္ရသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ရေသာလူေတြအတြက္ ကိုယ္ကအေရးမပါမွာကို ေၾကာက္ရ သည္။ ဘ၀ကို ဘာမွမဟုတ္လိုက္ပဲ ေသဆံုးသြားမွာေၾကာက္ရသည္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ ဆန္ကုန္ေျမေလး ျဖစ္ေနမွာ ေၾကာက္ရသည္။ စိုးရိမ္စိတ္ကဲေသာ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ညေပါင္းမ်ားစြာကို အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘဲ ျဖတ္သန္းေနရမွာကို ေၾကာက္မိသည္။

လတ္တေလာ သတင္းစကားေတြကလည္း ေၾကာက္ေနမိတဲ့ စိတ္ကိုပိုမိုေျခာက္လန္႔ေန၏။ အခ်ိန္မေရြး အသက္ကိုအႏုတ္ခံရမွာ ေၾကာက္ေနရတယ္။ ဆူညံညံသံေတြ။ အဆင္မေျပမႈေတြ။ အစစအရာရာခ်ဳိ႕ယြင္းမႈ ေတြဟာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို မာဆိုးျဖစ္ေစခဲ့ၿပီလား။ မာဆိုးဟာ အႏုပညာကေနခုန္ ထြက္လာတဲ့ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္စရာလို႔မျမင္ဘဲ လူသားဆန္သြားတဲ့ အႏုပညာတစ္ခု။ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာျဖစ္သြားတဲ့ လူသားဆန္မႈလို႔ ေတြးေနမိသလား။ အဲဒီလိုအေတြးကလည္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကလို ရန္ျဖစ္ရဲမွ ႐ိုက္ရဲမွ မိုက္ရဲမွ သတ္ရဲျဖတ္ရဲမွ သတၱိရွိတာ ဆိုတဲ့အေတြးေတြ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကိုပ်ံ႕ႏွံ႔သြားလည္း ေၾကာက္ရသည္။

တစ္ေန႔က ရထားဘူတာမွာ ရထား ေစာင့္ေနရင္း လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕သည္။ ေကာင္းေသာေတြ႕ျခင္းေတာ့မဟုတ္။ အသက္အရြယ္က သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္အရြယ္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြမွာ ရန္လိုေနပံုကဖံုးမရဖိမရ။ သူက သူ႔ကိုစိန္ေခၚတာလားဟု ေမးသည္။ ကိုယ္ဘာလုပ္မိလို႔  ဒီေမးခြန္းကို ေမးသလဲဟု စဥ္းစားလို႔မရ။ သူနဲ႔ စကားအေခ်အတင္ မေျပာေတာ့တာနဲ႔ ဆိုက္ေရာက္တဲ့ရထားေပၚသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္တက္လိုက္သည္။ ေသြးၾကြ သူေတြရဲ႕ရန္ကိုလည္းေၾကာက္ရသည္။ လူမွားၿပီး ဓားထိုးခံရမွာလည္း ေၾကာက္ရသည္။ အုပ္စုဖြဲ႕ရန္လုပ္ခံရမွာလည္း ေၾကာက္ရသည္။ ေန႔စဥ္သတင္း ေတြမွာလည္း ကိုယ့္အိမ္ေပၚကိုယ္ေနတာေတာင္ အိမ္ေပၚတက္ၿပီး သတ္ျဖတ္တာေတြ ေတြ႔ေနရသည္ မဟုတ္ လား။ လတ္တေလာ အေျခအေနအရ လံုျခံဳမႈဆိုေသာ စကားလံုး ကို အဘိဓာန္ထဲတြင္သာ ရွာေဖြဖတ္႐ႈရမည့္ အေနအထားျဖစ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေရာ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ အစစအရာရာလံုျခံဳ သည္ဟု မခံစားရပါ။

ကြၽန္ေတာ္ ဒူဘိုင္းတြင္ ေနစဥ္ကျဖစ္ သည္။ တစ္ေန႔တြင္ အလုပ္ေဖာ္ပါတနာမ်ား စုဖြဲ႕ကာေသာက္ၾကစားၾကသည္။ မ်ားမ်ားစားစားေတာ့မဟုတ္။ လူခုနစ္ေယာက္ တစ္လံုးသာျဖစ္၏။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေသာက္လို႔ တစ္၀က္ပင္မက်ဳိးခင္ ရဲအရာရွိ ေရာက္လာ သည္။ ေသာက္ေနေသာ ပုလင္းကိုသိမ္းၿပီး ေနာက္တစ္ခါဆိုပါက အဖမ္းခံရမည္ဟု ေျပာ ၿပီး ID နံပါတ္ေတြေတာင္းသည္။ ေနာက္တစ္ ေန႔မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔အလုပ္လုပ္ေသာဟိုတယ္ကို ဒဏ္ေငြတပ္သည္ဟု သိရသည္။ လကုန္မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔လစာထဲကျဖတ္သည္။ ဒူဘိုင္းသည္ ႏိုင္ငံသား မဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ အာရပ္ကမၻာ၏ အိုေအစစ္ၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ထိုေနရာမ်ဳိးတြင္ အုပ္စုလိုက္ရန္ပြဲ၊ လမ္းေဘးရန္ပြဲမွအစ လူသတ္မႈ၊ မုဒိမ္းမႈစေသာရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို ၾကားရဖို႔ခဲရင္းသည္။

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္အရေတာ့ ဒူဘိုင္းအစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဥပေဒေကာင္းေသာေၾကာင့္ ျမင္သည္။ အစိုးရ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေသာ ရဲမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာထမ္းမ်ား၏ ဥပေဒေလးစားမႈႏွင့္ တာ၀န္ေက်ပြန္မႈေၾကာင့္ ဟု ျမင္သည္။ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ္ၾကံဳခဲ့ဖူးေသာ ဒူဘိုင္း ရဲဌာနႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို မိတ္ေဆြမ်ားအား ေျပာျပျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ contract ၿပီးေတာ့ စာခ်ဳပ္သစ္မခ်ဳပ္ဘဲ ျပန္မည္ဟုဆံုးျဖတ္သည္။ကြၽန္ေတာ္ ရစရာရွိသည့္ benefit money , OT ႏွင့္ ေလယာဥ္ လက္မွတ္တို႔ကိုေတာင္းသည္။ တစ္လလည္း မေပး။ ႏွစ္လလည္းမေပး။ ဗီဇာသက္တမ္း ကုန္ရန္ တစ္ပတ္ခန္႔လိုသည္အထိ မေပးေသး။ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရသည္။ စာခ်ဳပ္သစ္ထပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ဗီဇာတိုးမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရစရာရွိေသာ ပိုက္ဆံေတြထားခဲ့ၿပီး အိမ္ျပန္ မလား။ ၾကံရာမရသည့္အဆံုး  Dubai Police ကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ ရဲကအက်ဳိးအေၾကာင္းေမးသည္။ ဒူဘိုင္း Law အတိုင္း အားလံုးျဖစ္ေစရမည္ဟု အာမခံသည္။

ထိုေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ရဲကဖုန္းျပန္ေခၚသည္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနရင္ အားလံုး အဆင္ေျပေစရမည္ဟု ကတိေပးသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ့္ထံသို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ပိုက္ဆံပါ ေရာက္လာသည္။ ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ရဲစခန္းက ဖုန္းေခၚသည္။ လက္မွတ္ရၿပီလား ေမးသည္။ လူကိုယ္တိုင္ ရဲစခန္း မေရာက္ ရဲေတြနဲ႔ မေတြ႕လိုက္ဘဲ အဆင္ေျပသြားသည္။

မေန႔ကလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ဆံု၊ အာလာပ သလႅပ ေျပာ။ အလုပ္ကိစၥေျပာ။ လမ္းခြဲခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ လမ္းၾကံဳရင္ သဃၤန္းကြၽန္းဘက္ ၀င္ခဲ့ပါဦးဟု ကြၽန္ေတာ္က ဖိတ္မႏၲကျပဳရာ မိတ္ ေဆြက  “သဃၤန္းကြၽန္းဘက္က ဓာတ္ႀကိဳးေတြေတာ့ စိတ္ခ်ရတယ္မလား” ဟု ေမးသည္။  အစစအရာ ေၾကာက္ေနရသည့္ၾကား က ျပံဳးမိေသးသည္။ ထိုအျခင္းအရာအား ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အေၾကာက္ တရားတြင္ အသားက်ေနသူမ်ားလားဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္သံုးသပ္ေနမိေတာ့သည္။

တရားမွ်တလြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မေသြ (၁၀)

Photo: CNN

ေနာက္လာတဲ့ ေမာင္ပုလဲ (၁၉၉၈-၂၀၁၀) ႏုိင္ငံေရးေနာက္ခံကားခ်ပ္

၁၉၈၈ လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ေသြးထြက္သံယို ႏွိမ္နင္းၿပီး မဆလ ကယ္တင္ေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ျပည္သူကို ၿငိမ္၀ပ္ ပိျပားသြားေအာင္ ဖိႏွိပ္သည့္ န၀တစစ္အစိုးရ တက္လာသည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ျပည္ေထာင္စု တရားစီရင္ေရးဥပေဒအရ တရား႐ုံး အဆင့္ဆင့္ ထူေထာင္သည္။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးဟုဆိုကာ သယံဇာတမ်ား အေျပာင္ရွင္း၊ အကုန္ထုတ္ေရာင္း စီးပြားေရးေပၚလစီ က်င့္သံုးသည္။ လက္သင့္ရာ စားေတာ္ေခၚ စီးပြားေရးေပၚလစီအရ အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး ခ႐ိုနီေခတ္ပ်က္သူေဌးမ်ား မိုးဦးက်မႈိမ်ားလို အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ေပၚေပါက္လာသည္။

ႏုိင္ငံေရးဘက္တြင္ ပါတီစံုစနစ္ကို မလႊဲမေရွာင္သာ ခြင့္ျပဳခဲ့ရသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္သည့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္က လူထုေထာက္ခံမႈ အင္အားႀကီးမားစြာျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚ တက္ေရာက္လာသည္။ ဗမာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖဲြ႕ခ်ဳပ္၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီကဲ့သို႔ ေရွ႕တန္းေရာက္ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႕အစည္းမ်ားအျပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (ABSDF) ကဲ့သို႔ အမ်ဳိးအစားသစ္၊ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႕မ်ားလည္း ေပၚေပါက္လာသည္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ အႏုိင္ရ NLD ပါတီမွ ေဒါက္တာစိန္၀င္း ဦးေဆာင္သည့္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ (NCGUB) ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီမဟာမိတ္မ်ားအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ (DAB) ကဲ့သို႔ အဖဲြ႕အစည္းမ်ားလည္း ေပၚေပါက္လာသည္။

ျပည္ပတြင္ ကုလသမဂၢစင္ျမင့္၌ အရွက္တကဲြ အက်ဳိးနည္းျဖစ္ရသည့္နည္းတူ ျပည္တြင္း၌လည္း ဒီမိုကေရစီလိုလားေသာ ျပည္သူတို႔၏ အလြန္ႀကီးမားသည့္ ခုခံဆန္႔က်င္မႈႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရသည္။ စစ္အစိုးရအဖို႔ မ႐ွဴသာ မ႐ိႈက္သာ ျဖစ္ရသည္။ ဤအေျခအေနတြင္ စစ္အစိုးရသည္ သူ၏ စစ္အာရွင္အေျခခံ အေအာက္အအံုႀကီးကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ တရားစီရင္ေရးယႏၲရားကို ဖိႏွိပ္ေရး ကိရိယာအျဖစ္ အလဲြသံုးစားျပဳ ေဆာင္ရြက္ေတာ့သည္။

ကြၽန္၀ယ္ရာ အဆစ္ပါသူမ်ားႏွင့္ င၀က္

ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ သေဘာတရားအရ တရား႐ုံး၊ ေထာင္၊ ပလိပ္ဂတ္၊ စစ္တပ္တို႔မွာ အာဏာယႏၲရားႀကီး၏ ေခြးသြားစိတ္မ်ား ျဖစ္သည္။

ဤငရဲေခတ္ႏွစ္ကာလအတြင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဒီမိုကေရစီလိုလားသည့္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူမ်ားကို န၀တလက္ပါးေစ တရား႐ုံးမ်ားက ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့သည္။ လက္မရြံ႕ပါးကြက္သားအျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံရသည္။ သခင္အားရ ကြၽန္ပါး၀ ျပဳလုပ္ၾကသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ မေရွာင္မလဲြသာ အငွားဗိုက္ျဖင့္ ဓားထိုးခံရသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ တရားစီရင္ေရးက င၀က္ဘ၀ ေရာက္ၾကရသည္။ ျပည္သူတို႔၏ အမ်က္ေဒါသမွာ စီရင္ခ်က္ခ်ရသည့္ တရား႐ုံးမ်ားအေပၚ က်ေရာက္သည္။
ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ ဘုန္းမီးေနလ ေတာက္ပသည့္အခ်ိန္တြင္ ေထာက္လွမ္းေရး၏ ေစခိုင္းရာမွန္သမွ် တရားသူႀကီးမ်ားက “ဟုတ္ကဲ့ ဘတ္” ဟုဆိုကာ ျပားျပား၀ပ္ လိုက္နာၾကရသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕လြန္းသျဖင့္ “ဟုတ္ကဲ့ အဘ” ဟုပင္ မေျပာႏုိင္ေတာ့ဘဲ “ဟုတ္ကဲ့ ဘတ္” ဟုသာ ျပာျပာသလဲ အာလုတ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ “ဤ ဟုတ္ကဲ့ဘတ္” မ်ားက ယခုသမၼတႀကီး ဦး၀င္းျမင့္၏ တရားစီရင္ေရးဆိုင္ရာ မွတ္ခ်က္မ်ားအေပၚ မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။

သို႔ျဖင့္ အိတ္ပိတ္တရားစီရင္ေရး ေပၚေပါက္လာသည္။ သက္ေသအေထာက္အထားက မည္သို႔ပင္ရွိေစကာမူ ေထာက္လွမ္းေရးက လာေပးသည့္ အိတ္ပိတ္အမိန္႔အတိုင္း စီရင္ခ်က္ခ်ရသည္။

ဤသို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ အခ်ဳိ႕အနားျပာတရားသူႀကီးတို႔က ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္ ေထာင္ခ်သည္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားကို အသက္၏ ႏွစ္ျပန္၊ သံုးျပန္ ေထာင္ခ်သည္။ ဇာဂနာ၊ မင္းကိုႏုိင္ စသည့္ ထင္ရွားသည့္ အတိုက္အခံမ်ားမွာ မၾကား၀ံ့မနာသာ ေထာင္ဒဏ္ (၆၅) ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံရသည္။ တရားေရး နယ္ပယ္တြင္ စစ္ဘက္အရာရွိမ်ား၏ ဇနီးမ်ား၊ သက္ဆုိင္သူမ်ားက ေနရာေကာင္းရၾကသည္။ ႏုိင္ငံေရးအမႈမ်ားကို ဖိႏွိပ္ၿပီးလွ်င္ တာ၀န္ေက်ၿပီ ထင္ရာလုပ္ေတာ့ဟု ေျပာသည့္ အလားပင္။ ေထာက္လွမ္းေရးက တရားစီရင္ေရးကို စြက္ဖက္႐ုံမက မူးယစ္ေဆး၀ါးမ်ားတြင္ ၀င္၍ပဲြစားလုပ္သည္။ ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ “ဟုတ္ကဲ့ ဘတ္” တို႔ ေပါင္းလိုက္သည့္အခါ တရားစီရင္ေရးက ျပည္သူတို႔၏ တံေတြးခြက္တြင္ ပက္လက္ေရာ ေမွာက္လ်က္ေရာ ေမ်ာခဲ့ရပါေတာ့သည္။ အမွန္တကယ္ ဖိနပ္ျဖင့္ ေပါက္ခံသင့္သူမ်ားမွာ ထို “ဟုတ္ကဲ့ ဘတ္” တို႔သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤငရဲေတာ္ေခတ္မ်ား၏ လူထုက်ိန္စာသည္ ေနာင္တရားသူႀကီးမ်ားအေပၚပါ က်ေရာက္ေနခဲ့ရပါၿပီ။

ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန ထံုးသာဓကမ်ား

(က) ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂ ရက္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ဒုတိယ နရသိန္ငရဲစခန္းမွ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္။ ေနာက္ရက္ကစၿပီး တရား႐ုံးျပန္သြားသည္။ ၁၉-၉-၂၀၀၁ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕ေနလိုင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံရခ်ိန္အထိ ျဖစ္ပါသည္။

ခ်မ္းေအးသာစံၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ုံးတြင္ သူငယ္ခ်င္းေရွ႕ေန ကိုခင္ေမာင္ရင္ (ကြယ္လြန္)ႏွင့္အတူ အမႈလိုက္သည္။ ျပစ္မႈစစ္ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ စစ္ေၾကးေပးရမည္ဟု သူက ဆုိသည္။ “စစ္ေၾကး ဘာစစ္ေၾကးလဲဗ်” ကြၽန္ေတာ္မၾကားဖူးသျဖင့္ ေမးမိသည္။ အမႈစစ္ေပးသည့္အတြက္ တရားသူႀကီး ၁၀,၀၀၀၊ ဥပေဒအရာရွိ ၁၀,၀၀၀ ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

အဆိုပါ႐ုံးတြင္ပင္ တစ္မႈၾကံဳရသည္။ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ပါ ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္သည့္ကိစၥ။ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးက ေငြက်ပ္သိန္း ၂၀ ဘဏ္သို႔ သြားသြင္းသည္။ ပိုက္ဆံထုပ္ကို ဆိုင္ကယ္ေရွ႕ျခင္းထဲ ထည့္ထားသည္။ အလစ္တြင္ သူခိုးက ေငြထုပ္ဆဲြေျပးသည္။ ၀ိုင္းေအာ္သျဖင့္ အနီးပတ္၀န္းက်င္က ျပည္သူမ်ား၀ိုင္းဖမ္းရာ အလစ္သုတ္သူအား ေငြထုပ္ႏွင့္တကြ ဖမ္းမိသည္။ သို႔ျဖင့္ အမႈမွာ မႏၲေလးခ်မ္းေအးသာစံ တရား႐ုံးသို႔ ေရာက္လာသည္။ သက္ေသခံေငြသိန္း ၂၀ ကို ျပန္ထုတ္ေတာ့ တရားသူႀကီး၊ ေရွ႕ဖက္စာေရး၊ ဘိလစ္၊ ဥပေဒ႐ုံး စသည္တို႔ကို ပူေဇာ္ရသျဖင့္ ေငြ ၁၀ သိန္းေက်ာ္ ကုန္သြားသည္။ ၀န္ထမ္းမေလးမွာ “ဒါ ကြၽန္မပိုင္တဲ့ ေငြမဟုတ္ဘူး” ဟုဆိုကာ ႐ုံးေရွ႕တြင္ ခ်ဳံးပဲြခ် ထုိင္ငိုရွာပါသည္။ အဆုိပါ႐ုံးတြင္ ရာဇသတ္ႀကီးပုဒ္မ – ၄၂၀ အရ တရားစဲြသည့္အမႈတြင္ တရားခံကို မလဲြမေသြ အာမခံေပးရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အာမခံေပးသည့္အတြက္ဟုဆိုကာ ေငြက်ပ္တစ္သိန္း ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရျပန္ပါသည္။

(ခ) ဤအမႈကေတာ့ ေအာက္႐ုံးအဆင့္မ်ားတြင္မဟုတ္။ တရား႐ုံးခ်ဳပ္အဆင့္တြင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေထာင္က ထြက္လာေတာ့ အထဲတြင္ အတူေနရသည့္ လူငယ္ေရွ႕ေနတစ္ဦးက တရားမမႈလာအပ္သည္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အရင္ ေထာင္ကလြတ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အမႈမွာ ႐ုံးအဆင့္ဆင့္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ႐ုံမက အထူးအယူခံတြင္ ႐ႈံးနိမ့္ထားသည့္အမႈ ျဖစ္သည္။ စီရင္ခ်က္မ်ားကုိ ဖတ္ၾကည့္တာ့ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြ ျပာလာၿပီး ဆံပင္ေတြတစ္ေခ်ာင္းစီ ေထာင္ထလာေအာင္ အံ့ၾသမိသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ ပိုက္က်ဳံးအရပ္၌ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုး သစ္စက္သူေဌးႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုသူေဌးႀကီးကြယ္လြန္ေတာ့ အေမြဆိုင္ ၂၂ ဦး က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ယင္းတို႔အနက္ သံုးဦးက က်န္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားကို တရားဘက္ျပဳ၍ အေမြမႈစြဲဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ တရား႐ုံးမ်ား၏ စီရင္ခ်က္မွာ အံ့ၾသေလာက္ပါသည္။ အေမြဆိုင္ ၂၂ ဦးအနက္မွ ႏွစ္ဦးက အေမြဆုိင္ေျမ ႏွစ္ကြက္ကို မွတ္ပံုတင္စာခ်ဳပ္ျဖင့္ ေရာင္းစားထားသည္။ တရား႐ုံးအဆင့္ဆင့္က ထိုေရာင္းစားထားသည့္ ေျမႏွစ္ကြက္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ထိုေရာင္းစားသူႏွစ္ဦးတို႔က က်န္အေမြဆုိင္မ်ားအေပၚ ဆန္႔က်င္လက္ရွိ (Adverse Possession) ျပဳျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကာလစည္းကမ္းသတ္ စတင္ေရတြက္ရမည္ဆိုၿပီး ထိုေျမႏွစ္ကြက္သာမက က်န္မခြဲရေသးသည့္ အေမြပစၥည္းမ်ားအတြက္ပါ ကာလစည္းကမ္းသတ္ ေက်ာ္လြန္ၿပီဆိုၿပီး အမႈတစ္ခုလုံးကို ပလပ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပေဒပညာကို သာမန္သိရွိလွ်င္ပင္ အဆံုးအျဖတ္ျပဳႏုိင္သည့္ အခ်က္ကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း သုိ႔မဟုတ္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

အမွန္တကယ္အားျဖင့္ ေရာင္းစားခဲ့သူ ႏွစ္ဦးမွာ က်န္အေမြဆိုင္ပစၥည္းမ်ားကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း လက္ရွိထားခဲ့ျခင္း မရွိသျဖင့္ ဆန္႔က်င္လက္ရွိျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဤအေျခအေနတြင္ ေရာင္းၿပီးသား ေျမကြက္ႏွစ္ကြက္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ က်န္အေမြဆုိင္ပစၥည္းတစ္ခုလံုးအေပၚ အမႈကို ပလပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႕အမႈကို ကြၽန္ေတာ္နားလည္သမွ် ျပင္ဆင္ေနစဥ္အတြင္း ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕ေနလုိင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံရသျဖင့္ အမႈကို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေတာ့။ ႐ႈံးခဲ့သည့္ အမႈတြင္ တရားလိုလုပ္ခဲ့သူမ်ားကိုဖယ္ၿပီး တရားလိုအသစ္ထည့္ တရားစြဲဆိုသည္။ ေရာင္းစားၿပီးသား ေျမႏွစ္ကြက္ကို ေနာက္ဆက္တြဲ (က) အေမြပစၥည္းစာရင္းတြင္ မထည့္ေတာ့ဘဲ အဆိုလႊာတင္သြင္း တရားစြဲဆိုသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း မႏၲေလးတုိင္းတရား႐ုံးက မီးေသဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျဖစ္သည္ဟုဆိုကာ အမႈကို ပလပ္သည္။ ႏုိင္ငံေတာ္တရား႐ုံးခ်ဳပ္သုိ႔ အယူခံတက္ေတာ့မွ ထိုစဥ္က တရား႐ုံးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီး ဦးသက္ထြန္းက မီးေသျခင္းမရွိဟုဆိုကာ အယူခံကို ခြင့္ျပဳလုိက္သည္။ ဤအမႈက ရည္ညႊန္းေဖာ္ျပေနသည္မွာ ဆင္ျခင္တံုတရား (Discretion) ထက္ လက္ရဲဇက္ရဲႏုိင္မႈက အားႀကီးေနျခင္း ျဖစ္သည္။

(ဂ) ဤအမႈမွာလည္း မန္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အမႈျဖစ္ပါသည္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕လယ္ေကာင္တြင္ ေနထုိင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဥပသကာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးက ၎ပိုင္ တုိက္မ်ားအား မႏၲေလးၿမိဳ႕လယ္ရွိ အလြန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ၿပီး ၾသဇာတိကၠမႀကီးသည့္ တ႐ုတ္ေရႊဆိုင္သူေဌးႀကီးတစ္ဦးထံ တန္ဖိုးသင့္ေရာင္းခ်သည္။ တ႐ုတ္သူေဌးႀကီးက စရန္ေငြေပးေခ်ၿပီးေသာ္လည္း ေငြအေျပမေခ်။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥပသကာအမ်ဳိးသမီးႀကီးက မႏၲေလးၿမိဳ႕ရွိ ဆုေတာင္းအလြန္ျပည့္သည္ဟု နာမည္ႀကီးေသာ တန္ခုိးႀကီးဘုရားတစ္ဆူ ၏ ေဂါပကအဖြဲ႕ကို ေရစက္သြန္းခ် လွဴဒါန္းသည္။ ထို႔ေနာက္မွ တ႐ုတ္သူေဌးႀကီးက အလွဴရွင္အား ရာဇ၀တ္ေၾကာင္း၊ တရားမေၾကာင္းအရ တရားစြဲေတာ့သည္။ အလွဴ႕ဒါယိကာမႀကီး ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၎၏မ်ဳိးဆက္တို႔ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံရသည္။ မူလတရားမႀကီးအမႈတြင္ ထုိစဥ္က မႏၲေလးတုိင္းတရားသူႀကီး ဦးခင္ထြန္းက ေရစက္သြန္းခ် လွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္၍ ပဋိညာဥ္အတုိင္း ေဆာင္ရြက္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့သည့္ အေျခအေန ေပၚေပါက္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာခ်ဳပ္ပါအတိုင္း အလွဴ႕ဒါယိကာမႀကီးက စရန္ေငြ ႏွစ္ဆေပးေလ်ာ္ေစရန္ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ ဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္သည့္အျပင္ လူသာဓုေခၚ နတ္သာဓုေခၚ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အထက္႐ုံးအဆင့္ဆင့္၌မူကား မူလစီရင္ခ်က္ႏွင့္ ဒီဂရီကို ေျပာင္းျပန္လွန္ခဲ့ၾကသည္။

ပိုဆိုးသည့္အခ်က္မွာ အဆိုပါ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးပိုင္သည့္ တုိက္တာမ်ားတြင္ အေဆာက္အအံုပ်က္စီးက မိမိေငြျဖင့္ အေဆာက္အအုံသစ္ ေဆာက္လုပ္၍ ေျမငွားခြင့္ရရွိထားသူမ်ား ရွိသည္။ ထိုသူမ်ားက မိမိတို႔သည္ တရားႏုိင္၏ အိမ္ငွားျဖစ္ေၾကာင္း တရားစြဲဆိုၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ တ႐ုတ္သူေဌးႀကီးက အခ်င္းျဖစ္ အေဆာက္အအံုတို႔ကို စည္ပင္သာယာတြင္ ဒဏ္ေဆာင္ၿပီး ညတြင္းခ်င္း ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္သည္။ အျငင္းပြားပစၥည္း မရွိေတာ့ဟုဆိုကာ အိမ္ငွားမ်ား အမႈ႐ႈံးၾကရေတာ့သည္။

ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္

ဤကဲ့သုိ႔ ထံုးသာဓကမ်ား ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ တစ္ေထာင့္တစ္ညႏွင့္လည္း ၿပီးမည္မဟုတ္။ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသုံးေထာင္ ျဖစ္ေခ်မည္။ အလြန္ထင္ရွားသည့္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ကိစၥမ်ားကို အျမည္းေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သရဲေမြးသည့္ ေအာက္လမ္းဆရာ ၾကာေတာ့ ကိုယ့္လူကိုယ္မႏုိင္ေတာ့။ အလြန္႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္သည့္ ကိစၥမ်ားက တစ္ေန႔တျခား စုပံုလာသည္။ ကာတြန္းတစ္ခုတြင္ တရား႐ုံး၀င္းထဲ၌ လူတစ္ဦးက တုိင္ကို မွီလုိက္ရာ တုိင္က “ကိုႀကီး လက္ဖက္ရည္ဖိုးေလး” ဟု ေတာင္းသည့္ ျပကြက္ပါသည္။

စင္စစ္အားျဖင့္ အဆိုပါ ၁၉၈၈-၂၀၁၀ ကာလတြင္ တရားစီရင္ေရးမွမဟုတ္ပါ။ ေနရာတုိင္း က႑တုိင္း စာရိတၱပ်က္စီးၿပီး အဂတိတရားက မိုးေမွာင္က် ဖံုးလႊမ္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ လူအမ်ားႏွင့္ မလႊဲမေရွာင္သာ ဆက္ဆံရသျဖင့္ တရား႐ုံးက ထိပ္ဆုံးမွ ရင္စည္းခံေနရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အရူးလက္နဲ႔ ဆြဲတင္မယ့္ေခ်ာက္

(၁)

ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဓားတစ္ေခ်ာင္း ပါလာတယ္ဆိုတာ သိပ္အထူးအဆန္းႀကီးမွ မဟုတ္တာ။အဲဒီလိုေျပာလို႔ အျမဲတမ္း တာ၀န္ႀကီးတစ္ခုလို သတိထား လုပ္ယူေနရတဲ့ ကိစၥလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္ မည္မည္ရရ မရွိတာရယ္မဟုတ္ဘဲ ထည့္ထားတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဓားတစ္ေခ်ာင္းရွိေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အတိအက်ေျပာရရင္ လြယ္အိတ္ရဲ႕ အတြင္းဇစ္ဆြဲအိတ္ထဲမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ အျပင္ဘက္မွာ အလြယ္တကူ ႏိႈက္ယူလို႔ရေအာင္ ဒီအတိုင္းကိုထည့္ထားတာ။ အဲဒီလို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ႏိႈက္က အလြယ္ထားထားေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွ စစ္လို႔မမိ ေသးတာ အံ့ၾသဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြ ရွိတတ္တယ္။ လူထူရင္ ထုတ္ႂကြား႐ုံ အလွေဆာင္ ထားဖို႔ေလာက္နဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာ၀ွက္ၿပီး ထည့္ယူေလ့ရွိတာမ်ဳိးေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္က်ေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိး အေလးခံသယ္ေနတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ႐ုတ္တရက္ အသံုးျပဳျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ကို သိေနသလို ခံစားရတာ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း တိတိက်က် ဘယ္ေနရာမွာ ထည့္ထားပါတယ္လို႔ ေျပာေနရတာေပါ့။ အျပင္ထြက္တိုင္း အဲဒီဓားကို ကြၽန္ေတာ့္ လြယ္အိတ္ထဲ မေမ့မေလ်ာ့ထည့္ထည့္ယူလာတယ္။ ဓားက ခလုတ္ႏွိပ္ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ေမာင္းခ်ဓား။ ႏွစ္ထပ္စတီးလက္ကိုင္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုအထာက်တယ္လို႔ ေျပာလို႔ ရလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ေက်ာင္းမွာဆို ခပ္ဆိုးဆိုး အေပအေတ ေသာက္လူမိုက္ေလးေတြ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ပံုစံမ်ဳိးေပါ့။

ကိုးဆယ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ေထာင္ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚ အခုသြင္႐ုံရွိတဲ့ ေနရာေအာက္မွာ စတီးဓား ခပ္မိုက္မိုက္ေတြ စေကဘာေတြ ခ်ိန္းႀကိဳးေတြခ်ည္း သီးသန္႔ေရာင္းၿပီး ေဂၚလီက်တဲ့ ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြေလာက္က အဲဒီနားကို ခဏခဏ ျဖတ္သြားဖူးတဲ့သူေတြ သိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဆိုင္ကေလးက မွန္ရိႈးေက့ တစ္လံုးတည္းနဲ႔ ေနရာခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ဆိုင္ေလး။ ဓားေတြ၊ စေကဘာေတြကို ကတၱီပါပိတ္စအနီေရာင္ေပၚတင္ ထားတတ္တာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို ဆိုင္ေရွ႕ကို ျဖတ္တိုင္းကို ကြၽန္ေတာ္ အျမဲသြားေငးၾကည့္ေနက်ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဓားေတြ ဘာေတြ ၀ယ္ေဆာင္ထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုက္ဆံက မရွိေသးဘူးေလ။ သိပ္လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ခဏခဏ လာေငးေနတတ္တဲ့ ဘာမွ အသံုးမက်တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕လူငယ္ဘ၀ပဲဆိုပါေတာ့။ အဲဒီတုန္းက ဓားတစ္ေခ်ာင္းေလာက္ေတာင္ မ၀ယ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္း တကယ္ပဲ။တစ္ေန႔စာသံုးဖို႔အျပင္ လက္ထဲမွာ အပိုေငြကို မရွိခဲ့တာ။  မြဲခ်က္ကလည္း ဓား၀ယ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ တစ္ခါတေလ ထမင္းစားဖို႔ေတာင္မွ ပိုက္ဆံက အခ်ိန္ျပည့္ရွိတာမဟုတ္ဘူး။အဲဒါကလည္း ဘာမွ မထူးဆန္းဘူး။ လူငယ္မွန္ရင္ အိမ္ကို ဆန္႔က်င္ရမယ္၊ အရာရာကို ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ေနရမယ္ဆိုတဲ့ ထမင္းငတ္တတ္တဲ့ စကားႀကီးကို တကယ္ယံုခဲ့လို႔ ျဖစ္ခဲ့တာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီေသာက္သံုးမက်တဲ့စကားမ်ဳိးေတြကို အႀကိဳက္ႀကီး ႀကိဳက္ခဲ့လို႔လည္း အခုအထိ သက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ ဘာတစ္ခုမွ မရခဲ့ဖူးဘူး မဟုတ္လား။ မရခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာ ထားလိုက္ဦး။ အခုထိလည္း ဘာေကာင္မွမျဖစ္ခဲ့ဘူး။

(၂)

ဓားတစ္ေခ်ာင္း ေဆာင္ထားဖို႔ေလာက္အထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေန႔ရက္ေတြမွာ မလိုအပ္ေသးပါဘူးလို႔လည္း ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ မထင္နဲ႔ဦးေလ။ ဟိုးအရင္ကတည္းကအစိုင္အခဲလို လိႈက္စားေနခဲ့တဲ့  ဆုတ္ေခတ္ေဟာင္းရဲ႕အရွိန္ေတြက အခုထိ ကုန္ေသးတာမွ မဟုတ္တာ။အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ပ်က္သုဥ္းျခင္းေတြက အခု ပိုေတာင္ဆိုးလာေသးတယ္လို႔  ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ လူငယ္ဘ၀ဆိုတာ မိုက္႐ူးရဲဖို႔ အရမ္းလြယ္ၿပီး ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေလလြင့္ခ်င္ စရာေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ဆိုေတာ့ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းဖူးမွ အခု ကြၽန္ေတာ္ ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ သိေတာ့မွာ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေျပာေတာ့မယ္ဆိုတာ သိတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔လည္း ဆက္မဖတ္ေလနဲ႔ေပါ့။ ဓားေဆာင္ထားရေလာက္ေအာင္ မလံုျခံဳေတာ့တဲ့ ဘ၀ေန႔ရက္ေတြ ဘာညာ ကြၽန္ေတာ္က အေရးလုပ္ေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေတြက အားလံုး သိၿပီးသား။ အခု လက္ရွိအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေရးေနက်ပံုစံအေဟာင္းေတြ။ ႐ိုးဟိုးဟိုးေနၿပီ။ မလံုၿခံဳတဲ့ေန႔ေတြ ဘာေတြဆိုတာ ေျပာရလြန္းလို႔ ဖန္တစ္ရာေတ ညစ္ေထးေနၿပီ။ ဒီေန႔ထိလည္း ဘာမွ မထူး၊ ဒံုရင္းက ဒံုရင္းအတိုင္းပဲဆိုေတာ့ စကၠဴကုန္ မင္ကုန္တာပဲ ရွိမယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ေရးေရးၿပီး လူေတြကို ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္းေနတာလို႔ေတာင္ ထင္မိေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေျပာရမွာ ပ်င္းေနၿပီ။ ထားပါ။ ဒီ ေလသံေတြခ်ည္းပဲ ထင္မစိုးလို႔  ႀကိဳေျပာထား ရတာ။ ေနာက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲ ပါလာတဲ့ ဓားက ခဲတံခြၽန္တဲ့ ဓားလည္း မဟုတ္ဘူး။ မုတ္ဆိတ္ရိတ္တဲ့ ဘလိတ္ဓားလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္းခ်ဓား စစ္စစ္ႀကီး။ စတီးေရာင္ေျပာင္လက္ေနတဲ့ ေသာက္ရမ္းအထာက်တဲ့ခလုတ္နဲ႔ ႏွိပ္ဖြင့္လို႔ရတဲ့ဓား။ အခုကို လြယ္အိတ္ထဲမွာ ရွိေနတုန္း။

ဓားကိုင္ခ်င္တာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက အခုအခ်ိန္ေတြ အထိပဲ ဆိုပါစို႔။ အဲဒါ ဘယ္လိုစိတ္မ်ဳိးလဲ ေတာ့ မသိဘူး။ ခပ္မိုက္မိုက္ဓားေတြ ေတြ႕ရင္ ၀ယ္ကိုသိမ္းထားခ်င္ေနေတာ့တာ။ ကိုယ့္ စိတ္ကို ရဲေဆးတင္ေပးေနသလိုလို မိုက္ဂုဏ္ျပလို႔ရတဲ့ အေဆာင္တစ္ခုလိုျဖစ္ေနလို႔လား ေတာ့မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဓားေတြကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ နယ္ဘက္ေတြ ေရာက္လို႔ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားလို ဓားရွည္ေတြ ေတြ႕လည္း ၀ယ္ျဖစ္တာပဲ။ ဂ်ပန္ကင္ဒိုဓားလည္း တကူး တက မွာ၀ယ္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ က အိမ္မွာ ၀ယ္သိမ္းထားဖို႔ေလာက္ပဲ အသံုးက်တာ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လက္ေတြ႕မွာ သိပ္အသံုး၀င္လွတယ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။အခု ကြၽန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ေမာင္းခ်ဓားမ်ဳိးကမွ တကယ္အသံုးတည့္ တာ။ ၀န္လည္းက်ဥ္းတယ္။ အလြယ္တကူ ထုတ္သံုးလို႔လည္း ရတယ္။ အသြားေတြ အ႐ိုး ေတြကလည္း စိတ္ခ်ရသလားမေမးနဲ႔။ ေျဖာင္းခနဲ ေျဖာင္းခနဲကို ဖြင့္လို႔ရတာေလ။ ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး ဓားအမ်ဳိးအစားလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

(၃)

ကြၽန္ေတာ္ ေျပာဖူးေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ေသေလာက္ေအာင္ နာက်င္ခံစားရ ပါမ်ားလာရင္ တျခားလူေတာ့ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မႏိုင္ႏိုင္ရာနဲ႔ ဖိတြယ္ေတာ့မွာလို႔။ ေသေသခ်ာခ်ာ အကြက္ခ် လုပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ  စိတ္ထဲမွာ ဒီလိုလုပ္လိုက္မယ္ ဆိုၿပီး မစဥ္းစားထားဘဲ ထစ္ခနဲ ထလုပ္မိခဲ့တာမ်ဳိးေတြေလ။ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္လုပ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ၊ အဲဒီေန႔ရက္ေတြ အေၾကာင္းကိုေတာ ့ျပန္အစမေဖာ္မေျပာတာပဲ ေကာင္းလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္သက္တမ္းထဲက ႏုတ္ယူလႊင့္ပစ္လိုက္ခ်င္တဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းေတာ့ ဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ ထည့္ေျပာရဦးမွာေပါ့။ အားအားရွိ  ျမင္ျမင္ရာ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ငယ္ဘ၀ေန႔ရက္ေတြက အခုအခ်ိန္အထိကို မကုန္ႏိုင္ေသးဘူး ဆိုေတာ့ေလ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ အႏိုင္က်င့္ခံရတဲ့ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနခဲ့ရတဲ့ ကေလးဘ၀တုန္းကလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက လူေကာင္နည္းနည္းညႇပ္တယ္။ အတန္းထဲမွာဆို ဗလေတာင့္တဲ့ေကာင္ေတြ အႏိုင္က်င့္တာ အျမဲခံခဲ့ရတာေပါ့။ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ထိပ္ပုတ္ေခါင္းပုတ္ လာလာလုပ္ေနတဲ့အခါ ရက္ၾကာလာေတာ့ မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူႀကီးေတြ တိုင္ရင္လည္း ခဏပဲ သက္သာလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ကို လာဗ်င္းေနျပန္တာ။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီလိုေကာင္ေတြကို နီးရာနဲ႔ ေကာက္လုပ္ပစ္လိုက္တဲ့အက်င့္ ကြၽန္ေတာ္ရသြားတယ္။ တကယ့္ကို နီးရာနဲ႔ကို ေဆာ္ေတာ့တာ။ ေဒါက္စူးတို႔ အုတ္ခဲတို႔နဲ႔လည္း အလစ္ဖမ္းၿပီးတြယ္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ေျပာရရင္ အဲဒီလိုေဆာ္လိုက္ေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက နည္းနည္းလန္႔လာတယ္ဗ်။ အဲဒီကတည္းက အကန္စိတ္နဲ႔ခ်ည္း အရာရာလိုက္ေတြးေနမိသလား မေျပာတတ္ဘူး။ စာေတာ္ၿပီး လူလိမ္မာျဖစ္ဖို႔ေလာက္ကလြဲရင္ က်န္တာ အေရးမႀကီးဘူးလို႔ ထင္ရတဲ့ အဲဒီဘ၀ႀကီးကို အခုအခ်ိန္ ဘယ္လိုမွ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဓားေတြကို သေဘာက်တာ၊ ႐ူးသြပ္ခဲ့တာ အဲဒီအစြဲေတြလည္း ပါခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။  ေတာ္႐ုံတန္႐ုံေကာင္ေတြဆို ကြၽန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ တစ္ခုခုရွိေနရင္ လန္႔တတ္ၾကတာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိသြားတယ္။ ဓားပါတဲ့သူဆို မိုက္ဂုဏ္ျပေနစရာမလိုေအာင္ကို အလိုလိုရွိန္ေနတတ္တာ ကြၽန္ေတာ္က သိေနၿပီ။ ကိုယ္ေတြလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ။ လက္ထဲမွာ ဓားရွိေနလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေကာင္မွ ကိုယ့္ကိုလာမလုပ္ရဲဘူးလို႔ကို တကယ္ယံုၾကည္သြားေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီစိတ္က လူသတ္လက္နက္ေတြရွိေနရင္ ဘယ္ေကာင္မွ လူမထင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ တူမလားမသိဘူး။ လက္နက္အားကိုးတဲ့ လူမိုက္ဥာဥ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။

(၄)

အခုဆို ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က မရေတာ့ဘူး။ကြၽန္ေတာ္သေဘာမက်တဲ့ေကာင္ေတြဆို ဓားနဲ႔ပဲ ထိုးထည့္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ တျခားစကားေတြ အရည္မရ လွည့္ပတ္ေျပာေနရတာ ဘယ္ေလာက္ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကို လက္နဲ႔ပဲ ရွင္းလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ပိုအဆင္ေျပတတ္ျပန္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အသားလြတ္ပတ္ရမ္းေနတာလား ဘယ္သူမွ ဘာမွ မလုပ္ရဘဲ ကိုယ့္ဆီက တစ္စံုတစ္ခုပဲ ပဲ့ပါသြားမွာကို ေတြးလန္႔ေနတာလား ဆိုတာေတာ့ မသဲကြဲဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ရြယ္တည္း တစ္ေခတ္တည္းႀကီးလာၿပီး ကိုယ့္ထက္သာသြားတဲ့ေကာင္ေတြရွိတယ္။ အခုထိလည္း ဘယ္လိုမွ လိုက္လို႔မမီႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္ရေလာက္တဲ့အထိ ႀကီးပြားေနတဲ့ ေကာင္ေတြ။ အပံ့အပိုးေကာင္းလို႔ ပိုက္ဆံေလးနည္းနည္းရွိလာေတာ့ မာန္တက္ခ်င္တဲ့ ေကာင္စားမ်ဳိးေတြေပါ့။ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ ကိုယ္သာ ဘာမွ အသံုးမက်ရင္ေနမယ္။ ကပ္ဖားရပ္ဖားနဲ႔ ေနရာရေနတဲ့ ငနဲေတြဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိတာပါပဲ။ စီးပြားေရး ေလာကမွာခ်ည္း  ကလိန္ကက်စ္ေတြရွိတယ္ မထင္နဲ႔။အႏုပညာ အႏုပညာနဲ႔ အျမႇဳပ္ထြက္ေအာင္ ေအာ္တတ္တဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာေတာင္ ေသာက္က်င့္မေကာင္းတဲ့ေကာင္ေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ လက္ထဲမွာ တစ္ခုခုရွိလို႔ကေတာ့ မာန္တက္ၿပီး ဖိနင္းမယ့္ေကာင္စားေတြ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးေကာင္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္က ဓားနဲ႔ကို ထိုးခ်င္တာ။ ကြၽန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲ ဓားေဆာင္ထားတယ္ဆိုတာလည္း အလကားမဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္မေ႐ြး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕တာနဲ႔ ထလုပ္လို႔ရေအာင္လို႔။ တစ္ခုခုျဖစ္တာနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အေပါက္အလမ္းမတည့္တဲ့ေကာင္ မွန္သမွ် လြယ္အိတ္ထဲကဓားနဲ႔ကို ထထိုးဦးမွာ။ ၾကည့္ေန။ ဘယ္အခ်ိန္က်ရင္ ဘယ္လို ေကာင္စားေတြ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕ ေပါက္ကရ လာလုပ္ဦးမလဲ မသိဘူး။ မလုပ္ခ်င္လို႔ကို ၾကည့္ေနတာကို အေကာင္းမွတ္ေန။

ဒီမိုကေရစီ တစ္စစီ ၿပိဳကြဲေနၿပီေလာ

Photo: You Tube

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ကြန္ျမဴနစ္ကို သေဘာက်ေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီကို လက္ခံတယ္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္တယ္။ သူ႔မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းပါရွိတယ္။

“ဒီမုိကေရစီ၀ါဒကိုသာ ေခတ္စားေအာင္ လုပ္ရမယ္။ အဲဒီ၀ါဒမ်ဳိးအရသာ လြတ္လပ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒဟာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ဆီေလ်ာ္တယ္။ ဒီ၀ါဒသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အားေပးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီ၀ါဒကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရည္ရြယ္ရမယ္”

လီကြမ္ယူက ေျပာတာကိုလည္း တင္ျပလိုေသးတယ္။ သူရဲ႕စာအုပ္ထဲမွာ “ကြၽန္ေတာ္ စင္ကာပူႏိုင္ငံကို ဘယ္လိုတည္ေဆာက္မလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားခဲ့တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ဟာ ေကာင္တာေပါ့။ လူေတြအားလံုး ညီမွ်တာပဲ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေ၀မွ်တာဟာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ တန္းတူရည္တူ ျဖစ္သင့္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္မွာ ျပည္သူေတြ အားလံုး ညီညီမွ်မွ် ဆင္းရဲေနတာကို သူ ေတြ႕ရသတဲ့။ (သူ႕ေခတ္က တ႐ုတ္တို႔၊ ဗီယက္နမ္တို႔ ဆင္းရဲေနတယ္။ ယေန႔တ႐ုတ္ျပည္ကို ျမင္ရင္ လီကြမ္ယူ ဘာေျပာမလဲပဲ) ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ” တဲ့။

တကယ္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြဆိုတာ အရင္းရွင္ႏိုင္ငံေတြပါ။ အရင္းရွင္လို႔ဆိုတဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြကို အကာအကြယ္ေပးတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြကို ဖိႏွပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားမွ်တေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ ဥပေဒေတြ ထားရွိရတာျဖစ္တယ္။

ယေန႔ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ၀ါဒေတြ ေျပာင္းလဲေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အာဏာရွင္လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္လာေနတယ္လို႔ ဆိုတာေပါ့။ ဒီအေၾကာင္းကို ကိုဘသစ္က လာေရာက္ ေဆြးေႏြးထားတာကို တင္ျပပါမယ္။

“ဆရာညိဳေရ၊ ႏိုင္ငံအမ်ားမွာ ဒီမိုကေရစီ က်ဆံုးေနတယ္လို႔ဆိုတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြလဲ”

“ႏိုင္ငံအမ်ားႀကီးပါပဲ။ အီတလီ၊ ပိုလန္၊ ဟန္ေဂရီနဲ႔ စပိန္တို႔မွာပါ ဒီလို ဒီမိုကေရစီစနစ္ကေန အာဏာရွင္ပံုစံေတြ ခ်ဳိးလာတာကို ေတြ႕ေနရတယ္”

“ဆိုးတာပဲ”

“တူရကီ၊ ဘရာဇီးနဲ႔၊ ဖိလစ္ပိုင္တို႔မွာလည္း ဒီမုိကေရစီ ပ်က္သုဥ္းေနတာေတြ ေတြ႕ေနရတယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္သမၼတ ဒူတာေတးဟာ အစစ္အေဆး အေမးအျမန္းေတြ မလုပ္ဘဲ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့သူ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ကို သတ္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုတယ္”

“လမ္းေပၚမွာ ပစ္သတ္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ”

“မွန္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမွာင္ခိုဂိုဏ္းေတြရဲ႕ တစ္စီးကို ျမန္မာေငြ သိန္း ၁၀၀၀ ေလာက္တန္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားေတြကို လမ္းႀကိတ္စက္နဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္”

“ႏိုင္ငံေတြကို ဒီမိုကေရစီနည္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ရတာ အင္မတန္ခက္ခဲတာပဲ မဟုတ္လား။ လူထုအံုၾကြ ဆႏၵျပတာေတြဟာ ျပႆနာ အႀကီးႀကီးရွိတယ္”

“ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ႏွစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ က်င့္သံုးေနတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုေရာ ဘာထူးလို႔လဲ။ ေရႊ႕ေျပာင္းလာတဲ့ တရားမ၀င္လူေတြကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အေရးယူေနတယ္။ ကေလးေတြ ပါလာရင္ ကေလးေတြနဲ႔ မိဘေတြကို ခြဲထားတယ္။ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြဆိုရင္ ဗီဇာရေနေပမယ့္ ျပည္၀င္ခြင့္မျပဳတာေတြရွိတယ္”

“အေမရိကန္ ပထမ (American First) ဆိုတဲ့ ေပၚလစီမဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္။ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးမွာထားတဲ့ အေမရိကန္သေဘာထားနဲ႔ အင္မတန္ ဆန္႔က်င္တယ္”

“ဘယ္လိုလဲ ေျပာျပပါဦး”

“ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးမွာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့တယ္။ လူသန္း ၅၀ ေက်ာ္ ေသတယ္။ ဆံုး႐ႈံးတဲ့ ပစၥည္းတန္ဖိုးေတြက ဘီလ်ံေထာင္ခ်ီတယ္။ ဒီေတာ့ လူေတြဟာ ျပာပံုက ႏိုးထဖို႔ အခက္အခဲ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့တယ္။ ဒါကို အေမရိကန္က ကူညီတယ္”

“သူက စစ္ဒဏ္မွ မခံရတာပဲ”

“ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႕လိုပဲ ေတာင္အေမရိကႏိုင္ငံလည္း မခံရဘူး။ ကေနဒါလည္း မခံရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္က မာရွယ္စီမံကိန္း (Marshall Plan) ဆိုၿပီး ကူညီခဲ့တယ္”

“အဓိက,က ကြန္ျမဴနစ္ေတြ မ၀င္လာဖို႔ လုပ္တာပဲမဟုတ္လား”

“မွန္ပါတယ္။ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲသြားမယ္ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္လႊမ္း မိုးသြားမွာေပါ့”

“ဂ်ာမနီႏွစ္ႏိုင္ငံကြဲသြားခဲ့တာ ဒီသေဘာပဲ မဟုတ္လား”

“တကယ္ေတာ့ ဒီႏိုင္ငံကြဲသြားတာမ်ဳိးဟာ ကမၻာအႏွံ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေရွ႕ဂ်ာမနီနဲ႔ အေနာက္ဂ်ာမနီ၊ ေတာင္ဗီယက္နမ္နဲ႔ ေျမာက္ဗီယက္နမ္၊ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိပါတယ္”

“အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ဂ်ာမနီကေတာ့ ျပန္ေပါင္းသြားၿပီး ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံျဖစ္လာတယ္။ ေတာင္ဗီယက္နမ္နဲ႔ ေျမာက္ဗီယက္နမ္တို႔ကေတာ့ ေပါင္းစပ္သြားၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားတယ္”

“ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ေတာင္ကိုရီးယားတို႔ကေတာ့ မေပါင္းၾကေသးဘူး။ ေျမာက္ကိုရီးယားက ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ၿပီး ေတာင္ကိုရီးယားက ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံျဖစ္တယ္”

“ဒါဆိုရင္ ဒီလိုႏိုင္ငံေတြဟာ ဘာသာေရးေတြ၊ လူမ်ဳိးေရးေတြေၾကာင့္ ကြဲတာမဟုတ္ဘဲ ၀ါဒေရးရာ အျမင္ေတြက် ကြဲသြားတာလို႔ သေဘာေပါက္ႏိုင္တာေပါ့”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ကြဲၾကတာပဲ။ ဒီေနရာမွာ ျပန္သံုးသပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ေပါ့ေလ။ ဒီ၀ါဒေတြ စြဲကိုင္ထားတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးရင္ ခ်မ္းသာတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကို လိုက္နာရင္ ဆင္းရဲတယ္လို႔ဆိုတယ္”

“မွန္ပါတယ္၊ ဂ်ာမနီႏွစ္ႏိုင္ငံ ကြဲေနစဥ္က ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကို က်င့္သံုးတဲ့ အေရွ႕ဂ်ာမနီဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားဆိုရင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကိုက်င့္သံုးတဲ့ ေျမာက္ကိုရီးယားဟာ ဆင္းရဲတယ္ “

“လူေတြ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ဟာ ဆင္းရဲေစတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်တာေပါ့။ လီကြမ္ယူလည္း ဒီလိုေျပာတာပဲ မဟုတ္လား”

“ဒါေပမဲ့ ယေန႔မွာေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကုိ က်င့္သံုးတဲ့ တ႐ုတ္ဟာ ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆံုး စာရင္းထဲမွာ နံပါတ္ (၂) မွာ ရွိတယ္။ မၾကာမီ နံပါတ္ (၁) ေနရာကို ရယူေတာ့မယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ ဗီယက္နမ္လည္း ခ်မ္းသာလာၿပီ ျဖစ္တယ္”

“ဒီမိုကေရစီႏီုင္ငံေတြက ဆင္းရဲေနတာေပါ့ဟုတ္လား”

“ဒီလိုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီမိုကေရစနစ္မွာ အာဏာရွင္ပံုစံေတြ ၀င္လာၿပီး အဆင္ေျပေနတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ ဥပမာ စင္ကာပူဆိုရင္ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ က်င့္သံုးတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ တ႐ုတ္လိုထုတ္တဲ့ သတင္းစာႏွစ္ေစာင္က တာ၀န္ရွိသူေတြ ဖမ္းတယ္။ ဒါဟာ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးကို ၀ါဒျဖန္႔တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္သတင္းစာဆိုၿပီး စြပ္စြဲလို႔ သတင္းစာကိုပိတ္ၿပီး တာ၀န္ရွိသူေတြကို ေထာင္ႏွစ္ႏွစ္ခ်ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလည္း Herald ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္လိုထုတ္တဲ့ သတင္းစာကိုလည္း ႏိုင္ငံျခား ေထာက္ပံ့မႈေတြနဲ႔ ထုတ္တယ္ဆိုၿပီး ပိတ္တယ္”

“သူက ဘက္မလိုက္တဲ့ သေဘာျပတာပဲေပါ့”

“သူက စင္ကာပူကို တိုးတက္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က စင္ကာပူေလေၾကာင္းက သပိတ္ေမွာက္တယ္။ စင္ကာပူဟာ ေလေၾကာင္းက အဓိက၀င္လို႔ရတဲ့ ကြၽန္းႏိုင္ငံေလးပါ။ ဒီလို ေလေၾကာင္းလိုင္း ဆႏၵျပမႈဟာ စင္ကာပူကို နစ္နာေစတယ္။ ဒီေတာ့ လီကြမ္ယူက ေျပာတယ္။ ငါဟာ စင္ကာပူကို အခုလို အေျခေရာက္ေအာင္ တည္ေဆာက္လာတာ မင္းတို႔ အသိပဲ။ မင္းတို႔ ဆႏၵျပေနရင္ စင္ကာပူ စီးပြားေရးက်သြားမယ္။ တျခားႏိုင္ငံကလည္း ယံုၾကည္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ ေနာက္ေန႔အထိ ဆႏၵျပေနရင္ေတာ့ အားလံုးကို အလုပ္က ထုတ္ပစ္မယ္လုိ႔ ႀကိမ္းတယ္။ လီကြမ္ယူဟာ တကယ္လက္ေတြ႕လုပ္သူပါ။ အားလံုးေၾကာက္ၿပီး အလုပ္ထဲ ၀င္တယ္”

“ဒါက လက္ေတြ႕က်က် ေဆာင္ရြက္တာပဲ မဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ဒီမိုကေရစီစံနဲ႔ လြဲေနတာေပါ့”

“အင္း ခင္ဗ်ားေျပာတာ အခုမွပဲ ရွင္းေတာ့တယ္။ လူ႕အခြင့္အေရးေတြ၊ ဒီမိုကေရစီစံေတြဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေနတဲ့အခါေတြမွာ အဆင္မေျပတာမ်ဳိး ရွိတတ္တာေပါ့။ ဟုတ္လား”

“ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဒီလိုပဲျမင္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၁၉၄၇ ခုႏွစ္က မတ္လက လႊင့္ထုတ္ခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းမွာ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္တဲ့ လူမွန္သမွ်ကိုေတာ့ အာဏာကုန္ ႏွိမ္နင္းပစ္မယ္လို႔ ဆိုတားတယ္”

“အတိအက် ေျပာျပပါဦး”

“ဒီမွာ စာအုပ္ထဲက ဖတ္ျပမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲဖ်က္တဲ့လူေတြကိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ အစိုးရက ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ အျပင္းအထန္ ႏွိပ္ကြပ္ရမွာပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လြတ္လပ္စြာ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့သူကိုေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ က်ဳပ္တို႔အစိုးရက ေႏွာက္ယွက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္တဲ့လူ မွန္သမွ်ကိုေတာ့ အာဏာကုန္ ႏွိမ္နင္းပစ္မွာပဲဆိုတာကို ရွင္းရွင္းႀကီး သတိေပးထားပါရေစတဲ့”

“တိုင္းျပည္ တည္ေဆာက္တဲ့အခါ အာဏာေတြကို အျပင္းအထန္ သံုးရတာေတြ ရွိတာပဲ။ တ႐ုတ္ျပည္ဆိုရင္လည္း အခုအေျခထိေရာက္ေအာင္ လူအသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို စေတးခဲ့သလို ဖိလစ္ပိုင္သမၼတ ဒူတာေတးကလည္း အသက္မ်ားစြာ စေတးတယ္လို႔ ယူဆႏိုင္တာပဲ”

“ဒီအေၾကာင္းကို ေရးပါလား”

“ကြၽန္ေတာ္ မေရးရဲပါဘူး”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“လူေတြ ေ၀ဖန္မယ္။ ၿပီးေတာ့ အေရးယူတာ ခံရႏိုင္တယ္”

“လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ရွိတယ္ဆို”

“ေစာေစာက ခင္ဗ်ားပဲေျပာတယ္။ ဒီမိုကေရစီ က်ဆံုးေနၿပီဆိုတာ”

ကိုဘသစ္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနပါတယ္။

“ၾကည့္မေနနဲ႔ ကိုဘသစ္ေရ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီ အခုထက္ထိ ျပည္သူပိုင္သိမ္းထားတဲ့ သတင္းစာဆိုတာေတြကို အစိုးရထုတ္ေနတာေတြ ရွိေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢဆိုလည္း ဖြဲ႕လို႔မရေသးဘူး”

“ဖြဲ႕ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား”

“တရာ၀င္ခြင့္ျပဳတာ မဟုတ္ေသးဘူးေလ”

“ဒါေပမဲ့ ဆႏၵျပလို႔ရေနတာပဲ”

“ဆႏၵျပတာေတြ၊ က်ဴးေက်ာ္တဲေတြေၾကာင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ လန္ထြက္ကုန္တယ္ မဟုတ္လား”

“ခင္ဗ်ားေျပာသလိုဆို လီကြမ္ယူသာဆို အေရးယူမွာပဲ”

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုရင္ေကာ”

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ပိုၿပီးျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္မယ္ထင္တယ္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားသူေတြကို အျပတ္ႏွိမ္နင္းမယ္ထင္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာထားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ လူမိုက္လုပ္မယ့္ ရန္သူေတြကို လူမိုက္နည္းနဲ႔ပဲ တံု႔ျပန္ရမယ္။ လူလိမၼာ လုပ္ၿပီး လိမ္မယ့္ရန္သူေတြကို လိမၼာတဲ့နည္းေတြနဲ႔ပဲ ျပန္တိုက္ရမယ္။ ႏိုင္ငံေရးက ႏိုင္ငံေရးပဲ။ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့”

“ႏိုင္ငံအမ်ားမွာ ဒီမိုကေရစီစံေတြကေန ေရြ႕ေနတာဟာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္ေကာင္းေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြေၾကာင့္ပဲ မဟုတ္လား”

“ဒါေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အင္မတန္က်ယ္ျပန္႔တယ္။ တိုင္တိုင္ပင္ပင္ေတာ့ လုုပ္ဖို႔လိုတယ္”

“ေလးစားပါတယ္ ကိုဘသစ္”

အေမလာရင္ လက္ေဆာင္ေပးမယ္လို႔

Photo း ebay

“ခုတစ္ေလာ မင္းအေမကို မေတြ႕ပါလား။ မင္းအေမ ေနေကာင္းရဲ႕လား။ ငါတို႔ဆီ လာခဲ့ဦးလို႔ မင္းအေမကို ေျပာလိုက္။ မင္းအေမကေတာ့ စံပါပဲ။ အေမ့ကို ေတြ႕မိလိုက္ၾကေသးလား” ။ အေမ့ကို သတိရသည္။ အေမ့ကို ေမးၾက ျမန္းၾကသည့္အခါ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းေသာအေျဖကို ကြၽန္ေတာ္က ေျပာျပရေလ့ရွိသည္။ ယင္းမွာ အေမကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီဆိုျခင္းပင္။ အေမ မရွိေတာ့။ အေမ ကြယ္လြန္ေတာ့ အသက္ ၇၃ ႏွစ္။ အေမငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံုကို နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ အိမ္အေပၚထပ္မွာ တစ္ပံု။ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ တစ္ပံု။ အိမ္အေပၚထပ္ကပံုမွာ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္တြင္ လူအမ်ားႏွင့္ ဖေယာင္းဆီမီး ထြန္းညႇိပူေဇာ္ေနေသာ အေမ့ပံုျဖစ္သည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ကပံုမွာ ေကာင္းမြန္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားျဖင့္ ဓာတ္ပံုဆိုင္တြင္ စနစ္တက် ႐ိုက္ကူးထားေသာ အေမ့ပံုျဖစ္သည္။ ႏွစ္ခုစလံုး အျဖဴအမည္းဓာတ္ပံုမ်ားျဖစ္ၿပီး အေမအပ်ဳိတုန္းက ပံုမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ မိခင္ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ ျပည့္၀သည့္ ဓာတ္ပံုမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္က အေဖႏွင့္အေမတြင္ အေဖ့ကိုေၾကာက္ေသာ္လည္း အေမ့ကိုမူ မေၾကာက္ပါ။ “အေမ့ကို ဘာျဖစ္လို႔ မေၾကာက္တာလဲ” ဟု မမွတ္မိပါ။ ယခု အေမ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း အေမသည္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ မိသားစုမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ေနလ်က္ပင္ ရွိသည္ဟု ထင္မွတ္မိပါသည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ ေသဆံုး ကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သူ႔သားသမီးမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္ေနႏိုင္ေသးသည္ဟုဆိုလွ်င္ ယင္းမွာ အေမပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းမွာ ေမတၱာတရားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ရက္က ကြၽန္ေတာ္သည္ အေမအသံုးျပဳခဲ့ေသာ ပိုက္ဆံအိတ္အေဟာင္းတစ္ခုကို ဖြင့္ၾကည့္ရာ အနက္ေရာင္ ပိုက္ကြန္ေသးေသးေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ရပါသည္။ ပိုက္ကြန္နက္ကေလးမွာ ဆြဲ၍ ဆန္႔၍ရၿပီး အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဆံထံုးကို အုပ္သိမ္းရာတြင္ အသံုးျပဳၾကဟန္တူပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ယင္းပိုက္ကြန္နက္ကေလးကို သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထားလိုက္ၿပီး အေမ့ကို တေရးေရး သတိရေနမိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုမွာ တမၸ၀တီရပ္ကြက္တြင္ ေနၾကစဥ္က အေမသည္ အနီးရွိ ၿမိဳ႕ေဟာင္းေစ်းသို႔သြား၍ ဆန္ေရာင္းပါသည္။ ဆိုင္ႏွင့္ ကႏၷားႏွင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေစ်းလမ္းေဘး၀ဲယာ ေစ်းတန္းလိုျဖစ္ေနေသာ ေနရာမွာ မိုးကာစကို ခင္း၍ ဆန္မ်ားကို ပံုကာေရာင္းခ်ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အေမေရာင္းေသာဆန္မွာ ႏွစ္စား သံုးစားခန္႔ရွိရာ မိုးကာစေပၚမွာ ႏွစ္ပံု သံုးပံုခန္႔ ပံု၍ ေရာင္းရပါသည္။ ၿမိဳ႕ေဟာင္းေစ်း၏ အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း ဂိုင္ရြာထဲမွ ကုလားမႀကီးမ်ားသည္ အေမ၏ ေဖာက္သည္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ အေမသည္ ႏႈတ္ခ်ဳိ၍ လက္ေပါသူျဖစ္ရာ အေမ့ဆိုင္ကေလး၏ ေရာင္းအားမွာ မဆိုးလွပါ။ မနက္မနက္ ေစာေစာထ၍ ဆိုင္သြားခင္းရန္ ျပင္ၿပီဆိုလွ်င္ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငွားရမ္းေနေသာ ဦးစိန္တို႔ အိမ္ကေလး၏ ဓားလြယ္ခုတ္က မ၀င္းေမတို႔ အိမ္ကေလးကို ႏွင္းမႈန္မႈန္ထဲမွာ ေတြ႕ရသည္။ မ၀င္းေမကလည္း ေစာေစာႏိုးေနေလၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က ဆန္အိတ္ပိုင္းမ်ားကို စက္ဘီးေပၚတင္ကာ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ ပို႔ေပးရပါသည္။ ျပည္ေတာင္း၊ ဇလုပ္တိုက္ေသာ ပိုက္လံုး၊ ပိုက္ဆံထည့္သည့္ သံဘူးစသည္တို႔ အစံုအလင္ပါေအာင္ ကြၽန္ေတာ္က သယ္ယူေပးပါသည္။ ေဆာင္းတြင္းရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕ေဟာင္းေစ်းမွာ ႏွင္းမႈန္မႈန္မ်ားထဲ၀ယ္ ျပာမႈိင္း ေအးစက္လ်က္ တလႈပ္လႈပ္သြားေနၾကေသာ လူသူအစအနကို ျမင္ေတြ႕ရပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္သည္ မ၀င္းေမႏွင့္ သိကြၽမ္းခင္မင္ျခင္း မရွိေသးေပ။ လမ္းေဘး ဆန္ဆိုင္ကေလးမွာ အေမေနသားတက်ျဖစ္လွ်င္ ပန္းျခံလမ္းေထာင့္က ေငြဇင္ေယာ္ကေဖးဆိုင္မွ လက္ဖက္ရည္ပူပူကို အေမ့အတြက္ ၀ယ္ယူေပးရပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေဆာင္းတြင္း နံနက္ေစာေစာတြင္ ထူပိန္းပိတ္ေနေသာ ႏွင္းမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ကေဖးဆိုင္ နံျပားဖိုမွ မီးေရာင္ရဲရဲကို ထူပိန္းေအာင္ က်ဆင္းေနေသာ ႏွင္းမ်ားထဲမွာ ေတြ႕ရသည္မွာ ေႏြးေနသလိုပင္။ တဖြဲဖြဲက်ဆင္းေနေသာ ႏွင္းမႈန္မ်ားထဲမွာ လူရိပ္သဏၭာန္မ်ား ေရာေထြး မႈန္၀ါးေနပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုသည္ မ၀င္းေမ၏ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ ေရာက္လာၾကပါသည္။ မ၀င္းေမ၏ အိမ္မွာ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ၿပီး အေတာ္ပင္က်ယ္၀န္းကာ ၀ိုင္းထဲမွာ ေျမကြက္လပ္ေနရာမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ တစ္ညေန ကြၽန္ေတာ္ မူးလာေတာ့ မ၀င္းေမက အေဖႏွင့္ အေမ မသိေအာင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုတြဲေခၚကာ အိမ္အေပၚထပ္က သူ႔အိပ္ရာမွာ သိပ္ထားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ အမူးျပယ္ၿပီး ႏိုးလာေတာ့ အိမ္ေအာက္သို႔ ဆင္းလာပါသည္။ ညသည္ အေမွာင္သန္းစျပဳေနပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္မိုးလင္းေတာ့ အန္ဖတ္မ်ား ေပက်ံေနေသာ အိပ္ရာခင္းကို ေရကန္မွာ မ၀င္းေမက ေလွ်ာ္ဖြပ္ေနပါသည္။ အေမ့အေၾကာင္းကိုေျပာလွ်င္ (သို႔မဟုတ္) မ၀င္းေမ အေၾကာင္းကိုေျပာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ သတိႀကီးစြာ ထားရပါသည္။ သူတို႔သည္ မရွိၾကေသာ သူမ်ားျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အေပၚတြင္ မိုးႏွင့္ ေျမပမာ ေက်းဇူးျပဳေသာသူမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ပါတည္း။ အေမသည္ မ၀င္းေမႏွင့္ ခပ္တန္းတန္းေနရန္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာပါသည္။ “မင္း ခံစားရလိမ့္မယ္”ဟုလည္း ဆိုပါသည္။ ထိုစဥ္က မ၀င္းေမ၏ ရင္ထဲ၌ မည္သို႔ေသာ သေဘာထားမ်ား ရွိေနခဲ့သည္ကို ကြၽန္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ မည္သူမွ်လည္း မသိခဲ့ပါဟု ထင္ပါသည္။

သားႀကီးသည္ ညဥ့္အေတာ္နက္မွ အိမ္သို႔ ျပန္လာၿပီး သူမူးလာပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က အေမ မသိေအာင္ အိမ္ေပၚ တြဲေခၚ၍ အိပ္ရာထဲမွာ သိပ္ရပါသည္။ အိပ္ရာထဲေရာက္ေတာ့ သားႀကီး အန္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က အန္ဖတ္မ်ားကို က်ဳံး၍ သန္႔ရွင္းေပးၿပီး အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းကာ အ၀တ္ေပမ်ားကို ေရစိမ္ထားလိုက္ပါသည္။ သားႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါၿပီ။ ယေန႔ ၁၀ တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ သူကေအာင္ၿပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားက က်၍ သူတို႔ ေသာက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သားႀကီးသည္ သူ႔အေမ မ၀င္းေမႏွင့္ တူသည္မ်ားရွိသကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တူသည္မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ “ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖႀကီးနဲ႔ အေမႀကီးက ‘အေၾကာ္ ကေလးေရ’ လို႔ ေခၚရင္ ‘ဂ်ာ’ လို႔ ျပန္ထူးတာ” ဟု သားႀကီးက ေျပာဖူးသည္။ သူသည္ “အေဖ အေမ ေသတာ တကယ္လား” ဟု ေမးခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ သားငယ္ကေလးသည္ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္ကို ၾကည့္ေနရင္း ဤသို႔ဆိုသည္။ “အေဖ အေမေသတာ နည္းနည္းေစာသြားတယ္ေနာ္” ဟု။ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္တြင္ ကင္ဆာေရာဂါကို ကုသေပးႏိုင္မည့္ ေဆးေတြ႕ရွိၿပီဟု ေျပာျပေနပါသည္။ ေဆာင္းရက္မ်ားကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ႏွင္းမႈန္မႈန္မ်ား တဖြဲဖြဲ က်ဆင္းလာေနပါသည္။ လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ႏွင္းမ်ား ပိတ္ဆည္းေနပါသည္။ မ၀င္းေမေစ်းသို႔ သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္က အိပ္ရာထဲ အိပ္၍ေကာင္းတုန္း။ ဤသို႔ ေဆာင္းရက္မ်ားဆိုလွ်င္ မ၀င္းေမ၏ မံုညင္းေစာဟင္းကို ကြၽန္ေတာ္ စားရတတ္သည္။ ညဥ့္ယံက တိတ္ဆိတ္ေနပါသည္။ မ၀င္းေမ အိပ္ၿပီ။ ကေလးမ်ားက သူ႔အနီး အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က မအိပ္စက္ႏိုင္ေသး။ ထင္း႐ွဴးေသတၱာ ကေလးေပၚ စာရြက္မ်ား ျဖန္႔ခင္းကာ စာေရးေနသည္။ အျပင္ဘက္မွာ ႏွင္းမႈန္မႈန္မ်ား က်ဆင္းေနလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္က ေဟာင္းျမင္းေသာ ကုတ္အက်ႌႀကီးကို ၀တ္ဆင္ကာ စာေရးေနသည္။ ဤသို႔ေသာ ညမ်ား၌ ‘ျပန္ေပးဆြဲခံရေသာ မႏၲေလးညမ်ား’ ကို ကြၽန္ေတာ္ ေရးႏိုင္ခဲ့သည္။ ယင္းမွာ တ႐ုတ္စာေရးဆရာ ယူတာဖူ၏ ေရးဟန္လႊမ္းမိုးေသာ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ “ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ေႏြဦးေပါက္တာနဲ႔ နံ႐ိုးအၿပိဳင္းၿပိဳင္းထလာေတာ့တာပဲ” အစရွိသျဖင့္ ၀တၳဳကို ဖြဲ႕စည္းထားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းတိုက္မွ အယ္ဒီတာက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ကာ ၀တၳဳတိုမ်ား ေရးသားေပးပို႔ရန္ ေျပာထားသည္။ ညဥ္နက္သည္အထိ ကြၽန္ေတာ္စာေရး ေနေလ့ရွိၿပီး လင္းအားႀကီးပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ သမီးကေလးႏွင့္အတူ မ၀င္းေမ၏ဇာတိ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့္စာအုပ္တစ္အုပ္မွ ရရွိေသာ စာမူခ အနည္းငယ္ ပါရွိလာခဲ့သည္။ ယင္းစာမူခေငြကို မ၀င္းေမအတြက္ ရည္စူး၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့သည္။ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕လယ္မွ ဘုရားကိုသြား၍ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဖူးၾကသည္။ ဘုရားထဲရွိ နိပါတ္ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ၾကည့္႐ႈၾကသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ (ေျမာက္ပိုင္း) နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕မွ ဘုရားဖူးရင္း ၾကည့္႐ႈခဲ့ရေသာ နိပါတ္ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ားမွာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းသည္။ ဘုရားအေလာင္း သိဒၶတၳမင္းသား ေတာထြက္ခန္းကို ေရးဆြဲထားရာတြင္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ရွမ္းေဘာင္းဘီ၀တ္ဆင္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကေမၻာဇအေငြ႕အသက္ လႊမ္းေနေသာ နိပါတ္ေတာ္ပန္းခ်ီလက္ရာမ်ားကို တစ္၀ႀကီး ၾကည့္႐ႈခဲ့ရသည္။ နမ့္ခမ္းညေစ်း တန္းမွာ သမီးကေလး စားခ်င္သည္ကို ကြၽန္ေတာ္ ၀ယ္ေကြၽးခဲ့သည္။ နမ့္ခမ္းၿမိဳ႕ကား သမီးကေလး၏ မိခင္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေပရာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လည္း အရင္းအခ်ာက်ေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ႐ိုးအီမသြားႏိုင္ေသာၿမိဳ႕၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္သြားမည္မဟုတ္ေသာ ၿမိဳ႕လည္း ျဖစ္ပါသည္။ မ၀င္းေမသည္ ေန႔လယ္ခင္း ေနေရာင္ထဲမွာ ကေလးမ်ား၏ ေက်ာင္း၀တ္စံုကို ေလွ်ာ္ဖြပ္ကာ ႀကိဳးတန္းထက္၌ လွန္းေနပါသည္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီးလွ်င္ ေသာက္ေရအိုး ေရျဖည့္မည္။ ေသာက္ေရအိုး ေရျဖည့္ၿပီးလွ်င္ ဘုရားပန္းအိုးမ်ား ေရလဲမည္။ ဘုရားပန္းအိုးမ်ား ေရလဲၿပီးလွ်င္ ဆန္ေရြးမည္။ ဆန္ေရြးၿပီးလွ်င္ အိမ္၀ိုင္းထဲ တံျမက္စည္းလွည္းမည္။ အိမ္၀ိုင္းထဲမွာ တံျမက္စည္း လွည္းၿပီးလွ်င္ ႀကိဳးတန္းမွာ လွန္းထားေသာ အ၀တ္မ်ား ေျခာက္ေပေတာ့မည္။ အ၀တ္မ်ားေျခာက္သြားလွ်င္ ႐ုပ္ၿပီးညက်လွ်င္ မီးပူထိုးရေပလိမ့္မည္။ ညစာအတြက္ ထမင္းအိုးတည္မည္ေလ။ “အေမ့ရင္ခြင္ဟာ ငါ့အတြက္ ခံတပ္ေဟာင္း၊ စမ္းေခ်ာင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပါပဲ” ဟု ကြၽန္ေတာ္ လူငယ္ဘ၀က ေရးဖူးသည္။ အေမေဒၚစိန္တင္ ႏွင့္ မ၀င္းေမ ၿမိဳ႕ေဟာင္းေစ်းထဲသို႔သြားလွ်င္ သားအမိဟု ထင္ၾကသည္။ ထိုသို႔ေျပာလွ်င္ အေမ ေဒၚစိန္တင္ေရာ မ၀င္းေမပါ ေက်နပ္ၾကေလ့ရွိသည္။ မ၀င္းေမက အေမေဒၚစိန္တင္ကို  အေမဟု ေခၚခဲ့သည္။ (ေျခဆင္းပါပဲ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္ဖို႔ ျပင္ဆင္တဲ့ ေျခဆင္းပါပဲ။ အေမႏွစ္ေယာက္ကို တေပါင္းတည္း ရည္ညႊန္းႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ထဲကို သတိရျခင္း ခဲလံုးကေလးေတြ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ ေပၚထြက္လာတဲ့ ဂယက္၀ိုင္းကေလးေတြပါပဲ။ ေရပြက္ငယ္ ကေလးေတြပါပဲ။ ေကာင္းပါၿပီ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ကြၽန္ေတာ္ တင္ဆက္လိုပါတယ္)

ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ (စကားေျပကဗ်ာ)

ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ သူ႔ခါးကို ေထာက္လို႔။ ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ ေဟ့ဒီမွာ ေမးေနတယ္ကြ။ မင္းပဲ ေျဖလိုက္ကြာ။ ငါ မသိဘူး။ ငါမသိတာေတြ အမ်ားႀကီးကြ။ မင္းအေမက မင္းတို႔အိမ္ထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့ကြာ။ ထပ္ေမးတယ္  ကေလးက။ ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ ေအး ငါတို႔လည္း အဲဒါကိုပဲ သိခ်င္ေနၾကတာ။ မင္းသိရင္ ေျပာေလ။ မင္းကို သရဲသၾကားလံုး ေကြၽးမယ္။ ေဟ့ေကာင္ ငါတို႔ဆီမွာ သရဲသၾကားလံုးမရွိဘူး။ သိပ္ခါးတဲ့ ေဆးျပားေတြပဲ ရွိတယ္။ ဟိတ္ခ်ာတိတ္ မင္းေသာက္မလား။ ငါ့ အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ ကေလးဟာ သူ႔ေမးခြန္းကို ဆက္လက္ ေမးျမန္းတယ္။ သူ႔ခါးကို ေထာက္ျမဲ။ ေမွာင္ေတာ့မယ္ ကေလး။ မင္းအိမ္ျပန္ေတာ့။ မင္းအေမက မင္းကို ေစာင့္ေနလိမ့္မယ္။ ငါတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔မွာ အေမမရွိဘူးကြ။ ဘယ္သူေျပာတာလဲ။ လူအ။ မင္းအေမက နယူးေယာက္မွာ၊ ငါ့အေမက ဂ်ဳိဟာနစၥဘတ္မွာ။ ဒီေကာင့္အေမက ေဟတီမွာ။ ေဟ့ေကာင္ ငါ့အေမက ေဟတီမွာ မဟုတ္ဘူး။ တ႐ုတ္ျပည္မွာကြ။ ငါ့အေမက အားလံုးထဲမွာ အသက္အႀကီးဆံုး။ ညညဆို မွန္အိမ္ကေလးထြန္းၿပီး က်မ္းစာအျမဲဖတ္တယ္။ ငါ့အေမကသြားေတြ တစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိေတာ့ဘူးကြ။ သူကႏြားႏို႔ ပူပူႀကိဳက္တယ္။ ေရဒီယို နားေထာင္တယ္။ ငါ့အေမက မ်က္စိသိပ္မႈန္တာ။ ဒါေပမဲ့ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ မွတ္မိတယ္။ သူက အေမွာင္ထဲမွာထိုင္ရင္း ငါ့ကို အျမဲေစာင့္ေနတာ။ ေမရီမွာ သိုးကေလးတစ္ေကာင္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ေတး မင္းတို႔နားေထာင္ဖူးလား။ ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ ကေလးကေမးတယ္။ ႏွစ္ကာလေတြက သူ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့ ကေလးဟာ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ သူက ဆက္ေမးေလတယ္။ ငါ့အေမကို ဘာလုပ္တာလဲ။ မင္းပဲ ေျဖလိုက္ပါကြာ။