ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ မူ၀ါဒ

ေငြေၾကးေဖာင္းပြျခင္းဟူသည္ စီးပြားေရး၌ လူအမ်ား အကြၽမ္းအ၀င္ဆံုး စကားလံုး ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈေၾကာင့္ ႏုိင္ငံမ်ားအေနျဖင့္ မတည္ၿငိမ္မႈအတြင္းသို႔ ကာလၾကာရွည္စြာ သက္ဆင္းသြားႏုိင္သည္။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကို တုိက္ဖ်က္မည္ဟူေသာ ကတိမ်ားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေရြးေကာက္ပြဲ၌ အႏုိင္ရရွိႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ယင္းသို႔ မလုပ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ အာဏာကိုလက္လႊတ္ ဆံုး႐ံႈးရတတ္သည္။ အေမရိကန္သမၼတ ဂ်ရက္ဖုိ႔ဒ္သည္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈက ျပည္သူ႔ရန္သူနံပါတ္-၁ ဟုပင္ ေၾကညာခဲ့သည္။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈဟူသည္ သက္ဆုိင္ရာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအတြင္း ေစ်းႏႈန္းမ်ား ျမင့္တက္သည့္ ႏႈန္းထားျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကို တုိင္းတာမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိၿပီး ေယဘုယ်သေဘာအရ အေထြေထြေစ်းႏႈန္းမ်ား ျမင့္တက္မႈ သို႔မဟုတ္ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြင္း လူေနမႈစရိတ္မ်ား ျမင့္တက္မႈျဖစ္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈဟူသည္ သတ္မွတ္အခ်ိန္ကာလ (မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ႏွစ္ဟု သတ္မွတ္) တစ္ခုအတြင္း ကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ား မည္မွ်ပို၍ ေစ်းႀကီးလာသနည္းဟူသည့္ အခ်က္သာျဖစ္သည္။

ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ေရရွည္ျမင့္မားေနျခင္းသည္ ေလ်ာ့ရဲေသာ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ မူ၀ါဒေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္သည္။ စီးပြားေရးတစ္ခု၏ အရြယ္အစားႏွင့္ ႏိႈင္းဆပါက ေငြေၾကး႐ိုက္ထုတ္မႈ အလြန္မ်ားျပားလွ်င္ ေငြေၾကး၏ တန္ဖိုးမွာ ေလ်ာ့က်၍ သြားမည္ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆုိေသာ္ ၀ယ္ယူႏုိင္သည့္ပါ၀ါ က်လာၿပီး ေစ်းႏႈန္းမ်ား ျမင့္မားလာျခင္း ျဖစ္သည္။ စီးပြားေရး၏ ၀ယ္လိုအား သို႔မဟုတ္ ေရာင္းလုိအား တစ္ဘက္ဘက္တြင္ ဖိအားမ်ား သက္ေရာက္ျခင္းကလည္း ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကို ျဖစ္ေစႏုိင္သည္။ ေရနံေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္ျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ ထုတ္လုပ္မႈစရိတ္ ျမင့္တက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္မ်ား ျဖစ္ပြားျခင္း အစရွိသည့္ ေရာင္းလုိအားအေပၚ ဖိအားျဖစ္ေစျခင္းသည္ ေရာင္းလိုအား က်ဆင္းမႈကို ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ကာ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈျဖစ္ရသည္။ ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈေၾကာင့္ ဆင္းရဲေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္ ခ်မ္းသာေသာ ႏုိင္ငံမ်ားထက္ပို၍ ယင္းဒဏ္ကို ခံၾကရသည္။ စေတာ့ေစ်းကြက္၌ ကေမာက္ကမျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ဗဟိုဘဏ္က အတုိးႏႈန္းမ်ားကို ခ်ပစ္လုိက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ အစိုးရက အသံုးစရိတ္ ျမႇင့္တင္လိုက္ျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ မူ၀ါဒ အေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ ၀ယ္လိုအားအေပၚ ဖိအားျဖစ္ေစျခင္းသည္လည္း ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ၎အျပင္ လူအမ်ား၏ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားသည္လည္း ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈအေပၚ အဓိက သက္ေရာက္ေသာ အေၾကာင္းတရားတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ လူအမ်ားက ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား တက္မည္ဟု ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္မွန္းလာျခင္းကလည္း ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကို ျဖစ္ေစသည္။

ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္ ရည္ရြယ္သည့္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး မူ၀ါဒမ်ားသည္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ ျဖစ္ပြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္းေပၚ၌ မူတည္ေနသည္။ စီးပြားေရး၌ အလြန္အမင္း လႈပ္ခတ္ၿပီး ၀ယ္လိုအားမ်ားလြန္းပါက အတိုးႏႈန္းမ်ားကို ျမႇင့္တင္ျခင္းျဖင့္ ၀ယ္လိုအားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္လိုသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ဗဟိုဘဏ္မ်ားသည္ မိမိေငြေၾကးႏွင့္ အျခားေငြေၾကးမ်ား ဆက္ႏႊယ္ေနသည့္ ေငြလဲႏႈန္းကို ကန္႔သတ္ရန္ စည္းမ်ဥ္းမ်ား ခ်မွတ္ျခင္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈ ရတတ္ၾကသည္။ ယင္းတြင္ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ၏ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ မူ၀ါဒက ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနေၾကာင္းကို ျပေနသည္။ သုိ႔ ေသာ္ ျပည္တြင္းအေၾကာင္းအရာမ်ားထက္ ကမၻာ့အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ျမင့္တက္သည့္အခါ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ မူ၀ါဒမ်ဳိးက အေထာက္အကူမျပဳေပ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ စားနပ္ရိကၡာမ်ား ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားမႈႏွင့္ ေလာင္စာဆီ ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ကမၻာလံုး၌ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ျမင့္မားခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ႏိုင္ငံမ်ားစြာတို႔သည္ ကမၻာ့ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္မႈအလိုက္ ျပည္တြင္းစီးပြားေရး၌ လက္ခံခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ယင္းကဲ့သုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ေပးသည့္ နည္းလမ္းမ်ားသည္ ၀င္ေငြ ဆံုး႐ံႈးမႈအတြက္ ထုတ္လုပ္သူမ်ားကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးရန္ အႀကီးအက်ယ္ ေထာက္ပံ့သည့္ ဥပေဒမ်ားကို အစိုးရက ျပဳလုပ္ရမႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ဗဟိုဘဏ္မ်ားသည္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ လူအမ်ား၏ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အေပၚ ၎တုိ႔၏ ၾသဇာသက္ေရာက္ႏုိင္စြမ္းကို တိုး၍တိုး၍ မွီခိုလာရသည္။ ဗဟိုဘဏ္မ်ားအေနျဖင့္ လူအမ်ား၏ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈ ပို၍ ရေလေလ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ လူအမ်ား၏ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားအေပၚ ပို၍ၾသဇာ သက္ေရာက္ႏုိင္ေလေလ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္းသည္ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ၏ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ မူ၀ါဒမ်ားအျပင္ ဗဟိုဘဏ္အေပၚ လူအမ်ား၏ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈတို႔ႏွင့္ မ်ားစြာ ပတ္သက္မႈရွိေနသည္ကို သတိျပဳရန္လိုအပ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

စီးပြားေရးဆိုင္ရာစစ္တမ္းႏွင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဆိုင္ရာ အစီရင္ခံစာ

ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရမႈ (Business Confidence) သည္ ယခင္ႏွစ္က ၇၃ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိခဲ့ရာမွ ယခုႏွစ္တြင္ ၄၉ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ သိသိသာသာ ေလ်ာ့က်သြားေၾကာင္း ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏုိင္ငံ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းခ်ဳပ္ႏွင့္ ႐ိုလင္ဘာဂ်ာတို႔ ယခုႏွစ္   ဒုတိယႏွစ္၀က္အတြင္း ပူးေပါင္းေလ့လာထားေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရမႈ စစ္တမ္း (ဒုတိယအႀကိမ္) တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ထိုသို႔ ေလ်ာ့က်သြားရျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းရင္းမွာ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ မူ၀ါဒႏွင့္ စီမံကိန္း ရွင္းလင္းျပတ္သားမႈ မရွိျခင္း ျဖစ္သည္ဟု  ၇၇ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ကုမၸဏီမ်ားက သိသာထင္ရွားေသာ ျပႆနာအျဖစ္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ထို႔အတူ ျမန္မာႏုိင္ငံလူဦးေရ စုစုေပါင္း၏ ၁၅ ဒသမ ၈ သန္းသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ အေျခအေနတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ အေျခအေန ေလ့လာ စိစစ္ခ်က္ အစီရင္ခံစာ ဒုတိယတြဲထုတ္ျပန္သည့္ အခမ္းအနားမွ ကမၻာ့ဘဏ္၏ အၾကံျပဳခ်က္ အစီရင္ခံစာတြင္လည္း ေဖာ္ျပထားသည္။ အဆိုပါအစီရင္ခံစာသည္ စီမံကိန္းႏွင့္ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ ကမၻာ့ဘဏ္ ပူးတြဲျပဳစုထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆင္းရဲမႈႏွင့္ စား၀တ္ေနေရး အေျခအေန ေလ့လာမႈ စစ္တမ္း ပထမတြဲပါ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ အေျခခံကာ ေခတ္ကာလ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါႏွင့္ေလ်ာ္ညီသည့္ အိမ္ေထာင္စုမ်ား၏ သံုးစြဲမႈပံုစံမ်ားကို ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္ျခင္းျဖင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈတိုင္းတာသည့္ နည္းလမ္းအား ျပန္လည္စိစစ္ သံုးသပ္ႏုိင္ရန္ အၾကံျပဳေဖာ္ျပခ်က္ အစီရင္ခံစာ ျဖစ္သည္။

အထက္ပါစစ္တမ္းႏွင့္ အစီရင္ခံစာပါ အခ်က္မ်ားအရ ျမန္မာ့စီးပြားေရး အလားအလာႏွင့္အတူ ဆင္းရဲမြဲေတမႈျပႆနာမွာ အဓိကထား အေျဖရွာေျဖရွင္းရမည့္ အခ်က္မ်ားကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈသည္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွစ၍ သိသာစြာ က်ဆင္းခဲ့ၿပီး ၂၀၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ၄၈ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၃၂ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းခဲ့ရာ နည္းလမ္းအသစ္ကုိ အသံုးျပဳတြက္ခ်က္မႈအရ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၁၅ ဒသမ ၈ သန္းသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္အေျခအေနတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိၿပီး ၁၃ ဒသမ ၈ သန္းေက်ာ္မွာ ေက်းလက္ေဒသတြင္ ေနထိုင္ကာ ႏွစ္သန္းမွာ ၿမိဳ႕ျပမ်ား၌ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အစီရင္ခံစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသည့္ အိမ္ေထာင္စုမ်ားတြင္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္သည့္ အသက္အရြယ္ရွိသူ ဦးေရနည္းပါးၿပီး မီွခိုသူဦးေရမ်ားေလ့ရွိၿပီး  ၀င္ေငြရွာေပးႏိုင္သည့္ ေျမယာ သို႔မဟုတ္ လယ္ယာသံုးပစၥည္းမ်ားကဲ့သို႔ အရင္းအျမစ္မ်ားမွာလည္း အနည္းငယ္သာရွိေၾကာင္း၊ အလြန္အမင္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူမ်ားသည္ လယ္ယာလုပ္ငန္းတြင္ က်ပန္းအလုပ္သမားမ်ား သို႔မဟုတ္ ေျမယာအနည္းငယ္ ပိုင္ဆိုင္သူမ်ားအျဖစ္ အခ်ဳိးမညီမွ်စြာရွိေနၿပီး ၀င္ေငြရသည့္ အျခားနည္းလမ္းမ်ား မွာလည္း အနည္းငယ္သာရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း၊ ၀င္ေငြထြက္ေငြ မမွ်တမႈမ်ားျဖင့္ ႐ုန္းကန္ေနရခ်ိန္တြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၏ အခက္ေတြ႕မႈမ်ားက ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရန္ အေထာက္အကူမျပဳႏုိင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ေနၿပီး ပိုမိုေကာင္းမြန္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားရိွလာရန္ လက္ေတြ႕အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမည့္ မူ၀ါဒေကာင္းမ်ား လိုအပ္ေနပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

(ဒီဇင္ဘာ ၁၄ ရက္ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္)

ႏုိင္ငံေရးဆုိင္ရာသ႐ုပ္မွန္၀ါဒႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြား

သ႐ုပ္မွန္၀ါဒသည္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေလ့လာရန္ႏွင့္က်င့္သုံးရန္ ခ်ဥ္းကပ္ပုံတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ယင္းသည္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပုိင္ႏုိင္ငံမ်ား၏ အခန္းက႑ကိုအထူးျပဳၿပီး အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပုိင္ႏုိင္ငံမ်ားအားလုံးကို ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြား (အေကာင္းဆုံးေဖာ္ျပရလွ်င္ ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာကိစၥမ်ားအျဖစ္ ႐ုပ္ဖ်က္ထားေသာ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြား) က ေစ့ေဆာ္သည္ဟု က်ယ္ျပန္႔ေသာ ယူဆခ်က္တစ္ရပ္ကို ခ်မွတ္သည္။

ႏိုင္ငံေရးဆုိင္ရာ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒ၏ အေျခခံအက်ဆုံးအဆင့္၌ပင္ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားဟူသည္ ေယဘုယ်က်ၿပီး ယင္းကိုအလြယ္တကူ အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ႏုိင္သည္။ ယင္းမွာ ႏုိင္ငံအားလုံးသည္ ၎တို႔၏ႏိုင္ငံေရးအရ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ႏွင့္ နယ္ေျမတည္တံ့ခုိင္ျမဲမႈတို႔ကို ထိန္းသိမ္းရန္ႀကိဳးပမ္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားႏွစ္ရပ္ လုံျခံဳၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားဟူသည္ ကြဲျပားျခားနားေသာ ပုံသဏၭာန္မ်ားေဆာင္လာေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာႏုိင္ငံမ်ား၏ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားဟူသည္ အရင္းအျမစ္မ်ား သို႔မဟုတ္ ေျမမ်ား ပိုမိုလုံျခံဳေစရန္ျဖစ္ၿပီး အခ်ဳိ႕ေသာႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ၎တုိ႔၏ ကိုယ္ပုိင္ႏုိင္ငံေရးစနစ္ သို႔မဟုတ္ စီးပြားေရးစနစ္မ်ားကို အျခားေဒသမ်ားသို႔ခ်ဲ႕ထြင္ရန္ ဆႏၵျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာႏိုင္ငံမ်ားကမူ မိမိတို႔ဘာသာရပ္တည္ရန္သာ လိုလားၾကသည္။

သို႔ေသာ္ အေထြေထြသေဘာအရ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားဟူသည္ကို ပါ၀ါအားျဖင့္ သတ္မွတ္ႏုိင္သည္။ ႏုိင္ငံေတာ္၏ပါ၀ါဟူသည္ စစ္ေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ သံတမန္ေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ အရင္းအျမစ္မ်ားအားျဖင့္ အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ခုိင္လုံေသာအဓိပၸာယ္တစ္ရပ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒီတစ္ဦးအတြက္မူ ပါ၀ါဟူသည္ အေျခခံသေဘာအရ ႏႈိင္းရသတ္မွတ္ခ်က္တစ္ရပ္သာျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအေနျဖင့္ အျခားႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ၏ပါ၀ါမွ ကာကြယ္ႏုိင္စြမ္းရွိသလားဟူသည့္ အခ်က္ေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံ၏မူ၀ါဒမ်ားကို ေျပာင္းလဲရန္ အျခားႏိုင္ငံကို အက်ပ္ကုိင္ႏုိင္သလားဟူသည့္ အခ်က္ေပၚတြင္လည္းေကာင္း မူတည္ေနသည္။

လုံး၀ခုိင္မာသည့္ ပါ၀ါမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ႏႈိင္းရပါ၀ါသေဘာအေပၚ အထူးျပဳျခင္းသည္ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒီတစ္ဦးအတြက္ မင္းမဲ့ဆန္ေသာ၊ ပရမ္းပတာႏုိင္ေသာ ၀န္းက်င္တစ္ရပ္ျဖစ္သည္ဟု ႏုိင္ငံတကာစနစ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒီ၏ ႐ႈျမင္မႈမွေန၍ ဆင္းသက္လာသည္။ ႏုိင္ငံအားလုံးသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ မည္သုိ႔ေသာသေဘာတူညီခ်က္မ်ား ရွိထားသည္ျဖစ္ေစ မိမိတို႔၏ ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြားကို လုံျခံဳေအာင္ျပဳလုပ္ရန္ မိမိတို႔၏ ကုိယ္ပုိင္အရင္းအျမစ္မ်ားအေပၚသာ မွီခိုရၿပီး မိမိတို႔ကုိယ္တုိင္ကလိုလားေသာ ျပည္တြင္းႏွင့္ ျပည္ပဆုိင္ရာ အခင္းအက်င္းတစ္ရပ္ကိုသာ ထိန္းသိမ္းရမည္ျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပုိင္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ား ထူးကဲစြာရွိမေနသကဲ့သို႔ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒီတစ္ဦးအတြက္လည္း ယင္းကဲ့သို႔ေသာအရာမ်ဳိး မရွိသင့္ပါ။

ထူးကဲေသာလုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ ျငင္းဆိုလုိက္ျခင္း၏ အက်ဳိးဆက္မ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳရန္ အေရးႀကီးသည္။ လုပ္ပုိင္ခြင့္/အခြင့္အာဏာသည္ မိမိကိုယ္တုိင္၏ ႏုိင္ငံပါ၀ါမွ ဆင္းသက္လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္လွ်င္ ႏိုင္ငံေရးဆုိင္ရာ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒီတစ္ဦးအေနျဖင့္ ဗဟိုခ်ဳပ္ကုိင္မႈရွိေသာ အခြင့္အာဏာကို စိုးရိမ္တတ္ၾကသည္။ ႏုိင္ငံတကာစနစ္ကို ဗဟိုခ်ဳပ္ကုိင္မႈမွၿဖိဳဖ်က္ျခင္းသည္ အင္ပါယာကဲ့သို႔ေသာအရာမ်ဳိးထက္ ပိုမိုႀကီးမားေသာ မတူကြဲျပားမႈမ်ားကို ခြင့္ျပဳႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏုိင္ငံမ်ား၏ သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ႏုိင္သည့္ အလားအလာသည္ ၎တို႔၏ပါ၀ါကို ႀကီးထြားတိုးတက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေရးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗဟိုခ်ဳပ္ကုိင္မႈကို ၿဖိဳဖ်က္သည့္စနစ္တစ္ရပ္ကို ထိန္းသိမ္းျခင္းကို အင္အားသုံး၍သာ ေဖာ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္သည္။

ဗဟိုခ်ဳပ္ကုိင္မႈကို ၿဖိဳဖ်က္ေသာစနစ္အားထိန္းသိမ္းရန္ အင္အားသုံးျခင္းကို ပါ၀ါခ်ိန္ခြင္ညႇာဟုေခၚဆုိေသာ စနစ္တစ္ရပ္ျဖင့္ ထိန္းညိႇရသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာစနစ္မ်ဳိးသည္ အဓိကအင္အားႀကီးမ်ားအၾကား သေဘာတူညီမႈရရွိမွသာလွ်င္ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္သည္။ အနည္းဆုံးအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ထိန္းသိမ္းရန္သည္ အေရးႀကီးေသာရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာတူထားရန္လိုအပ္သည္။ အဓိကအင္အားႀကီးမ်ားအေနျဖင့္ သေဘာတူထားပါကလည္း စစ္ပြဲမ်ားသည္ စနစ္အတြင္း၌ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိဦးမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းစစ္ပြဲမ်ားကို အဓိကအင္အားႀကီးႏုိင္ငံကိုယ္စီ၏ ကန္႔သတ္ထားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအားျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ကန္႔သတ္ထားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို အဓိကအင္အားႀကီးတစ္ရပ္က သေဘာမတူခဲ့ပါက စစ္ပြဲမ်ားသည္ ပုိမိုႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ကာ ပို၍အကန္႔အသတ္မဲ့သြားလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

မည္သုိ႔ပင္ဆိုေစကာမူ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒသေဘာအရၾကည့္လွ်င္ အေျခခံအက်ဆုံးအဆင့္၌ ႏုိင္ငံေတာ္၏အက်ဳိးစီးပြားဟူသည္ ႏုိင္ငံေရးအရ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ႏွင့္ နယ္ေျမတည္တံ့ခုိင္ျမဲမႈတို႔ကို ထိန္းသိမ္းရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈပင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၁၃) ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

 

 

၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈ

၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈဟူသည္ အဓိကဖလွယ္မႈမ်ားက စီးပြားေရးေအးဂ်င့္မ်ားအၾကား ေငြေၾကး၊ ကုန္ပစၥည္းႏွင့္၀န္ေဆာင္မႈ အစရွိသည္တို႔၏ စီးဆင္းမႈမ်ားအျဖစ္ ကိုယ္စားျပဳေသာ စီးပြားေရးပံုစံတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးႏွင့္ ကုန္ပစၥည္းစီးဆင္းမႈမ်ားသည္ တန္ဖိုးအရ အပိတ္ပတ္လမ္းပံုစံ ဆက္ႏႊယ္မႈတစ္ရပ္၌ ဖလွယ္ၾကေသာ္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္လားရာအတုိင္း သြားေနၾကသည္။ ယင္းလည္ပတ္စီးဆင္းမႈကို ေလ့လာသံုးသပ္ျခင္းသည္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ စာရင္းဇယားအေျခခံျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မက္ခ႐ိုစီးပြားေရးႏွင့္ဆိုင္သည္။ ၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈ သေဘာတရားကိုတင္ျပခဲ့သူမွာ ရစ္ခ်က္ကန္တယ္လြန္ျဖစ္သည္။ ဖရန္ဆြာကင္ေနးက ယင္းသေဘာတရားကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ႏွင့္ ျမင္သာေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ရစ္ခ်က္စတုန္းဆိုသူက ယင္းသေဘာတရားကို ကုလသမဂၢအျပင္ စီးပြားေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈဆုိင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံတကာကအသံုးျပဳေသာ စနစ္တစ္ရပ္ျဖစ္လာေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္။

ေငြေၾကးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈသည္ ဥပမာအားျဖင့္ ႏုိင္ငံေတာ္၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ကုန္စာရင္း (NIPAs) ႏွင့္ စီးပြားေရးတစ္ရပ္လံုးကို ေကာင္းစြာနားလည္ႏုိင္ရန္အတြက္ သေဘာတရားတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ယင္း၏ အေျခခံအက်ဆံုးပံုစံတြင္ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ တစ္ဦးခ်င္းပုဂိၢဳလ္မ်ားသက္သက္ပါ၀င္ေသာ ႐ိုးရွင္းသည့္ စီးပြားေရးတစ္ရပ္အျဖစ္ စဥ္းစားၿပီး လည္ပတ္စီးဆင္းမႈပံုၾကမ္းဟုေခၚသည့္ ပံုစံတစ္ရပ္အျဖစ္တင္ျပႏုိင္သည္။ ယင္း႐ိုးရွင္းသည့္စီးပြားေရးတြင္ လူပုဂိၢဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီသည္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ား ထုတ္လုပ္သည့္လုပ္ငန္းမ်ား စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္အားမ်ားေထာက္ပံ့ၾကသည္။ ယင္းလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ပံုၾကမ္းတြင္ အစိမ္းေရာင္မ်ဥ္းျဖင့္ ျပသေလ့ရွိသည္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုေသာ္ ယင္းလုပ္ငန္းကိစၥကို ျဖစ္ေပၚေစသည့္ ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈကို ႐ႈျမင္ျခင္းျဖစ္သည္။ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ လူပုဂိၢဳလ္တစ္ဦးခ်င္းကို ၀င္ေငြေထာက္ပံ့ၿပီး ၎တုိ႔၏လုပ္အားျဖင့္ ဖလွယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္း၀င္ေငြမ်ားကို လုပ္ငန္းမ်ားက ထုတ္လုပ္သည့္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားအတြက္ သံုးစြဲျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ပံုၾကမ္းတြင္ အျပာေရာင္မ်ဥ္းျဖင့္ ျပသေလ့ရွိသည္။ ယင္း၀င္ေငြစီးဆင္းမႈပံုၾကမ္းသည္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ား ထုတ္လုပ္ျခင္းႏွင့္ ယင္းထုတ္လုပ္ျခင္းမွေန၍ ၀င္ေငြထြက္ေပၚလာျခင္းကဲ့သုိ႔ေသာ စီးပြားေရးအတြင္းျဖစ္ေပၚသည့္ စီးဆင္းမႈမ်ား သို႔မဟုတ္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား အျပန္အလွန္မီွခိုေနမႈကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈသည္ ထုတ္လုပ္ျခင္းမွေန၍ ၀င္ေငြရရွိျခင္းႏွင့္ ထုတ္လုပ္လိုက္သည့္ ကုန္ပစၥည္းႏွင့္၀န္ေဆာင္မႈတု႔ိ တန္ဖိုးအၾကား ညီမွ်မႈတစ္ရပ္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္၌ စီးပြားေရးတစ္ရပ္လံုးသည္ ယခုကဲ့သို႔ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပသည္ထက္ မ်ားစြာပို၍႐ႈပ္ေထြးလွသည္။ စီးပြားေရးတစ္ရပ္တြင္ လူပုဂိၢဳလ္တစ္ဦးခ်င္းႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ားအၾကား အျပန္အလွန္ဆက္ႏႊယ္မႈသာမက ႏုိင္ငံ၊ ျပည္နယ္ႏွင့္ ေဒသခံအစိုးရမ်ားအျပင္ ကမၻာ့အျခားေနရာမ်ား၌ ေနထိုင္သူမ်ားပါ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနသည္။ ယခုကဲ့သို႔ စီးပြားေရးကို ႐ိုးရွင္းစြာသ႐ုပ္ေဖာ္ျပျခင္းမျပဳႏုိင္သည္မွာ အရင္းအႏွီးအျဖစ္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား၊ ေငြေၾကးအရင္းအႏွီး စီးဆင္းမႈမ်ားႏွင့္ ယင္းစီးဆင္းမႈမ်ား ျဖန္႔ေ၀ျခင္းမွသည္ ပိုင္ဆိုင္မႈအေသမ်ားအျဖစ္ စုပံုေနမႈအထိကဲ့သို႔ေသာ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားဆိုင္ရာ အျခားမ်က္ႏွာစာမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈထဲသို႔ ထည့္သြင္းမႈႏႈန္းသည္ ယင္း၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမႈထဲမွ ႏုတ္ယူမႈႏႈန္းႏွင့္ညီမွ်ေနမွသာ စီးပြားေရးတစ္ရပ္သည္ မွ်ေျခ၌ တည္ၿငိမ္စြာရပ္တည္ႏုိင္မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၁၂) ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ခ်န္ထားရစ္ရေတာ့မည့္ ၂၀၁၇

ျပည္လံုးကြၽတ္ဆႏၵခံယူပြဲတြင္ ဥေရာပသမဂၢမွ ႏုတ္ထြက္မည့္ဘက္က အႏိုင္ရရိွသြားျခင္းသည္ ၿဗိတိန္ကိုတုန္လႈပ္ေစခဲ့သည္။ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမ်ား၌ ဖိလစ္ပိုင္တြင္ ႐ိုဒရီဂိုဒူတာေတးႏွင့္ အေမရိကန္တြင္ ေဒၚနယ္ထရန္႔တို႔ အႏိုင္ရရိွခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ကို ေပၚျပဴလစ္ဇင္ (သာမန္လူထု၏အက်ဳိးကို ရည္ေမွ်ာ္သည္ဟုဆိုေသာ၀ါဒ) က ကမၻာကိုလႊမ္းမိုးခဲ့သည္ဟုဆိုခဲ့လွ်င္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္သည္ ျပန္လည္တြက္ဆျခင္း ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ အခင္းအက်င္းသစ္တစ္ရပ္ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ကမၻာသူကမၻာသားတို႔သည္ ေရရွည္လႊမ္းမိုးလာခဲ့ေသာ ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္လည္စဥ္းစားသံုးသပ္ရန္ ဖိအားေပးခံရၿပီး အရိွတရားအသစ္ကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရန္ နည္းလမ္းရွာေဖြၾကရသည္။

၂၀၁၇ ခုႏွစ္ကို လႊမ္းမိုးခဲ့ေသာ ႀကီးမားသည့္အေၾကာင္းအရာသည္ ေပၚျပဴလစ္ဇင္ တစ္ခုတည္းသာမဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေျမာက္ကိုရီးယားသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုအထိ ေရာက္ႏိုင္ေသာ အင္အားေကာင္းလွသည့္ ဒံုးက်ည္အသစ္မ်ားကို စမ္းသပ္ပစ္လႊတ္ခဲ့သည္။ IS အဖြဲ႕သည္ စစ္ေျမျပင္တစ္ခုၿပီးတစ္ခု၌ ႐ံႈးနိမ့္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆက္လက္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံမ်ားသည္ ၎တို႔၏ ျပည္တြင္းေရးကိစၥမ်ား၌ ႐ုရွားက တိုး၍ တိုး၍ ေျခထိုးလာမႈကို ကိုင္တြယ္ႏိုင္ရန္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသည္။ အေမရိကန္အစိုးရအဖြဲ႕ကို ဘီလ်ံနာသူေဌးမ်ား လႊမ္းမိုး၍လာသည္။ လက္ယာအစြန္းေရာက္မ်ား ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမည္းစမ္းခြင့္ရလာသည္။ ယင္းျဖစ္ရပ္မ်ား၏ အင္အားကိုရယူကာ လက္၀ဲအစြန္းေရာက္မ်ားသည္လည္း ေနာက္တန္းမွေန၍ ေရွ႕တန္းသို႔ ခုန္တက္လာသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္း အႀကီးဆံုးလူသားတို႔၏ ေဘးဒုကၡကပ္မ်ားကို ကမၻာႀကီးက အႀကီးအက်ယ္လ်စ္လ်ဴျပဳလာသည္။ ကုလသမဂၢ၏အဆိုအရ ေနရပ္မ်ားမွ အတင္းအက်ပ္ ေရႊ႕ေျပာင္းခံရသူမ်ားသည္ စံခ်ိန္တင္အဆင့္မ်ားသို႔ေရာက္ရိွခဲ့ၿပီး လူေပါင္းသန္း ၂၀ ခန္႔သည္ အစာေရစာငတ္ျပတ္မည့္ေဘးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရသည္။

၂၀၁၇ ခုႏွစ္အတြင္းျဖစ္ရပ္မ်ားကို တံု႔ျပန္ခဲ့ၾကသူမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ ဆႏၵျပသူမ်ားသာမဟုတ္ပါ။ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်မွ အမ်ဳိးသမီးတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ားသည္ ေနာက္ဆံုးတြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ကားေမာင္းခြင့္ရေရးတိုက္ပြဲ၌ အႏိုင္ရရိွသြားၾကသည္။ ေဒသခံအမ်ားအျပား၏အသံမ်ားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားေသာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲကို အရိွအတိုင္း ျပန္လည္ေဖာ္ျပသည့္ ႐ုပ္ရွင္ကားသစ္ထြက္ရိွလာခဲ့သည္။ ဗီဇတည္းျဖတ္ျခင္းနည္းပညာက မ်ဳိးဗီဇဆိုင္ရာေရာဂါမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အသစ္မ်ားကို ေပးႏုိင္ခဲ့သည္။ ျပည္ေျပး တ႐ုတ္အႏုပညာရွင္တစ္ဦးသည္ ကမၻာ၏ ႀကီးထြားလာေနေသာ ဒုကၡသည္အက်ပ္အတည္းကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ျပခဲ့သည္။ အင္အားေကာင္းလွေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားလႈပ္ရွားမႈအသစ္တစ္ရပ္သည္ ေခတ္ႏွင့္ခ်ီလ်က္ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ လိင္ဆိုင္ရာမေတာ္မတရားမႈမ်ား၊ လိင္အမဲလိုက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကပ္ဆိုးႀကီးအေၾကာင္း ကမၻာက အာ႐ံုစိုက္လာေအာင္ အဓိကထားခဲ့သည္။

၂၀၁၇ ခုႏွစ္သည္ ကမၻာ့ျပန္လည္စဥ္းစားေတြးေခၚသူမ်ား၏ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဥပေဒျပဳသူမ်ား၊ နည္းပညာအေျချပဳအစိုးရအဖြဲ႕၀င္မ်ား၊ လူရႊင္ေတာ္မ်ား၊ ေရွ႕ေနမ်ား၊ စြန္႔ဦးလုပ္ကိုင္သူမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူမ်ား၊ သမၼတမ်ား၊ လံႈ႔ေဆာ္သူမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ သုေတသနျပဳသူမ်ား၊ မဟာဗ်ဴဟာေရးရာပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေရွ႕ေရးကို ေမွ်ာ္မွန္းတြက္ခ်က္သူမ်ား အစရိွသူတို႔အားလံုးသည္ ထူးျခား၍သစ္လြင္ေသာ ကမၻာႀကီးကို ျပန္လည္စဥ္းစားသံုးသပ္ရန္သာမက ျပန္လည္ပံုသြင္းရန္အတြက္ပါ အံ့ၾသစရာနည္းလမ္းမ်ားကို အတူတကြရွာေဖြေတြ႕ရိွခဲ့ၾကသည္။ ၎တို႔သည္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းသည့္ လုပ္ေဆာင္သူူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ခ်န္ထားရစ္ရေတာ့မည့္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ျခင္းျဖင့္ လာမည့္ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္အား ျဖတ္သန္းႏုိင္ရန္အတြက္ သင္ခန္းစာေပါင္းမ်ားစြာရရိွႏုိင္မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၁၀) ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရးေန႔

ႏုိင္ငံတုိင္းဟာ တရားဥပေဒစုိးမုိးမႈအေပၚ အေျခခံၿပီး ျပည္သူေတြက ေထာက္ခံတဲ့ ခုိင္မာတဲ့၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိတဲ့၊ အားလုံးပါ၀င္တဲ့ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြရွိမွသာ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ ၂၀၃၀ အာဂ်င္ဒါကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရယူႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
အန္တုိနီယုိဂူတာရက္ (ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္)

ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ၉ ရက္ (ယေန႔) ကုိ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရးေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္အတြက္ အဆုိပါေန႔၏ ပင္မအေၾကာင္းအရာမွာ “ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ လုံျခံဳေရးအတြက္ ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ရန္ စည္းလုံးညီညြတ္ၾက” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္စဥ္လာဘ္ေပးရသည့္ ေငြပမာဏသည္ အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ထရီလ်ံရွိၿပီး ျခစားမႈမွတစ္ဆင့္ ႏွစ္စဥ္ခုိးယူခံရေသာ တန္ဖုိးသည္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂ ဒသမ ၆ ထရီလ်ံ ရွိသည္။ ယင္းသည္ တစ္ကမၻာလုံး ဂ်ီဒီပီ၏ ငါးရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ ရွိသည္။ ကုလသမဂၢဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္၏ အဆုိအရ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျခစားမႈေၾကာင့္ ဆုံး႐ႈံးရသည့္ေငြသည္ တရား၀င္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ အေထာက္အပံ့ရရွိသည့္ ပမာဏ၏ ၁၀ ဆခန္႔ ရွိသည္။

ျခစားမႈသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအားလုံးတြင္ လူမႈေရးႏွင့္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈမ်ားကုိ နိမ့္က်ေစႏိုင္သည့္ ႀကီးမားေသာ ရာဇ၀တ္မႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ျခစားမႈဒဏ္ကုိ မည္သည့္ႏိုင္ငံ၊ မည္သည့္ေဒသႏွင့္ မည္သည့္အသုိင္းအ၀ုိင္းကမွ ခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။ ယခုႏွစ္တြင္ ကုလသမဂၢ၏ UNODC အဖြဲ႕ႏွင့္ UNDP အဖြဲ႕တုိ႔က ျခစားမႈအေနျဖင့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီ၊ သာယာ၀ေျပာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈတုိ႔အေပၚ သက္ေရာက္ပုံကုိ အဓိကထားလ်က္ ကမၻာ့လႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္ကုိ ပူးတြဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ပူးတြဲလႈပ္ရွားမႈက စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ား (SDGs) ရရွိႏုိင္ေရး အႀကီးဆုံး အဟန္႔အတားတစ္ရပ္အျဖစ္ ျခစားမႈအေပၚ အဓိကထားခဲ့သည္။

ျခစားမႈသည္ ႏိုင္ငံအားလုံးအေပၚ သက္ေရာက္ႏုိင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးသည့္ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ ျဖစ္ရပ္ႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ ျခစားမႈသည္ ဒီမုိကေရစီ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားကုိ ခ်ည့္နဲ႔သြားေစၿပီး စီးပြားေရးဖြ႕ံၿဖိဳးမႈကုိ ေႏွးေကြးသြားေစကာ အစုိးရအဖြဲ႕ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေစမႈ၌လည္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ပါ၀င္တတ္သည္။ ျခစားမႈသည္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ ပုံပ်က္သြားေစျခင္း၊ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးကုိ ေဖာက္ျပန္သြားေစျခင္းႏွင့္ ဗ်ဴ႐ုိကရက္ဆုိင္ရာ အ႐ႈပ္ေတာ္ပုံမ်ား ျဖစ္ေစျခင္းတုိ႔ျဖင့္ ဒီမုိကေရစီ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ကုိ တုိက္ခုိက္ၿဖိဳဖ်က္ပစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခား တုိက္႐ုိက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ (FDI) ၀င္ေရာက္ရန္ စိတ္ပ်က္မႈျဖစ္ေစျခင္းႏွင့္ ျပည္တြင္းရွိ လုပ္ငန္းငယ္မ်ားအေနျဖင့္ ျခစားမႈေၾကာင့္ ပုိ၍ႀကီးေလးသြားသည့္ လုိအပ္ေသာ ကုန္က်စရိတ္မ်ားကုိ ရွာေဖြရန္ မတတ္ႏုိင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကုိ ျခစားမႈက ၾကံဳလွီသြားေစႏုိင္သည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ ၃၁ ရက္တြင္ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံက ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရး ကုလသမဂၢသေဘာတူညီခ်က္ကုိ အတည္ျပဳခဲ့သည္။ ယင္းအေထြေထြ ညီလာခံသည္ ျခစားမႈႏွင့္ ျခစားမႈကုိ တုိက္ဖ်က္ရန္ႏွင့္ ကာကြယ္ရန္ ကုလသမဂၢ သေဘာတူညီခ်က္ကုိ သတိျပဳမိၾကေစရန္ ျမႇင့္တင္ေရးအတြက္ ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ၉ ရက္ကုိ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရးေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ရန္လည္း သေဘာတူခဲ့သည္။ ကမၻာတစ္လႊားမွ အစုိးရအဖြဲ႕မ်ား၊ ပုဂၢလိကက႑မ်ား၊ အစုိးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံသားမ်ားအားလုံးသည္ ျခစားျခင္းရာဇ၀တ္မႈကုိ တုိက္ဖ်က္ရန္ အင္အားစုထဲသို႔ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကရန္ ျဖစ္သည္။ ကုလသမဂၢဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအစီအစဥ္ (UNDP) ႏွင့္ ကုလသမဂၢမူးယစ္ေဆးႏွင့္ ရာဇ၀တ္မႈဆုိင္ရာ႐ုံး (UNODC) တုိ႔သည္ ျခစားမႈတုိက္ဖ်က္ေရး အားထုတ္မႈမ်ားအတြက္ တပ္ဦးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစကာမူ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံ၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ လုံျခံဳေရးတုိ႔အတြက္ စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင့္ ျခစားမႈမွန္သမွ်ကုိ ၀ုိင္း၀န္းတုိက္ဖ်က္ၾကရန္ လုိအပ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ဆင္းရဲမြဲေတကာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနၾကေသာ လူသားမ်ား

ကမၻာေပၚတြင္ အာဟာရမျပည့္၀သည့္ လူေပါင္းသည္ ၁၉၉၀-၁၉၉၂ ခုႏွစ္အတြင္းက ထက္ ၂၁၆ သန္းေအာက္ ေလ်ာ့နည္းၿပီး ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ရာခိုင္ႏႈန္း ၂၀ အထိ က်ဆင္းခဲ့ေသးေသာ္လည္း ယခုအခါ ကမၻာေပၚတြင္ အစာလံုေလာက္ေအာင္ မစားရသူ ေပါင္း ၈၁၅ သန္းရွိေနသည္။ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္ ၇၉၅ သန္း ရွိရာမွ ပို၍မ်ားလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္က သန္း ၉၀၀ ခန္႔ရွိျခင္းႏွင့္ ႏိႈင္းစာလွ်င္ က်ဆင္းသြားသည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။ ကမၻာေပၚတြင္ အစာလံုေလာက္ေအာင္ မစားရသူမ်ား၏ ၉၈ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ား၌ ေနထုိင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ေဒသအလိုက္ ငတ္မြတ္ေနသူ အမ်ားဆံုးကို ေဖာ္ျပရလွ်င္ အာရွတုိက္ (၅၁၉ ဒသမ ၆ သန္း)၊ ဆာဟာရေအာက္ပိုင္း အာဖရိကေဒသ (၂၂၃ သန္း) ႏွင့္ လက္တင္အေမရိကႏွင့္ ကေရဘီယံေဒသ (၄၂ ဒသမ ၅ သန္း) တုိ႔ျဖစ္သည္။

ကမၻာေပၚတြင္ ငတ္မြတ္ေနသူမ်ား၏ ရာခိုင္ႏႈန္း ၆၀ သည္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ကမၻာလံုး၌ ေမြးဖြားမႈ ငါးခုလွ်င္ တစ္ခုႏႈန္း (၂၁ ရာခိုင္ႏႈန္း) သည္ ကြၽမ္းက်င္သည့္ အကူအညီမပါဘဲ ကေလးေမြးဖြားၾကရသည္။ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာေပၚ၌ အကူအညီမပါဘဲ ကေလးေမြးဖြားမႈေပါင္း ၃၁ သန္းရွိသည္။ ကိုယ္၀န္ရွိစဥ္ႏွင့္ ေမြးဖြားစဥ္အတြင္း လံုေလာက္ေသာ ေစာင့္ေရွာက္မႈမရေသာေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ ေသဆံုးရသည့္ မိခင္ေပါင္း ၃၀၃,၀၀၀ ႏွင့္ ကေလးငယ္ေပါင္း ၂ ဒသမ ၇ သန္းရွိသည္။ ငါးႏွစ္ေအာက္ကေလးမ်ား ေသဆံုးမႈအားလံုး၏ ထက္၀က္ခန္႔သည္ အာဟာရမျပည့္၀ေသာေၾကာင့္ ေသဆံုးရျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ကေလးေပါင္း သံုးသန္းခန္႔ မလိုလားအပ္ဘဲ ေသဆံုးရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေမြးလာသည့္ကေလး ေျခာက္ဦးလွ်င္ တစ္ဦးႏႈန္းသည္ ကိုယ္အေလး ခ်ိန္မျပည့္ဘဲ ေမြးဖြားလာၾကသည္။ တစ္ကမၻာလံုး၌ ငါးႏွစ္ေအာက္ကေလး ၁၅၅ သန္းသည္ ႀကီးထြားမႈ ရပ္တန္႔ကာ ေသးေကြးၾကံဳလွီေနၾကသည္။ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ စာရင္းအရ ေသးေကြးၾကံဳလွီေနေသာ ကေလး ေလးဦးလွ်င္ ႏွစ္ဦးႏႈန္းသည္ ေတာင္အာရွေဒသႏွင့္ သံုးဦးလွ်င္ တစ္ဦးႏႈန္းသည္ ဆာဟာရေအာက္ပိုင္း အာဖရိကေဒသတြင္ ေနထုိင္ၾကသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ လူေပါင္း ၇၆၇ သန္း သို႔မဟုတ္ ၁၀ ဦးလွ်င္ တစ္ဦးႏႈန္းသည္ တစ္ေန႔ လွ်င္ ၀င္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဒသမ ၉၀ ေအာက္ျဖင့္ ေနထုိင္ေနရၿပီး အလြန္အမင္း ဆင္းရဲမြဲေတသည့္ လူစုစုေပါင္း၏ ထက္၀က္ခန္႔ (၃၈၉ သန္း) သည္ ဆာဟာရေအာက္ပိုင္း အာဖရိကေဒသ၌ ေနထိုင္ေနၾကသည္။ ကေလးေပါင္း ၃၂၈ သန္းသည္ အလြန္အမင္း ဆင္းရဲမြဲေတသည့္ အေနအထား၌ ေနထိုင္ေနရသည္။ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး လူမ်ား၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ေက်းလက္ေဒသမ်ား၌ ေနထုိင္ေနၾကၿပီး စိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ ယင္းႏွင့္ဆက္ႏႊယ္ေသာ အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ကာ အသက္ေမြးေနရသည္။ ငတ္မြတ္ေနေသာ လူမ်ား၏  ရာခိုင္ႏႈန္း ၅၀ သည္ လယ္သမားမိသားစုမ်ား ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၌ ဒုတိယအႀကီးဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီး သဘာ၀ရင္းျမစ္မ်ား ၾကြယ္၀သည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ လူသားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အစီရင္ခံစာအရ ၁၈၇ ႏုိင္ငံတြင္ အဆင့္ ၁၅၀ ၌ ရွိၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအနည္းဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူဦးေရစုစုေပါင္း၏ ေလးပံုတစ္ပံုေက်ာ္သည္ ဆင္းရဲမြဲေတေနၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေဒသတြင္း၌ အာဟာရမျပည့္၀မႈ အျမင့္ဆံုးႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ကေလးမ်ား၏ ၃၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္သည္ ေရရွည္အာဟာရခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ႀကီးထြားမႈရပ္တန္႔သည့္ လကၡဏာရပ္မ်ား ျပသေနသည္။ ေနရာကြက္က်ား ပဋိပကၡမ်ားျဖစ္ပြားျခင္းႏွင့္ လူအုပ္စုမ်ားအၾကား အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္ပြားျခင္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ စားနပ္ရိကၡာလံုျခံဳမႈကို ထိခိုက္ေစသည္။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ဆင္းရဲမြဲေတကာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနၾကေသာ လူမ်ားျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေရးဆီသို႔ မည္သို႔မွ် ဦးတည္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ၏ သဘာ၀ရင္းျမစ္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံ၏ ၀င္ေငြမ်ားအား စနစ္တက် ေကာင္းမြန္စြာ စီမံခန္႔ခြဲလ်က္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးႏွင့္ အာဟာရမျပည့္၀သူမ်ားအေရအတြက္ ေလွ်ာ့ခ်ေရးအား ေရတုိေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရန္ လိုအပ္ေနၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

(ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ အာေဘ္ာ)

ေျမယာ သိမ္းဆည္းခံရမႈမ်ားအတြက္ ေျဖရွင္းျခင္း

လယ္ယာက႑တြင္ လုပ္သားမ်ား၏ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားမ်ား က်ဆင္းေနကာ ေျမယာ အရည္အေသြးလည္း က်ဆင္းေနသည္။ စုိက္ပ်ဳိးခ်ိန္တြင္ လုပ္သားရွားပါးျခင္း၊ စုိက္ပ်ဳိးခ်ိန္ ျပင္ပတြင္ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနျခင္း၊ သီးႏွံေပၚခ်ိန္တြင္ သီးႏွံေစ်းႏႈန္း တြက္ေခ်မကုိက္ျခင္း၊ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္ျခင္းႏွင့္ ဆည္ေျမာင္းတာတမံမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပႆနာမ်ား ရွိေနျခင္းစသည့္ အခ်က္မ်ားသည္ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအား ဆင္းရဲတြင္းသို႔ တြန္းခ်ေနသည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားျဖစ္ေနေၾကာင္း သုံးသပ္ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ရွိေနသည္။ ထို႔ျပင္ သိမ္းဆည္းခံေျမယာကိစၥမ်ား ေျဖရွင္းရန္၊ ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္မ်ား မျဖစ္ေစရန္၊ ထုိက္တန္သည့္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးရန္ အပါအ၀င္ လယ္သိမ္းခံ၊ လယ္ယာမဲ့မ်ား၏ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ အေျခခံ စား၀တ္ေနေရး ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလုံး ထိခုိက္ပ်က္စီးႏုိင္မႈမ်ားအေပၚ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သည္။ မည္သည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ား အဟန္႔အတားမ်ား ရွိေစကာမူ စီးပြားေရး မေရမရာ မေသခ်ာမႈမ်ားျဖစ္ေနသည့္ လယ္ယာေျမက႑တြင္ အစိုးရမွ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ လယ္ယာေျမဥပေဒကို အျမန္ဆုံးျပင္ဆင္ျခင္း၊ ေခ်းေငြမူ၀ါဒ ျပင္ဆင္ျခင္းစသည္တို႔ကို အလ်င္အျမန္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းမႈမ်ားလည္း ရွိေနသည္။ ယင္းအျပင္ သိမ္းဆည္းထားသည့္ လယ္ယာေျမမ်ားကို ျပန္ေပးရန္ ေတာင္သူမ်ားအား ႏွစ္အလုိက္ ေလ်ာ္ေၾကးမ်ား ေပးရမည့္အခ်က္မ်ားကို လယ္ယာေျမဥပေဒကို ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒၾကမ္းအား ထည့္သြင္းရန္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကလည္း ေဆြးေႏြးထားဖူးသည္။

ယခုအခါတြင္ လယ္ယာေျမႏွင့္ အျခားေျမမ်ား သိမ္းဆည္းျခင္းခံရမႈမ်ား ျပန္လည္စိစစ္ေရး ဗဟုိေကာ္မတီသုိ႔ ေျမကိစၥမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ယခင္အစုိးရလက္ထက္ ေျဖရွင္းရန္က်န္သည့္ အမႈႏွင့္ အသစ္ထပ္မံေရာက္ရွိလာသည့္ တုိင္ၾကားစာအမႈ စုစုေပါင္း ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိၿပီး အမႈ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကုိ ေျဖရွင္းၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အမႈေပါင္း ၉၉၀၀ ေက်ာ္မွာ စိစစ္ဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ဗဟုိေကာ္မတီမွ ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္က သတင္းထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

လယ္ယာေျမႏွင့္ အျခားေျမမ်ား သိမ္းဆည္းျခင္းခံရမႈမ်ား ျပန္လည္စိစစ္ေရးဗဟုိ ေကာ္မတီအေနျဖင့္ ေျမကိစၥမ်ား ေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္ရာတြင္ အျမန္ဆုံးေျဖရွင္း ေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္ (က) သိမ္းေျမမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ မူ၀ါဒ (၅) ရပ္၊ (ခ) တပ္ေျမသိမ္းဆည္းမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ မူ၀ါဒ (၃) ရပ္၊ (ဂ) စြန္႔လႊတ္ေျမမ်ား သက္ဆုိင္သူလက္၀ယ္ အျမန္ဆုံး ေရာက္ရွိေရးလုပ္ငန္းစဥ္ (၈) ရပ္၊ (ဃ) သိမ္းဆည္းေျမမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ စိစစ္ရန္အခ်က္ (၆) ခ်က္၊ (င) စြန္႔လႊတ္ျခင္းမရွိသည့္ သိမ္းဆည္းေျမမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ စိစစ္ရန္အခ်က္ (၇) ခ်က္၊ (စ) စြန္႔လႊတ္သည့္ သိမ္းဆည္းေျမမ်ားႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စိစစ္ရန္အခ်က္ (၅) ခ်က္၊ (ဆ) ေကာ္မတီအဆင့္ဆင့္မွ အေလးထားေဆာင္ရြက္ရန္ အခ်က္ (၁၅) ခ်က္ႏွင့္ (ဇ) စြန္႔လႊတ္ေျမမ်ား၊ သိမ္းဆည္းေျမမ်ားဆုိင္ရာ လမ္းညႊန္ခ်က္ (၈) ရပ္ခ်မွတ္၍ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေၾကာင္း သတင္းထုတ္ျပန္ထားသည္။

သို႔ပါ၍ ေခတ္စနစ္အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ အဂတိလုိက္စားမႈမ်ား အပါအ၀င္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အလြဲမ်ား၊ ဥပေဒပုိင္းဆုိင္ရာ အားနည္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ေျမယာဆုိင္ရာ ျပႆနာမ်ားမွာ ႐ႈပ္ေထြးၿပီး နစ္နာမႈမ်ား ေပၚေပါက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လယ္ယာေျမႏွင့္ အျခားေျမမ်ား သိမ္းဆည္းျခင္းခံရမႈမ်ား ျပန္လည္စိစစ္ေရး ေကာ္မတီ အဆင့္ဆင့္တြင္ ဌာနဆုိင္ရာမ်ား၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ေနသာ ေတာင္သူလယ္သမားေရးရာ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ေဒသခံျပည္သူမ်ားက ယုံၾကည္ေလးစားရသည့္ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္မ်ားကုိ ထည့္သြင္းဖြဲ႕စည္းထားရာ အေျခအေနမွန္မ်ားအေပၚ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆုံးျဖတ္ေျဖရွင္းေပးသင့္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရးမ်ားကို ဖန္တီးျခင္း

မီဒီယာအသစ္မ်ားႏွင့္ အစဥ္အလာမီဒီယာမ်ား ႏွစ္ရက္စလုံးက လုပ္ငန္းဆုိင္ရာ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရးမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးပုံမ်ားအား ေျပာင္ေျမာက္စြာေပးႏုိင္ၾကသည္။ ယင္းမီဒီယာပုံစံမ်ားအားလုံးတြင္ မက္ေဆ့ခ်္မ်ားကိုေပးပုိ႔ျခင္းႏွင့္ လက္ခံျခင္းမ်ားမပါဘဲ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ လုပ္ငန္းဆုိင္ရာ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရးကို ေကာင္းမြန္ေစသည့္အရာမ်ား သို႔မဟုတ္ ဆိုးရြားေစသည့္အရာမ်ားက အဘယ္နည္း။ LinkedIn၊ Facebook၊ Twitter ကဲ့သို႔ေသာ မီဒီယာအသစ္မ်ားသည္ ဒီဂ်စ္တယ္ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိမႈမ်ား၊ အြန္လုိင္းေၾကာ္ျငာမ်ား၊ အသံမက္ေဆ့ခ်္မ်ား၊ စာပို႔ေမးလ္မ်ားႏွင့္ ထူးျခားေသာစတစ္ကာမ်ားျဖင့္ လုပ္ငန္းဆုိင္ရာ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရးမ်ားကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးရန္ ဒီဂ်စ္တယ္ၾကားခံယာဥ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ မည္သည့္မီဒီယာမ်ဳိး၌မဆို မက္ေဆ့ခ်္ေပးရန္အတြက္ မရွိမျဖစ္အေရးႀကီးသည့္အရာမ်ားမွာ C ငါးလုံးဟုေခၚေသာ ဆက္စပ္အေၾကာင္းအရာ/ အေျခအေန (Context)၊ ပါ၀င္သည့္စာသား (Contact)၊ ရွင္းလင္းမႈ (Clarity)၊ အေရာင္ (Color) ႏွင့္ သယ္ေဆာင္ေပးသည့္အရာ (Carrier) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

Context – အဘယ္ေၾကာင့္ မက္ေဆ့ခ်္ေပးပို႔ရသနည္းဟူသည္ႏွင့္ ၀န္းရံထားေသာ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ား၊ အေျခအေနရပ္မ်ားႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔က အဘယ္နည္းဟူသည္တို႔သည္ Context မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ မက္ေဆ့ခ်္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္၍ လိုရင္းကို တန္းတန္းမတ္မတ္ရွင္းျပမႈက အေရးႀကီးသည္။ ပထမဆုံးေနရာ၌ ၎တို႔အေနျဖင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆက္ဆံဆက္သြယ္မႈအား လက္ခံရရွိသနည္းဟူသည့္အခ်က္ကို နားမလည္မခ်င္း လက္ခံရရွိသူအမ်ားစုသည္ ေရွ႕သို႔ဆက္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။

Contact – မက္ေဆ့ခ်္ကား အဘယ္နည္း၊ ယင္းကို အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ခံစားမႈမ်ား၌ မည္သည့္အရာကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးသနည္းႏွင့္ ဖတ္႐ႈသူဘက္မွ ခ်က္ခ်င္းတုံ႔ျပန္မႈရရွိေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ထားသည္မွာ အဘယ္နည္းဟူသည္တို႔ျဖစ္သည္။ Contact ကိုမလိုအပ္ေသာ၊ အပိုျဖည့္စြက္ထားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားမပါဘဲ ရည္ရြယ္ထားသည့္ ပရိသတ္ထံသို႔ လ်င္ျမန္စြာႏွင့္ထိေရာက္စြာ ျဖန္႔ေ၀ရမည္ျဖစ္သည္။

Clarity – မက္ေဆ့ခ်္ကို ႐ႈပ္ေထြးမေနေအာင္ႏွင့္ နားလည္ႏုိင္ေအာင္ ေရးသားေျပာဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ လက္ခံသူအေနျဖင့္ ေနာက္ထပ္အခ်က္အလက္မ်ား အလိုရွိလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရးသည္ အေရးအသားျဖစ္ေစ၊ အသံျဖစ္ေစ၊ အျမင္ဆုိင္ရာေဖာ္ျပခ်က္ျဖစ္ေစ လိုတိုရွင္းျဖစ္ရမည္။ ထိေရာက္ေသာ မက္ေဆ့ခ်္မ်ားသည္ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေဖာ္ျပထားၿပီး နားလည္ရန္လြယ္ကူကာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမႈမ်ား မပါ၀င္ေပ။

Color – မက္ေဆ့ခ်္ကို မည္သူကၾကည့္မည္နည္းႏွင့္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို အျမင့္ဆုံးဆြဲေဆာင္ႏုိင္ရန္အတြက္ ၎တို႔ျမင္ရန္ၾကားရန္ လိုအပ္သည္ကား အဘယ္နည္းဟူသည္တို႔ျဖစ္သည္။ ေျပာင္ေျမာက္ေသာအႏုပညာသည္ ႀကီးက်ယ္ေသာ ေဘာင္တစ္ရပ္ျဖင့္လာပါက ပို၍ပင္ေကာင္းေသးသည္။ မက္ေဆ့ခ်္ကို ပုိမိုအားေကာင္းေစၿပီး လက္ခံသူကို ပိုမိုရင္းႏွီးသြားေစမည့္ စိတ္၀င္စားဖြယ္စာလုံးပုံစံမ်ား၊ ဂရပ္ဖစ္မ်ား၊ အေရာင္မ်ား၊ ဓာတ္ပုံမ်ားႏွင့္ အသံမ်ားကို အသုံးျပဳရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပင္မမက္ေဆ့ခ်္ကို ေ၀၀ါး႐ႈပ္ေထြးသြားေစမည့္ သို႔မဟုတ္ ပရိသတ္ကို ေမာင္းထုတ္သကဲ့သို႔ ျဖစ္မည့္အရာမ်ား မပါ၀င္ရပါ။

Carrier – မီဒီယာတစ္ခု သို႔မဟုတ္ ယင္းထက္ပို၍၌ ရည္ရြယ္ထားသည့္ ပရိသတ္ထံသို႔ အေကာင္းဆုံးေရာက္ရွိရန္ မက္ေဆ့ခ်္သည္ မည္သည့္ေနရာမွလာသည္ဟူသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္။ မီဒီယာကုန္က်စရိတ္သည္ အေၾကာင္းျခင္းရာတစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေခတ္၊ တည္ေနရာႏွင့္ ပရိသတ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အျခားေဒသအပုိင္းအျခားဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားက မီဒီယာအသစ္ သို႔မဟုတ္ အစဥ္အလာမီဒီယာမ်ားထဲမွ မည္သည့္မီဒီယာမ်ားကို Carrier အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မည္နည္းဟူသည္ကို ဆုံးျဖတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ လူမႈမီဒီယာမ်ားကို ပုံႏွိပ္ သို႔မဟုတ္ အသံလႊင့္မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္ျခင္းကဲ့သုိ႔ေသာ မီဒီယာအေရာအစီအစဥ္ကို အသုံးျပဳျခင္းက ပို၍ထိေရာက္ႏုိင္သည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ မည္သည့္လုပ္ငန္းမဆို ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေစရန္အတြက္ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ေရး၌ C ငါးလုံးကိုမေမ့သင့္ေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၆) ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျပတ္သားေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈ

ေခါင္းေဆာင္မႈအခန္းက႑ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္ တန္ဖိုးျမႇင့္တင္လိုပါက ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ေတာင္စဥ္ေရမရ ေပါက္ကရပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ခ်ီတံုခ်တံုပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ခ်မွတ္ႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးသည္။ အာဏာရွင္လကၡဏာရပ္မ်ား မျပဘဲ မိမိတုိ႔၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ အသံုးျပဳလ်က္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ႏုိင္သည့္ ႀကီးၾကပ္သူမ်ားႏွင့္ မန္ေနဂ်ာတို႔သည္ လူတို႔၏ ေလးစားမႈကို ရရွိတတ္ၾကသည္။  အဖြဲ႕မ်ားကို ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိေၾကာင္း ျပသရန္အတြက္ မိမိ၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကြၽမ္းက်င္မႈကို ပိုမိုထက္ျမက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းႏွင့္ ေကာင္းမြန္ေသာ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ မွန္ကန္ေသာ လုပ္ငန္းသေဘာတရားမ်ားကို အသံုးျပဳျခင္းတု႔ိ လိုအပ္သည္။

မိမိ၏အခန္းက႑ကို ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္မႈရွိေသာ၊ အမ်ားလက္ခံေသာ၊ ယံုၾကည္အားကိုးရေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ ခိုင္မာစြာ ျပသႏုိင္ရန္လိုသည္။ ယင္းသည္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျပတ္သားေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး၏ အေျခခံအရည္အခ်င္းျဖစ္ၿပီး ၀န္ထမ္းမ်ား သုိ႔မဟုတ္ လုပ္သားမ်ားသည္လည္း ႀကီးၾကပ္သူ သုိ႔မဟုတ္ မန္ေနဂ်ာမ်ား၌ ယင္းအရည္အခ်င္းကို ရွာေဖြတတ္ၾကသည္။ အျခား၀န္ထမ္းမ်ားက မိမိ၏ အရည္အခ်င္းႏွင့္ အရည္အေသြးမ်ားကို  ယံုၾကည္မႈရွိေအာင္ တည္ေဆာက္ရမည့္အျပင္ ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈကိုလည္း ျပသရမည္ ျဖစ္သည္။ ကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈကို တည္ေဆာက္ျခင္းဟူသည္ မိမိတာ၀န္ယူရာဌာန၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို ညႊန္ၾကားရန္ လိုအပ္ေသာ လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ ကြၽမ္းက်င္မႈကို  ျပသျခင္းျဖစ္သည္။

မွန္ကန္ေသာ ဆံုးျဖတ္မႈမ်ဳိးကို က်င့္သံုးႏုိင္ရန္လိုသည္။ ေကာင္းမြန္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်ႏုိင္သည့့္ ကြၽမ္းက်င္မႈမ်ားသည္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ကြၽမ္းက်င္ျခင္းသာမက လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ား ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ မွန္ကန္ေသာ ဆံုးျဖတ္မႈမ်ဳိးကို က်င့္သံုးႏုိင္သည့္ အရည္အေသြးအေပၚ၌ မူတည္ေနသည္။ မွန္ကန္ေသာ ဆံုးျဖတ္မႈဟူသည္ လံုေလာက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား မရေသးမီအထိ မိမိေကာက္ခ်က္မ်ားကို အရန္အျဖစ္သာ သိုမီွးထားျခင္းႏွင့္ ခိုင္မာသည့္ အခ်က္အလက္မပါဘဲ လက္တန္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မႈမ်ဳိး မျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ လုပ္ငန္းခြင္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျဖရွင္းရန္ အျခားသူမ်ား၏ အဆိုျပဳမႈမ်ားအေပၚသာ မွီခိုမည့္အစား မိမိ၏ ကိုယ္ပိုင္သုေတသနျပဳမႈမ်ဳိး လိုအပ္သည္။

မိမိလက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ား၏ အရည္အေသြးမ်ား၊ ကြၽမ္းက်င္မႈမ်ားႏွင့္ အက်ဳိးစီးပြားမ်ားကို သိရွိမႈအေပၚ အေျခခံလ်က္ တာ၀န္ႏွင့္၀တၱရားတို႔ႏွင့္ပတ္သက္၍ ၎တို႔ကိုယ္စား တာ၀န္ခံရမည္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မႈ အဆင့္အတန္းမ်ားအလိုက္ တာ၀န္ႏွင့္ ၀တၱရားမ်ားကို ခြဲေ၀ခ်ထားေပးရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ားအား အေသးစိတ္ စီမံခန္႔ခြဲရန္ မလိုအပ္ပါ။ အေသးစိတ္ စီမံခန္႔ခြဲျခင္းေၾကာင့္ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ားအေနျဖင့္ ၎တို႔၏ ကြၽမ္းက်င္မႈအား မိမိအေနျဖင့္ ယံုၾကည္မႈမရွိဟု အထင္ေရာက္ေစႏုိင္သည္။ အေသးစိတ္ စီမံခန္႔ခြဲေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ားက ေၾကာက္ရြံ႕တတ္ၾကသည္။ ေခါင္းေဆာင္သည္ ၎တို႔၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္၌ အျမဲတမ္း အျပစ္အနာအဆာ ရွာေနသည္ဟု အထင္ေရာက္သြားတတ္သည္။

မိမိ၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ အေတြ႕အၾကံဳႏွင့္ လုပ္ငန္းဆုိင္ရာ အသိအျမင္ အဆင့္အတန္းမ်ားေပၚ မူတည္၍ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရမည္။ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ား၏ အၾကံဥာဏ္ဆုိင္ရာ ထည့္၀င္မႈမ်ားကို ေလးစားရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရာ၌ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း၏ တင္ျပခ်က္ကို အသံုးျပဳျခင္းအား ေရွာင္ၾကဥ္ရမည္။ မိမိ၏အားနည္းခ်က္မ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၀န္ခံၿပီး မိမိ၏ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ားထံမွ လိုအပ္သည္မ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေလ့လာသင္ယူရမည္။ ႀကီးၾကပ္သူမ်ားႏွင့္  မန္ေနဂ်ာမ်ားသည္ အရာရာျပည့္စံုသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ သို႔ေသာ္ မိမိ၏ အားနည္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိလက္ေအာက္၀န္ထမ္းမ်ားအေပၚ ႐ိုးသားမႈရွိပါက ၎တို႔အေနျဖင့္ မိမိသည္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္သားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျပဳလုပ္သည့္အခါ ယံုၾကည္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။ မိမိ၏ အားနည္းခ်က္မ်ားႏွင့္ မိမိကုိယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈတို႔သည္ ဟန္ခ်က္ညီရမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိသည္ ျပည့္စံုသူတစ္ဦး မဟုတ္ေၾကာင္း အဆက္မျပတ္ ၀န္ခံေနျခင္းမ်ဳိးကို မိမိကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးထဲအထိ ေပါင္းထည့္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ မျပဳသင့္ပါ။ ယင္းက မိမိသည္ ယံုၾကည္ရေလာက္သည့္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးမဟုတ္ေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ျပေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေစႏုိင္သည္။ ၾသဇာတိကၠမႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ မိမိ၏ အရည္အေသြးကို အျခားသူမ်ားအား ဦးေဆာင္ႏိုင္ျခင္းႏွင့္ အျခားသူမ်ားထံမွ ေလ့လာသင္ယူႏုိင္ျခင္းတု႔ိႏွင့္ ေပါင္းစပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။

မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းမဆို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျပတ္သားေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈမ်ဳိး မရွိပါက က်႐ႈံးမႈဆီသုိ႔သာ ဦးတည္သြားလိမ့္မည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daiy Eleven သတင္းစာက ေရးသားအပ္ပါသည္။

(ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ အာေဘ္ာ)